april 26, 2009

Balen. Geen stro, daarvoor is het pakweg 4 maanden te vroeg zegt mijn plattelandskennis.

Gewoon heel sterk balen over het algemeen. Ik klaag echt niet graag. Schelden doe ik wel, niet echt tegen andere personen, wel luidop, meestal zeg ik K*t of de laatste week zelfs te vaak (want elke keer is te vaak) P*tain…

Waarom ik scheld? Omdat ik kansen aan het verkijken ben, door af te wachten. Schooldingen dus. Als gedane zaken geen keer nemen, dan moeten ongedane zaken dus wel een keer kunnen nemen. Ik heb beslist, ik zit op mijn keerpunt. Gedaan met de zelfvoorliegende toestanden. Ik word een discipel van de discipline.

Andere zaken zijn dan weer totaal onontkoombaar, geen wending mogelijk hoe dan ook. Terwijl de klok schoolse deadlines dodelijk wegtikt, tikt het ook de tijd weg in minuten, dagen, maanden en jaren. Ik sta in mijn pre-22-jaar. Wie weet komt dus nu plots die veelbesproken, sinds post-weet-ik-veel-welk-isme populaire, quarterlifecrisis. Hangt allemaal samen met studie of after-studie of (ongekende) liefde, bindingsangsten, verlatingsangsten… Mijn toekomstplannen zijn er, ze zijn rooskleurig, maar met zodanig veel missing links dat er haast geen spreekwoordelijke bomen zijn om het bos niet meer door te zien. Het komt er zowat allemaal op neer dat ik alleen weet dat ik niets weet. Net zoals al die anderen, aan de vooravond van hun leven post-20, post-21 of post-22…

Misschien gaat deze boodschap weer te veel over niets, over het niet weten, over het gebrek aan voelen, visie, klaarheid. Ik had het dus bijvoorbeeld ook kunnen hebben over hippe fotoshoots, het slechte weer, een nieuwe doorbraakhit, een culinair hoogstandje, de aanstormende verkiezingen of een ander snippertje uit de actualiteit…
Maar eerlijk is eerlijk, nu dit van mijn hart gelucht is, kan het me alleen maar spijten als de helft van jullie niet snapt waar dit concreet over kan gaan, maar die non-concretie is inherent aan dit item, hoewel ik natuurlijk beschikbaar blijf voor verdere tekst en uitleg en opensta voor nieuwe perspectieven, o.a. toekomstperspectieven.

Het enige wat ik nu nog moet willen is werken, met een sporadisch hart onder de riem van vriendschappen die me niet verlaten of van…

geklaag over & out!

Advertenties

2 Reacties to “”

  1. jonasty said

    Maar maar toch..
    ‘Carpe diem’ zou ik zeggen!(zowat ook het enige wat ik in die taal kan onthouden)
    En van dat uitstellen: ‘been there, done that’ (and still doing)
    Grtz

  2. sammieeee said

    🙂 ik ken dat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: