Lentekriegels

maart 26, 2009

Het zou lente moeten zijn. Dat zegt de kalender. Spontaan gort er dan zo’n zinnetje zich op in mijn hoofd: ‘Een nieuwe lente, een nieuw geluid’. Ook wel eens een nieuw begin, of iets à la ‘in mei leggen alle vogels een ei, dus begin maar aan jullie nestje’. Wat me logisch leek, was dat de aanvang van een nieuw seizoen menig romantisch of seizoensgebonden ziel kon bekoren, dat er sprake zou zijn van kriebels en blinkende, twinkelende pretoogjes.

Constatatie, alles is het tegendeel. Iedereen lijkt in een put te zitten. Sommigen laten zich volledig opslorpen in de serieusiteit van schoolwerk, andere woeste nestbouwers beginnen plots te slopen. Nieuwe beginnen komen door nieuwe eindes. Oh die eindes zijn zo volop aanwezig. Ik kan geen koppeltje tortelduifjes meer bedenken dat niet plots beslist om duif te zijn en niet langer tortel-. Vijf vingers zijn amper genoeg om op te tellen. En ik sta daar ergens middenin, klaar om opnieuw te beginnen, al ben ik met niets gestopt en heb ik nergens een eind aan gemaakt. Willens nillens begin ik te troosten, opnieuw meer beste vriendin te zijn, nieuw belang te hechten aan de dingen die blijven, nieuwe hoop te koesteren op happy endings voor iedereen… Het is niet dat ik zo een rots ben, of een en al schouder. Maar ik lijk stabiel. Rustig. Vriendelijk. Hoopvol. (ongepast) vrolijk.
Ik vrees dat er toch nog een paar ogen twinkelen, een paar lippen lachen. Moet ik de twee paren oproepen tot solidariteit met de rest? Voorlopig houd ik het bij een vriendelijk verzoek aan de andere paren van monden en ogen om in mijn goedlachse richting te assimileren. Komaan, huil, maar lach ook. Laat me niet alleen met die nieuwe lente, want qua zon en kriebels lijkt hij het voorlopig te laten afweten.

Advertenties

3 Reacties to “Lentekriegels”

  1. Jef said

    Oh don’t die young! Sommige jonge, lieve, blonde meisjes moeten blijven leven, tenminste totdat ze net over hun hoogtepunt heen zijn. En gij, lieve Pisblom, zijt daar nog niet! Blijven schrijven, al zou ge blijven schrijven dat ge niet schrijft. Een blogger kan niet, niet-schrijven.
    (Copyright jefk)

  2. Lolo said

    Deze duif laat u niet alleen deze lente! Want ook al weet ze niet meer of ze wel of niet zal tortelen, zo’n weten of niet-weten is niet aan de orde. Deze duif gaat er voor… Al weet ze niet hoe en waar naartoe, ze heeft het gevoel wat geleerd te hebben, wat gewankeld te hebben, wat labiel geweest te zijn, maar ze is (hopelijk) op weg naar nieuwe stabiliteit! Dus blijf ongepast en gepast en gepast ongepast lachen! Ik volg! Misschien ergens achterop hinkend, maar ik volg!

  3. Sammy said

    Zeg zeg, zo’n poëtische dingen zeggen, ik word daar melodramatisch van. Ik hinkel al een tijdje onstabiel achterop, maar ik haal jullie wel in, ooit. Zegt dat ik het gezegd heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: