I once believed a fortune cookie

Realiseren is vandaag beseffen, niet te gelde maken.
Anders had ik het koekje niet geloofd.

thx to Liza!

Als zwijgen goud is, houd ik van zilver

En dat is waar. Zilver is mooier dan goud, tenminste mooier dan geel goud.
Het is al enige tijd stil geweest aan deze zijde.
Langer zwijgen lukt echter niet. Byebye goud.

Vandaag heb ik iets belangrijk uit de biecht geklapt. Door de reële afstand dwong ik een skypesessie af.

Ik moet u iets belangrijk vertellen…

Weg verbinding.
BOYcot!

Maar het vertellen over het belangrijke vertellen maakte het finale vertelsel overbodig.
Er volgde een precieze predictie aan de andere zijde van de onderbroken lijn.
Omdat ik voorspelbaar ben? Of zeer openhartig? Of wij twee handen op een buik? Maakt niet uit.
Gezegd is gezegd. Zelfs ongezegd was gezegd.
Al zal ik waarschijnlijk nog wel eens een onbeholpen poging tot relativatie van het onuitgesproken nieuws ondernemen.
Stellig ontkennen.

Blog er anders over.

Zegt ze, mocking me.
Maar mijn mond loopt er gelukkig nog niet van over tot aan de internetsnelweg.

Een ander verhaaltje dan maar, deels realiteit, deels fictie en eventueel een vervaging tussen beiden in mijn wakkere piekermomenten.
Naargelang interpretatie kan je ‘t koppelen aan mijn vage inleiding.

Er was eens een avond.
Na een normaal uur officieel omgedoopt tot nacht.
Maandagnacht. Grillig. Aprillig.
Maandagavonden durven mooi te zijn, en zoet.
Maar die nacht constateerde ik grilligheid door mezelf bewust te maken van wat symboliek.

Je zet de jongen buiten.
Tot daar aan toe. Het is immers nacht.
Nog een blik op de lange straat en hij die me inmiddels ’s nachts verlaat.
Ik constateer met een laatste blik,
beslis nog een nuttige taak te vervullen,
noodzaak op een Leuvense maandagnacht.

De voordeur staat wagenwijd open. Terug naar binnen. Terug naar…
Buiten,
daar waar ik good riddance het vuilnis zet,
haast tegelijk met …
En ‘ah symboliek’ denk ik luidop, glimlachend.
Symboliek, anti-romantiek.

Een half jaar gaat voorbij.
Avonden en nachten. Whatever grillig of zoet.
Dromen en daden blijven bij.
Een zondag, ’s ochtends, veer ik recht.
Met herinnering aan…

Een locatie.
“Ik moet nog iets doen”, zegt hij.
Een bruine zak, een wagenwijd geopende deur en een blik op de straat .
Het lijkt wel maandagnacht.

Een hartslag sneller.
Een angstvallige blik
zoekt naar symbolische voortekens.

Naar buiten.
Niet terug naar binnen.
Maar ergens halfweg, leunend tegen de deurpost.
Daar staat hij dan.

De deur gaat onherroepelijk dicht.
I am in.

Symboliek, roma…..???

Tact

Het kan altijd erger.

Dat ik mijn angst goed kan verbergen, wist ik onlangs nog bevestigd toen een collega-studente me complimenteerde voor het feit dat ik gezien de omstandigheden “toch zo rustig kon blijven”. Mijn innerlijk wist wel beter, daar gierde het van de zenuwen.

Op dergelijke ogenblikken worden lyrische zinnetjes als “If I could die this very moment” enkel uitgebracht door het stemmetje in mijn hoofd. Pretending is één van mijn sterke kanten. Grote mond, bang hartje.

Dat het af en toe beter is die bibberende mond en klapperende tanden in hun volle glorie te tonen, leerde ik vanmiddag bij het tandartsbezoek. De angst voor boren en allerlei zuigende tools dateert reeds van mijn kindertijd. Het stiekem bekijken van ‘The Dentist’  in de kelder van een vriendin - een film waarin een wraakzuchtige tandarts zijn patiënten zonder verdoving iets te letterlijk aan de tand voelt – zal hier steevast mee te maken hebben.  (Ja, we hebben er beiden nog steeds nachtmerries van)

Terwijl  ik me daarstraks met een (schijnbaar) nonchalante zwier op zijn mechanische stoel neerplofte, bracht de nietsvermoedende en breed glimlachende man volgende ‘bemoedigende’ woorden uit: “Blij  jou te zien want er worden de laatste tijd in het weekend nogal veel jonge meisjes doodgereden.”  

Bam! Meteoriet.

Ik blijf me afvragen of de vergelijking over honden en hun baasjes ook geldt voor dergelijke monddeskundigen en hun gereedschap.

Wie niet weg is

Je staat aan de overkant, het is er stil. Wind en een tikkeltje regen vermengen zich met het zout op je gezicht zodat het haast niet opvalt. Het valt niet op. Twee vingers reiken richting wang. Ze willen voelen, aanraken, begrijpen.

Getroost door de gedachte dat je niet alleen bent – je bent niet alleen, er staat iemand naast je – breng je jouw handen naar je ogen. Eén, twee, drie, vier. Je sluit ze niet, houdt ze op een kier. Stiekem gluur je doorheen gordijnen van vingers.

De vingers dwalen verder, over wang, neus, wenkbrauw. Bij de haarlijn stoppen ze even. Je trillende mondhoek verlangt naar een teken. Een teken dat alles goed komt. Alles komt goed. Opnieuw waait de wind door je haar, in je nek een briesje afkomstig van een troostende ademhaling. Je bent niet alleen, er sust iemand. Hij suist, staat naast je, omarmt je met zijn armen van lucht. Dra zal hij je zoenen, dra komt alles goed.

Vijf, zes, zeven, acht. De nacht valt en valt, maar jij blijft licht, hij verlicht je.

Je zucht om te checken of… Ja, hij voelt het, weet dat je leeft, heeft geen teken nodig.

Bij negen zeg je Het is bijna voorbij. Zo heeft hij tijd. Tijd om nog even, tijd om dan verder.

Tien, wie niet hier is, zal ik zien.

Handen verlaten ogen, een heldere blik. Je voelt zijn laatste aanwezigheid de hoek om verdwijnen.

Je blijft staan en holt hem achterna.

Je holt hem achterna.

Some late night inspired sketching

what the hell
It’s way to easy to create a non-genetic monster

Relativeren is simpel

Met hamer en aan beeld

Een beetje late night getimmer
aan de weg naar gezelligheid.

En dan toon ik nog niet eens de giant, strakke bureau waarvoor het kleine smalle schattige tafeltje moest plaatsmaken. Helaas moest ook de snoezigste kotkast eruit.

Gelukkig blijkt strak zwart en wit aan de muur ook te werken.

Sirène

Mme evil ligt onder de grond.

Voor zij die zoiets al te letterlijk zouden nemen: figuurlijk dan.

Hoe hersenspinsels onder de aarde verworden tot wortels waar planten aan ontspruiten. Waterlelies in dit geval. Haar grond is een vijver, haar aarde vertroebelend water, een bodem van artificieel plastiek. Af en toe bellenblazende meermin, happend naar adem. Met benen als vinnen vol schrijnende schubben (verlangend naar een schrobbeurt).

Mme evil zwemt, deint. Luistert naar de zee in haar bad van wier en vissen. Ze ziet kleur, praat plopjes water. Plop, plop.

Mevrouwtje lonkt. Blikt haar voorbijzwemmers één voor één in. Conserven bewaren beter, smaken ze ook zo?

Hier rust: Koudbloedige evil, een vos in het lichaam van een waterdier  - correctie: mens.

Geen haai die er naar kraait. Geen vis die er om blaft.

Waf.

Hoge ogen gooien

Ogen vind ik het moeilijkste ooit.
Hoe valt een gewone doordeweekse blik te vangen?
Dan heb ik het nog eens niet over de interpretatie van subtiele ondoordeweekse blikken,
they are a pain in the ass for my eyes, i know why.
Handdoek in de ring? Papier in de ring? Leegte houden in de ring?
Ik weet soms niet waarmee eerst te gooien.

Geen kringen maken, wel praatjes

Soms zegt een beeld meer dan woorden.
Soms eindigt de avond bijzonder mooi met veel gelach – eigenlijk meisjesachtig gegiechel – en een bijhorende vetzakkerij aan een gemiddelde prijs van €2.25.
Er kwam een compliment voor de attentie met betrekking tot de tafel die we kringvrij wilden houden. Er was ook sprake van ‘ik heb al een vriendinnetje’. En luidop dacht ik dat klinkt té ’sweetsixteen’, of het betreft iemand die zijn vriendin graag vriendinnetje noemt. Een geluk voor de kringvrije tafel, een ongeluk voor de aanzitters van de tafel die een unieke kans hebben gemist om uitgenodigd te worden voor de culinaire specialiteiten aan onze gastvrije tafel.

Achja, leven is kiezen. En een beetje denken over het leven en aan de hand van die gedachten hilarische theorieën uit de grond stampen en amusante toogpraat verkopen aan kringvrije cafétafels.
Gisteren werd er aan 4 tafels gezeten.
1. Was om op te warmen en wakker te worden met koffie in de namiddag. Om Indiase reisverhalen part 1 aan te horen. Om te plannen wat we nog kunnen gaan doen: kotetentjes, uitgaan en als het lukt en mag naar London trekken, maar dat weten we nog niet. Om een aantal steden te evalueren. Om een aantal mensen te evalueren wat hun oppervlakkigheid en hun looks betreft (zoek de contradictie). Om niet fluisterend het onderwerp seks aan te snijden.

2. Was in afwachting van een film. En om te praten over dromen, letterlijke. Ik kon wel een aantal straffe verhalen uit mijn mouw schudden, wat mijn stelling ondersteunt dat dromen zelfgeregisseerde films zijn die geprojecteerd worden op de binnenkant van je oogleden. Na het uit de doeken doen van mijn absurde en actieheldinverhalen werd het tijd voor de vertoning van: PERSEPOLIS. In elk elk elk opzicht een aanrader. Ik was compleet gecharmeerd door: de inhoud gebaseerd op zo’n straffe (voor)geschiedenis, de uitwerking van beeld naar animatie, de scèneovergangen die altijd vloeiend waren op een zeer creatieve manier, de vormen van elk figuur(tje), de humor, de aangrijpendheid op bepaalde momenten (oh ja, deze film kan meer / evenveel als Bambi), de prachtige zwart-wit eenvoud waarmee gespeeld werd z-w, w-z…
Wat de humor van het omapersonage betreft viel er nog na te kaarten / redetetwisten over: de akkoordheid met haar uitspraak dat het eerste mislukte huwelijk  gerelativeerd kan worden omdat het een goede voorbereiding is op het tweede en de absolute akkoordheid met haar andere straffe uitspraak. En eerlijk waar, ik heb haar woorden al gehoord en gezegd, Persepolisomaatjes zijn talrijker dan één.

The first marriage is practice for the second.

---

Listen. I don’t like to preach, but here’s some advice. You’ll meet a lot of jerks in life. If they hurt you, remember it’s because they’re stupid. Don’t react to their cruelty. There’s nothing worse than bitterness and revenge. Keep your dignity and be true to yourself.

3. Was om er een andere vriendin bij te betrekken. Een blij weerzien, mooi om zien. Om eens een van mijn niet dagdagelijkse drankjes te drinken, om te beseffen waarom dat niet dagdagelijks is. Om een aanzet te geven voor gesprekken die lang kunnen duren. Om de weg te kunnen afleggen naar 4. langs een Leuvense plaats waar zelfs voor mij en mijn korte leven al een heel klein beetje nostalgie rond hangt.

4. Was om de strafste (zie ook 1.)  gesprekken en uitspraken op de kringvrije tafel te leggen. Om een ander niet dagdagelijks drankje te testen. Om plaatsen op de kaart aan te duiden, bestemmingen en geschiedkundig relevante plaatsen. Om te beseffen hoe moeilijk het is om uit te spreken wie in de top 3 van ‘beste mannen’ zit, waarna je kan nadenken of less more is indien je met een top 1 zit. Om de vluchtigheid van het leven aan te snijden door een wat-als-situatie ‘wat als ons nog zeer weinig tijd rest?’: wat nog te doen, te zien, wie nog lief te hebben en hoe dat te uiten. Om het eens over de politieke toekomst te hebben wat betreft de staatstructuur. Om te speculeren over een scifi toekomst en de ‘wat als je verliefd wordt op een alien?’-situatie. Om argumenten te wikken en wegen wat betreft het initiatief durven nemen voor de benadering van jongens. Om over feminisme te discussiëren. Ten slotte om niet-serieuze “openingszinnen” dan maar eens te testen.

En zo komen we terug aan het begin van dit verhaal… uit één dag gegrepen.

-

-

Hier zit ik dan. Zeer Carrie B. gewijs.
Met een kleine blonde haarknots. Met een laptop, een roze pyamabroek en een hippe slobbertrui, rook rond mijn hoofd, rook in mijn hoofd.
In een kamer die nog te onpersoonlijk is. In een stad die mijn hart zeer hard heeft gestolen.
Het enige wat ontbreekt zijn my best girlfriends en de problemen met my best boyfriends.
Maar die rook in mijn hoofd maakt die gemissen goed.
Is er immers niet altijd iets…
zoals die problemen, hoofd en hartsgewijs
zoals een klein gemis op het juiste moment,
vriendschapsgewijs.

Volop genieten. Volop leven.
Volop piekeren.
Of ik bepaalde zaken wil en die dan wil delen met een persoon.

Bevestiging van een aantal wijze woorden over dat volop leven. En of volop niet te veel is en slechts een uitweg voor de zoekers van het kleine, onschuldige, oprechte, gedeelde geluk. Zoiets als liefde…
zoeken.
Maar niet volop zoeken. Niet luid zoeken. Niet hard zoeken.
Gewoon rustig vinden.
Dat lijkt me prachtig.
Bij een bevestiging hoort een weerlegging. Te veel water, maakt de wijn immers surrogaatwaterig.
Ik weerleg de woorden die mij in de mond gelegd worden. In verband met het al dan niet een “relatiemens” zijn.
Ik geloof niet in een concept als dé relatiemens. Ik geloof ook niet langer in zoeken om zo iemand te worden, maar gewoon in zo iemand worden, zonder een volop gezoek.
Ten slotte nog een contradictie.
Ik supporter voor de mensen met een eerlijke tong waarop hun hart ligt. Beter zekerheid dan gehoop.
Maar met een te rappe tong en een te kwetsbaar hart kies ik voorlopig om elk kwetsbaar woord nog x keer rond te draaien, nog x keer in te slikken.
Totdat het niet meer smaakt en er uit moet.
Of totdat woorden er even niet meer toe doen.

en nog een liedje, gewoon omdat het goed is: