Het meest blij word ik door drie kleine, lieve bloemen die voor mijn deur staan (waarvoor dank!), door kleine, lieve smsjes en zo van die vriendschappelijke toestanden die je niet zomaar voor banaal mag aanzien. Komt daar nog eens een van mijn lievelingsliedjes bij deze ochtend op Stubru, de veel te weinig gedraaide Arcade fire met Rebellion Lies… steeds een grijnzend glimlachje als ik die tekst

come on hide your lovers underneath the covers

hoor. De rest van de lyrics kan me, net zoals meestal alle andere teksten, gestolen worden, want dit nummer swingt. Vandaar ook het bijgevoegde Utubefilmpje, heb ik sowieso al eerder gepost, maar niet NU, niet HIER. Rechtvaardiging genoeg dus.


Verder heb ik nog het vooruitzicht van het illegaal zwemmen vandaag. Neen, geen skinnydip in een public domain, maar stiekem baantjes gaan trekken ergens… het lowprofile dat ik daarbij zal moeten -willen- aannemen legt mij wel de belangrijke vraag op of ik wel kan gaan voor een roze of fluogele badmuts of een standaardblauwe zal moeten nemen?!
Moest ik mijn leven nog een tikkeltje gewaagder leiden, naast dat zwemmen en houden van obscure lyrics, dan zou ik misschien nog wel iemand weten te overhalen om een aantal extra tickets uit de mouw te schudden voor een van dé komende uitverkochte events. Verder blijf ik vaag, je weet nooit welk plan er nog op het voorplan zal treden.
Gisteren ben ik trouwens ook een aan te raden film moeten gaan aanschouwen op het Afrika Filmfestival in Leuven en meer bijzonder in de Kinepolis. The Band’s Visit uit 2008: een komisch, maar ook lichtjes tragisch, traag slepend maar toch prettig en lichtjes gestoord verhaal over een Egyptische militaire fanfare die belandt in Israël, weliswaar op een foutieve locatie. Dan kan ik je ook zeker deze scène, ronduit bijna de beste, niet onthouden! Zo’n grappige toestanden, ik zie het alleen maar in mijn fantasie in het echt gebeuren. Ik stel u voor aan vlnr.: het wenende nichtje aka de blind-date, Papi aka de onbeholpen, onervaren man als het op vrouwen aankomt, Khaled aka the player who wants to take a touristic view at the town. (geen ondertitels maar de beelden spreken voor zich).

En dan tenslotte nog één youtubeje, ik wou oorspronkelijk het nummer stop van I am kloot weten te traceren, maar vond het niet en na een lange overweging koos ik dan maar voor Proof. Zeer eenvoudig, maar let vooral op dat rechteroog (linker wanneer je er recht op kijkt) en wat daarin begint aan te zwellen, let vervolgens zeker ook op de linkermondhoek (of rechter vanuit eigen perspectief). Heerlijk. Of zijn daarover andere meningen?

Advertenties

april 26, 2009

Balen. Geen stro, daarvoor is het pakweg 4 maanden te vroeg zegt mijn plattelandskennis.

Gewoon heel sterk balen over het algemeen. Ik klaag echt niet graag. Schelden doe ik wel, niet echt tegen andere personen, wel luidop, meestal zeg ik K*t of de laatste week zelfs te vaak (want elke keer is te vaak) P*tain…

Waarom ik scheld? Omdat ik kansen aan het verkijken ben, door af te wachten. Schooldingen dus. Als gedane zaken geen keer nemen, dan moeten ongedane zaken dus wel een keer kunnen nemen. Ik heb beslist, ik zit op mijn keerpunt. Gedaan met de zelfvoorliegende toestanden. Ik word een discipel van de discipline.

Andere zaken zijn dan weer totaal onontkoombaar, geen wending mogelijk hoe dan ook. Terwijl de klok schoolse deadlines dodelijk wegtikt, tikt het ook de tijd weg in minuten, dagen, maanden en jaren. Ik sta in mijn pre-22-jaar. Wie weet komt dus nu plots die veelbesproken, sinds post-weet-ik-veel-welk-isme populaire, quarterlifecrisis. Hangt allemaal samen met studie of after-studie of (ongekende) liefde, bindingsangsten, verlatingsangsten… Mijn toekomstplannen zijn er, ze zijn rooskleurig, maar met zodanig veel missing links dat er haast geen spreekwoordelijke bomen zijn om het bos niet meer door te zien. Het komt er zowat allemaal op neer dat ik alleen weet dat ik niets weet. Net zoals al die anderen, aan de vooravond van hun leven post-20, post-21 of post-22…

Misschien gaat deze boodschap weer te veel over niets, over het niet weten, over het gebrek aan voelen, visie, klaarheid. Ik had het dus bijvoorbeeld ook kunnen hebben over hippe fotoshoots, het slechte weer, een nieuwe doorbraakhit, een culinair hoogstandje, de aanstormende verkiezingen of een ander snippertje uit de actualiteit…
Maar eerlijk is eerlijk, nu dit van mijn hart gelucht is, kan het me alleen maar spijten als de helft van jullie niet snapt waar dit concreet over kan gaan, maar die non-concretie is inherent aan dit item, hoewel ik natuurlijk beschikbaar blijf voor verdere tekst en uitleg en opensta voor nieuwe perspectieven, o.a. toekomstperspectieven.

Het enige wat ik nu nog moet willen is werken, met een sporadisch hart onder de riem van vriendschappen die me niet verlaten of van…

geklaag over & out!

Actie

april 20, 2009

Passieve theorieën, stoffige boeken. Ik moet er niet van weten, ik wil ze dichtlaten, negeren, verbannen. Plots hoor ik mezelf dingen denken die in de richting gaan van een voorkeur voor actie, “gezonde actie” zoals in vaak gaan joggen enzo. Er zit dus actie in mij, op sommige vlakken. Er raast vanalles door mij en het is alsof ik me op een metaforische speelplaats bevind: spelen, lachen, lopen, taartjes, zon, rokjes, oogcontacten, glimlachjes, films, bloemen, muziek, feestjes…
Bloemen brengen mij bij mijn magnolia. Het is een magnolia, dat weet ik zeker al ben ik geen tuinspecialist, wel een amateurliefhebber. Een magnolia dus, hij heeft zijn blaadjes al verloren na pakweg een dag. Hij staat er dus maar slapjes en triestig bij, maar het plan is om te stekken. De tuingids zegt me dat dat mogelijk is

Vermeerdering door afleggen of stekken.

Tuingids zegt me ook dat het vermoedelijk om een Magnolia Soulangeana gaat, hoewel de bloeitijd dan niet echt klopt, maar de kleuren en omvang wel. Het feit dat deze niet voor de kleine tuin geschikt is, is wederom iets om te negeren. Als die arme stakker stekt, mag hij van mij het kleine tuintje inpalmen. Het zou toch mooi zijn, zomaar Magnolia’s achterlaten om de toekomstige tuin op te fleuren…
Te ver afgedwaald, vermoedelijk kan het amper iemand boeien, dat stekken en dat bloeien. Gras maaien zou me ook nog wel kunnen boeien. Profiteer ervan zou ik haast zeggen, ook al zal ik je als puntje bij paaltje komt waarschijnlijk met een geldig excuus om de tuin weten te leiden. Dan zeg ik:

ik moet studeren.

1,2,3 actie.

i almost love you

april 12, 2009

Heerlijk vuilbekkende-kate winSLET in een leuke, grappige film, ik kan hem slechts aanraden aan iedereen die hem nog niet gezien heeft: Romance & Cigarettes. Fragment met het nummer Little Waters van Nick Cave en wat een heerlijk fel kleurenpalet:

april 10, 2009

Eindelijk onweer, prachtig hier had ik al zin in sinds 06.03.09:

ik wil bliksem zien

haastig schitsende schitsen

Hopen dat t een goeike wordt. Een goede mix van angst en met toch ook wel een vleugje van iets romantisch…
Nog fans?

Kas, kast, cast

april 9, 2009

Ik moet het denk ik niet hebben over het feit dat ik even lichtjes emotioneel gedesoriënteerd ben. Dat is niet zo relevant gezien het feit dat ik een vrouw ben, ligt dat namelijk vast dat ik het wel af en toe eens moeilijk moet hebben met emoties en met oriëntatie. (gezever).

Kan het fout gaan vanaf foute dromen, over dé kas van uw dromen.
Valt er dan vanalles uit de kast? Neen, tuurlijk niet, maar wat is een mens toch soms verdomd goed in het jagen op opgeklopte geesten en ideeën. En dat besef ik, dus ik ga er niets mee doen. Of is een echte fantasie echt genoeg?
Bon, het komt er een beetje op neer dat ik mij hoe dan ook gedeisd dien te houden, want ik weet dat ik angstaanjagend ben, wanneer ik pakweg jagend ben, dat ik mannen dan als kleine jongens de kast op jaag is al vaker een feit gebleken. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Hoe dan ook, een moeilijke taak gezien ik nog in de begin-leer-fase zit van het hard-to-get spelen, vermits mijn mond even groot is als mijn hart en dus te gauw overloopt met waar mijn hart van vol is of denkt van vol te zijn. De overloop moet dus opgetrokken worden, een stukje hoger, een barrière van gevoelloosheid, van aantrekkelijke onbereikbaarheid.
En wederom heb ik niet gezwegen over de non-relevantie waarover ik zou zwijgen. Bij deze excuses aan alle bange jongens (al denk ik aan één enkelvoud in het bijzonder) die ik hierdoor doe opschrikken van bindingsangst. Het is niet omdat ik veel zeg, dat ik weet wat ik voel, denk, weet… Bindingsangst is eveneens my cup of tea, het is de ideale aperitief alvorens over te schakelen op…

Kortom ik ging het hebben over CAST, podcast. Vandaag via itunes wat shit en crap en goeds binnengelaten. De digitale poort stond open. De vidcast van STYLE.com is ideaal als je een watertander bent wat fashionshows betreft en fall09 wordt weer iets leuks om naar uit te kijken én Dries van Noten heeft een zwaar accent bij zijn pogingen om Engels te praten (dat buiten beschouwing gelaten, love him!).
Verder was ik nog op zoek naar een ideaal jogmuziekje, want mijn semi-deprimerende indie-folkmuziekjes hebben niet the rythm… oh ik beken dat ik heerlijk liep op de beats van Roger Sanchez’s  Release yourself, ik was volledig gereleased. Buiten mijn jogcircuit (speelt zich veelal af in Arenbergpark) blijf ik wel degelijk vasthouden aan non-sanchez-shit, maar wat moest ik lachen met die manier waarop die podcast in elkaar gedraaid was, volledig voorzien van “leuke” foto’s van dergelijk “aantrekkelijk” mannelijk sujet :), materiaal voor indegloriastylesketches denk ik dan. En terug serieus kan het worden met casts van IndieFeed of BBC Radio1 Introducing… muziek word je ingelepeld zonder dat je zelf actief moet zoeken via myspaces en last.fm’s  of youtubes etc. Passief, goed, mmm smaakt naar meer. En meer vind je dan bijvoorbeeld hier, vergelijkbaar met fleet foxes zei die radio1-man en precies wel terecht, dus leuk?! ja. I introduce you: Local Natives!

groeten aan allen x

waarschuwing: alles is overdreven. Waarschuwing 2: this is crap


Soms is alles niet voor publicatie vatbaar

dan blijf ik stil

dan denkt men: ze zwijgt, het is stil, het is doods.

Maar stille waters hebben diepe gronden. Diepe gronden hebben gevaarlijk diepe afgronden.

Maar ik val niet

het is dat ik niet val.

diepe waters doorzwemmen, ja.

maar verdrinken in een stel oogvijvers, neen. Zelfs als ik wou dan zou ik blijven drijven, maar dan met zwembandjes, geen lovehandles. 🙂

Woorden vind ik nog

daden doe ik

Maar die emo-crap vind ik slechts in muziek in treinen die door regen rijden óf in films…

Maar waar nog?

Waarmee zou ik genoegen nemen, moest een genoeg-neem-kans zich ooit aanbieden?

Gepieker, gezever, a lot of crap, mijn verwerking duurt tripel zo lang. Ge PIEK er. ged acht en gang en

Wat duurt zo lang, het duurt zo laaaaaaang

bij gebrek aan die emo-crap

bij gebrek aan beter

bij gebrek aan iets

bij gebrek aan iemand

bij gebrek aan iets beter met iemand, of iets goeds om mee te starten en te oefenen.