Wie niet weg is

Je staat aan de overkant, het is er stil. Wind en een tikkeltje regen vermengen zich met het zout op je gezicht zodat het haast niet opvalt. Het valt niet op. Twee vingers reiken richting wang. Ze willen voelen, aanraken, begrijpen.

Getroost door de gedachte dat je niet alleen bent – je bent niet alleen, er staat iemand naast je – breng je jouw handen naar je ogen. Eén, twee, drie, vier. Je sluit ze niet, houdt ze op een kier. Stiekem gluur je doorheen gordijnen van vingers.

De vingers dwalen verder, over wang, neus, wenkbrauw. Bij de haarlijn stoppen ze even. Je trillende mondhoek verlangt naar een teken. Een teken dat alles goed komt. Alles komt goed. Opnieuw waait de wind door je haar, in je nek een briesje afkomstig van een troostende ademhaling. Je bent niet alleen, er sust iemand. Hij suist, staat naast je, omarmt je met zijn armen van lucht. Dra zal hij je zoenen, dra komt alles goed.

Vijf, zes, zeven, acht. De nacht valt en valt, maar jij blijft licht, hij verlicht je.

Je zucht om te checken of… Ja, hij voelt het, weet dat je leeft, heeft geen teken nodig.

Bij negen zeg je Het is bijna voorbij. Zo heeft hij tijd. Tijd om nog even, tijd om dan verder.

Tien, wie niet hier is, zal ik zien.

Handen verlaten ogen, een heldere blik. Je voelt zijn laatste aanwezigheid de hoek om verdwijnen.

Je blijft staan en holt hem achterna.

Je holt hem achterna.

Some late night inspired sketching

what the hell
It’s way to easy to create a non-genetic monster

Relativeren is simpel

Met hamer en aan beeld

Een beetje late night getimmer
aan de weg naar gezelligheid.

En dan toon ik nog niet eens de giant, strakke bureau waarvoor het kleine smalle schattige tafeltje moest plaatsmaken. Helaas moest ook de snoezigste kotkast eruit.

Gelukkig blijkt strak zwart en wit aan de muur ook te werken.

Sirène

Mme evil ligt onder de grond.

Voor zij die zoiets al te letterlijk zouden nemen: figuurlijk dan.

Hoe hersenspinsels onder de aarde verworden tot wortels waar planten aan ontspruiten. Waterlelies in dit geval. Haar grond is een vijver, haar aarde vertroebelend water, een bodem van artificieel plastiek. Af en toe bellenblazende meermin, happend naar adem. Met benen als vinnen vol schrijnende schubben (verlangend naar een schrobbeurt).

Mme evil zwemt, deint. Luistert naar de zee in haar bad van wier en vissen. Ze ziet kleur, praat plopjes water. Plop, plop.

Mevrouwtje lonkt. Blikt haar voorbijzwemmers één voor één in. Conserven bewaren beter, smaken ze ook zo?

Hier rust: Koudbloedige evil, een vos in het lichaam van een waterdier  - correctie: mens.

Geen haai die er naar kraait. Geen vis die er om blaft.

Waf.

Hoge ogen gooien

Ogen vind ik het moeilijkste ooit.
Hoe valt een gewone doordeweekse blik te vangen?
Dan heb ik het nog eens niet over de interpretatie van subtiele ondoordeweekse blikken,
they are a pain in the ass for my eyes, i know why.
Handdoek in de ring? Papier in de ring? Leegte houden in de ring?
Ik weet soms niet waarmee eerst te gooien.

Geen kringen maken, wel praatjes

Soms zegt een beeld meer dan woorden.
Soms eindigt de avond bijzonder mooi met veel gelach – eigenlijk meisjesachtig gegiechel – en een bijhorende vetzakkerij aan een gemiddelde prijs van €2.25.
Er kwam een compliment voor de attentie met betrekking tot de tafel die we kringvrij wilden houden. Er was ook sprake van ‘ik heb al een vriendinnetje’. En luidop dacht ik dat klinkt té ’sweetsixteen’, of het betreft iemand die zijn vriendin graag vriendinnetje noemt. Een geluk voor de kringvrije tafel, een ongeluk voor de aanzitters van de tafel die een unieke kans hebben gemist om uitgenodigd te worden voor de culinaire specialiteiten aan onze gastvrije tafel.

Achja, leven is kiezen. En een beetje denken over het leven en aan de hand van die gedachten hilarische theorieën uit de grond stampen en amusante toogpraat verkopen aan kringvrije cafétafels.
Gisteren werd er aan 4 tafels gezeten.
1. Was om op te warmen en wakker te worden met koffie in de namiddag. Om Indiase reisverhalen part 1 aan te horen. Om te plannen wat we nog kunnen gaan doen: kotetentjes, uitgaan en als het lukt en mag naar London trekken, maar dat weten we nog niet. Om een aantal steden te evalueren. Om een aantal mensen te evalueren wat hun oppervlakkigheid en hun looks betreft (zoek de contradictie). Om niet fluisterend het onderwerp seks aan te snijden.

2. Was in afwachting van een film. En om te praten over dromen, letterlijke. Ik kon wel een aantal straffe verhalen uit mijn mouw schudden, wat mijn stelling ondersteunt dat dromen zelfgeregisseerde films zijn die geprojecteerd worden op de binnenkant van je oogleden. Na het uit de doeken doen van mijn absurde en actieheldinverhalen werd het tijd voor de vertoning van: PERSEPOLIS. In elk elk elk opzicht een aanrader. Ik was compleet gecharmeerd door: de inhoud gebaseerd op zo’n straffe (voor)geschiedenis, de uitwerking van beeld naar animatie, de scèneovergangen die altijd vloeiend waren op een zeer creatieve manier, de vormen van elk figuur(tje), de humor, de aangrijpendheid op bepaalde momenten (oh ja, deze film kan meer / evenveel als Bambi), de prachtige zwart-wit eenvoud waarmee gespeeld werd z-w, w-z…
Wat de humor van het omapersonage betreft viel er nog na te kaarten / redetetwisten over: de akkoordheid met haar uitspraak dat het eerste mislukte huwelijk  gerelativeerd kan worden omdat het een goede voorbereiding is op het tweede en de absolute akkoordheid met haar andere straffe uitspraak. En eerlijk waar, ik heb haar woorden al gehoord en gezegd, Persepolisomaatjes zijn talrijker dan één.

The first marriage is practice for the second.

---

Listen. I don’t like to preach, but here’s some advice. You’ll meet a lot of jerks in life. If they hurt you, remember it’s because they’re stupid. Don’t react to their cruelty. There’s nothing worse than bitterness and revenge. Keep your dignity and be true to yourself.

3. Was om er een andere vriendin bij te betrekken. Een blij weerzien, mooi om zien. Om eens een van mijn niet dagdagelijkse drankjes te drinken, om te beseffen waarom dat niet dagdagelijks is. Om een aanzet te geven voor gesprekken die lang kunnen duren. Om de weg te kunnen afleggen naar 4. langs een Leuvense plaats waar zelfs voor mij en mijn korte leven al een heel klein beetje nostalgie rond hangt.

4. Was om de strafste (zie ook 1.)  gesprekken en uitspraken op de kringvrije tafel te leggen. Om een ander niet dagdagelijks drankje te testen. Om plaatsen op de kaart aan te duiden, bestemmingen en geschiedkundig relevante plaatsen. Om te beseffen hoe moeilijk het is om uit te spreken wie in de top 3 van ‘beste mannen’ zit, waarna je kan nadenken of less more is indien je met een top 1 zit. Om de vluchtigheid van het leven aan te snijden door een wat-als-situatie ‘wat als ons nog zeer weinig tijd rest?’: wat nog te doen, te zien, wie nog lief te hebben en hoe dat te uiten. Om het eens over de politieke toekomst te hebben wat betreft de staatstructuur. Om te speculeren over een scifi toekomst en de ‘wat als je verliefd wordt op een alien?’-situatie. Om argumenten te wikken en wegen wat betreft het initiatief durven nemen voor de benadering van jongens. Om over feminisme te discussiëren. Ten slotte om niet-serieuze “openingszinnen” dan maar eens te testen.

En zo komen we terug aan het begin van dit verhaal… uit één dag gegrepen.

-

-

Hier zit ik dan. Zeer Carrie B. gewijs.
Met een kleine blonde haarknots. Met een laptop, een roze pyamabroek en een hippe slobbertrui, rook rond mijn hoofd, rook in mijn hoofd.
In een kamer die nog te onpersoonlijk is. In een stad die mijn hart zeer hard heeft gestolen.
Het enige wat ontbreekt zijn my best girlfriends en de problemen met my best boyfriends.
Maar die rook in mijn hoofd maakt die gemissen goed.
Is er immers niet altijd iets…
zoals die problemen, hoofd en hartsgewijs
zoals een klein gemis op het juiste moment,
vriendschapsgewijs.

Volop genieten. Volop leven.
Volop piekeren.
Of ik bepaalde zaken wil en die dan wil delen met een persoon.

Bevestiging van een aantal wijze woorden over dat volop leven. En of volop niet te veel is en slechts een uitweg voor de zoekers van het kleine, onschuldige, oprechte, gedeelde geluk. Zoiets als liefde…
zoeken.
Maar niet volop zoeken. Niet luid zoeken. Niet hard zoeken.
Gewoon rustig vinden.
Dat lijkt me prachtig.
Bij een bevestiging hoort een weerlegging. Te veel water, maakt de wijn immers surrogaatwaterig.
Ik weerleg de woorden die mij in de mond gelegd worden. In verband met het al dan niet een “relatiemens” zijn.
Ik geloof niet in een concept als dé relatiemens. Ik geloof ook niet langer in zoeken om zo iemand te worden, maar gewoon in zo iemand worden, zonder een volop gezoek.
Ten slotte nog een contradictie.
Ik supporter voor de mensen met een eerlijke tong waarop hun hart ligt. Beter zekerheid dan gehoop.
Maar met een te rappe tong en een te kwetsbaar hart kies ik voorlopig om elk kwetsbaar woord nog x keer rond te draaien, nog x keer in te slikken.
Totdat het niet meer smaakt en er uit moet.
Of totdat woorden er even niet meer toe doen.

en nog een liedje, gewoon omdat het goed is:

M van Museum, maar ook een beetje van Maxima en Mathilde.

Zo liep het gisteren in Leuven.

Met fouillages.
Met royaltywatchers en nieuwsgierige stadsbewoners.
Met de burgervader.
Met wel zeer kleine schattige prinsesjes.
Met wachtende ceremonieschaardragers.
Met hectische persmensen die trainden voor een tienmeterloop.
Met de eerste glimp van die twee M’en van koninklijke huizen.

Met een korte vergalling van de vreugde omdat België naar het luidde “BARST”.
Met een snelherstellend getraind charme richting wachtende vrouwen.
Met informatie die boeiend lijkt te zijn.

En een M museum dat overeind blijft staan. Klaar om iedereen te onthalen op de Leuvense collectie en Rogier Van Der Weyden. Dat ik ga staat vast.

ik zou eens flagrant fictiegeschut willen bovenhalen en u wijsmaken dat mijn leven nog boeiender is dan het eigenlijk is.

gisteren bedacht ik nog dat het hoog tijd is om er maar voor uit te komen dat ik een onmiskenbare doch onderdrukbare liefde voel voor buschauffeurs. niets zo hartverwarrend- en verwarmend tegelijkertijd als een man in een strakke lijn in een strak lijnuniform. en zo’n busrijbewijs, da’s iets voor een echt straffe man, die met bussen rijden kan. de onderdrukking maakt dat ik slechts ‘bedankt’ zeg. geen hoogdravende, diepgaande gesprekken. slechts een oprecht woord. en een extra blik bij het openen van de portieren, onder de vermomming van de doe-die-deuren-eens-voor-mij-open-blik, maar onder die koele laag zit meer. meer dan dankbaarheid voor het kaartje en voor het openen van deuren. ook dankbaarheid voor het aan de praat houden van de zatlap voorin, dat maakt het wegdromen voor mij achterin alleen maar makkelijker.

en misschien is dit alles een illussie en misschien maak ik het alle buschauffeurs van de marginaalste buslijn wel te gemakkelijk.

Peek(aboo)