My Own Personal

mei 31, 2009

Frankenstein, ik denk toch dat de inspiratie kwam bij zijn aanblik.
Is ze lelijk genoeg?

0033

Of hoe wat Weekend Knacks en Photoshop mijn chirurgische tools kunnen zijn.

Advertenties

Her Morning Elegance

mei 30, 2009

Superschattig stop motion filmpje. Een internethit? Of potentiële internethit. Qua filmpje bedoel ik dan voor alle duidelijkheid, maar dat spreekt voor zich. De eerste aanhoring pakt me namelijk niet echt in, op het introotje na.

In een lange zomer wil ik een dergelijk experimentje ook wel eens op mijn to-do-list noteren. Kleinschaliger weliswaar.

Play it, Mme!

mei 28, 2009

“You must remember this, a kiss is just a kiss” of hoe de versie van As time goes by, gebracht door good old Sam in Casablanca mij kippenvel bezorgde.

Of mijn bijdrage op dit wereldwijde web mijn toekomstige lezer kippenvel zal bezorgen, laat ik in het midden.

Maar dit is het beginpunt van mijn ontdekkingstocht. Enthousiast, gedreven door schrijfkriebels en ook wel onder zachte aanmoediging van mijn geliefde pisblom, begint mijn woordenvloed. Het gaat me niet om het brengen van grote waarheden of diepe wijsheden. Ik ben geen mens van al te ingewikkelde theorieën. Neen, het gaat om zieleroerselen van een, tja, jongvolwassen vrouw die ervan houdt af en toe het beeld stil te zetten of te rewinden naar zwart-wit. Naar kinderlijke onschuld, dat tikkeltje naïviteit. Ik beken, dit meisje heeft nog heel wat naïviteit in haar bezit. Maar ’t is anders, gepeperd, met een tikkeltje ‘evil’ en een snuifje gedoe.

Om niet clichématig te vervallen in een “we will see”, zeg ik dat we zullen zien wat het brengt, dit schrijven.

Tot slot nog even dit:

Aangenaam, me: Mme evil,

you?

Ja neem dat maar letterlijk. Er komt een tweede frisse wind aan die hier van tijd tot tijd zal langswaaien of -stormen. Ik laat de introductie aan het nieuw vlees over. Maar bij deze bent u al gewaarschuwd. Er hangt een nieuw bericht te penden op het dashboard. Eén kleine duw, één kleine stap over de drempel van vrees en u ontmoet mijn nieuw vlees, of associate, want dat klinkt best wel respectvoller en professioneler.

Houd je vast aan de takken van de bomen, houd je vast aan de takken van de mast.

In het straat

mei 25, 2009

Ik zit in mijn kokon. Niet dat ik denk aan cocooning te gaan doen, al weet ik niet meer juist wat dat inhoudt maar ik denk daarbij spontaan aan een koppel huismussen.
Mijn zolderkamer is mijn kokon. Hoewel te groot en daarom kies ik ervoor een pull aan te trekken, al is het niet koud. Direct contact, iets dat me omgeeft, niet zoals in ‘geven om’. Om te geven (om) heb je mensen nodig. Daaraan is een groot gebrek met de blok als blok aan het sociale been. Gelukkig valt dat alles te kaderen in een decor van onweer daarbuiten en muziek hierbinnen. Twee weliswaar weemoedige elementen. Ze doen iets met me, maar ze trekken me niet in de put. Misschien bieden ze troost, misschien ook niet.008 copy
Hoe sterker de connotaties die de muziek bij me oproepen, des te frappanter het me overmand. En over mannen, daar gaat het misschien weer wel, misschien ook niet over. Die connotaties dus en hoe belachelijk dat telkens weer iets van toepassing kan lijken. Uit de stereo klinkt het dan bijvoorbeeld And out on the street are so many possibilities to not be alone. En dan denk ik ‘ja das waar’. Hoewel het waarschijnlijk volledig andere waarheid is dan hoe Ben Gibard het bedoelde. Glimlachend denk ik dan terug aan mijn zelfgecomponeerde songtekst die gaat over het ‘in het straat zijn’, synoniem van het ‘vrijgezel zijn’. Maar geef toe dat het leuker in de oren klinkt en vooral omdat we daar 1000 mopjes over maakten. Op t straat, dat is de place to be om zo nu en dan eens snelle, fietsende jongens te zien of een bekende of …zoveel mogelijkheden.
En Gibard gebruikt het als een verwijt, dat binnenblijven, dat seutige niet uit uw kot durven komen. Ik zou dat ook kunnen verwijten al dan niet in het algemeen, dan wel in het bijzonder: hoe kunt ge bijvoorbeeld prachtige kansen laten liggen, uit angst uw nek uit te steken, veronderstellend dat er dan misschien te veel hypothetische balastconsequenties zouden zijn die ge op uw nek moet torsen.
Zou het niet jammer zijn als dergelijke angsten dan wel iets doen tegen hypothetische problemen, maar evengoed tegen hypothetische geneugten van vriendschap, amusement, liefde, lust…
Geen verwijt, want ik zit hier zelf verstopt in mijn kluizenaarskokon, in mijn donkergrijze pull. Maar. Ik houd mijn opties open, ik onderhoud mijn sociale contacten, op wat kokon-momenten na. We maken er dus maar best het beste van en algauw zal ik dan weer door de straat lopen. Klaar om op impulsieve treinen te springen, misschien wel op zoek maar zonder angst. In het achterhoofd houdend dat: you can’t find nothing at all, if there was nothing there all along. Als dat geen troostende woorden zijn.

Ik heb iets te schrijven. Want we hebben nog eens iets uitgestoken. Een cultureel snuifje geïnhaleerd. In de Brusselse Botanique godbetert. Want het zijn Les Nuits Botanique en daar valt voor een surfer niet aan te ontsnappen> als je pakweg eens passeert langs de Cutting Edge website voor wat leuke foto’s. Maar van gisteren heb ik er vandaag nog geen gezien.
Het was 16 mei en ik nam mijn beste vriend mee, na ons pizza-, wijnavontuur, was hij bevestigd aan mijn sleeptouw naar het station en via een lange siteseeingshortcut doorheen het groezelig gezellige Noord en via het gratis koffiestandje en de papyrusplanten en de vissen, tot in de orangerie. Alwaar we achtereenvolgens aanschouwden:

  • Sharon Van Etten: tweede helft van haar voorlaatste nummer. Het pakte ons direct in, in een bubbeltjesplastic die ons moest beschermen tegen de hoogste dosis breekbaarheid van de avond. Haar stijl deed me wat denken aan Cat Power, althans bij dit nummer. De Ander zei dat hij dacht aan Feist. Dat lijken me complimenten, of ze dan van toepassing zijn volgens de echte kenner doet er niet toe. Haar laatste nummer bleek -volgens een introductie waarvan ik geen woord had verstaan, maar waardoor het me wel duidelijk werd dat ze aan haar laatste nummer kwam- opgedragen aan haar moeder. Zó ijl, langgerekt, BREEKbaar, iets té, tenzij… ik beeldde me in dat ze dit zou doen in een bombastisch, charismatisch decor zoals een kerkje (dat beeld spookte flitsgewijs door mijn hoofd) dan zou ik het kippenvelmoment beter kunnen uitspelen.
  • Pauze: een mooie avond om buiten wijntjes te drinken. Ik denk dat we nog op tijd waren voor…
  • Akron/Family: ik zag ze met drie staan op een podium, al denk ik dat ik hier en daar verschoot omdat ik een (misschien imaginair) vierde individu zag opduiken. Zichtbaarheid dus niet optimaal. Maar dat hoefde ook niet per se voor deze mannen, al ontbraken ze niet aan mannelijkheid met hun baarden. Goed en tof en sfeermakend, wat wilder dan Sharon… hoewel natuurlijk niet heel ruig ofzo, al leken sommige mensen in korte evaluatieve gesprekjes die ik achteraf opving toch hier en daar een commentaar klaar te hebben wat de overstuurse, distortionovergangetjes betrof. Niet akkoord dacht ik dan maar! Gitaren doen het hem wat mij betreft, dat lange rekken, die afbouw en opbouw, het humoristische van zo’n bende folkers die de iets stevigere toer opgaan en in hun finale zelfs een beetje begonnen te grunten. Het is eigenlijk simpelweg aan Akron te danken dat ik deze post neerpen, want het kon geen toeval zijn dat ik ze vandaag weer tegenkwam en vervolgens eens vier keer achtereenvolgens naar River luisterde. Dit moet ik delen via de blog/muzikaal interessante site Hypem.com: Akron+Family+-+River. Beluister ze zéker eens.
  • Wederom pauze: ik denk dat we ze toen wel té langgerekt namen. Maar dat was de moeite met zoveel volk om naar te kijken: rode botjes, zwarte blinkende botjes, fluo William Matthewson-stijl leggings, een blikvangende hottie die aan en afkwam en het spelletje- “wie zou je kiezen als je nu moet kiezen” best wel makkelijk maakte voor mij.
  • Back to music met The Acorn: Ze waren vooral met veel. En the more, the merrier! Wederom folky. Wat me voornamelijk beviel was hun percussie, om de een of andere reden deed het me wegdromen naar zuidelijker oorden… zo’n beetje een onvoorstelbare combi van met een echte Amerikaanse pick-up een roadtripje maken door de Afrikaanse vlakten met dit op de mixtape. Grappig beeld denk ik dan, al valt dat te relativeren want nu wek ik een veel exotischer beeld op dan hoe ze echt klinken, maar het leek me wel even de moeite om het zo te zeggen omdat ik het zo ervaarde. Ervaring is waar het om draait bij live muziek, in die zin van momentopname en niet van expertise. Conclusie: goede ontdekking, aansluitend bij mijn goede smaak en daarmee bedoel ik beter aansluitend dan Akron al waren deze de moeite voor een keer.
  • Pauze: en we vallen in herhaling met wijn en leuke gesprekken, zelfs moest de muziek op geen kloten getrokken hebben, zou het haast nog de moeite geweest zijn.
  • Eindelijk en jammergenoeg wetend dat we niet die-hard tot het einde zouden kunnen gaan/blijven omwille van het treinen >> The Great lake Swimmers of ook wel eens Tony Dekkers’ atletische zwemclubje genaamd door de sympathisanten: hiervoor in de eerste plaats! Tweede keer dat ik ze aan het werk zag en zeker de moeite. Beste nummer bleef het voor mij reeds zeer bekend in de oren klinkende Rocky Spine. Ik kan er eigenlijk niet zo veel woorden aan vuil maken, al is de kans dat ik dat toch doe betrekkelijk groot. Het was nogal in dé lijn van tGLS niet echt met hoge hoogtes of diepe dalen, gewoon goed, fijn en man i love the banjo! 🙂 En contrabass is ook wel zwoeltjes. En dé samenzang met het meisje/background/toetsen/gitaar was wat mij betrof het meest passend bij het hele plaatje. Een goede mix van de verwachte emotionele tearjackers die werden afgewisseld met de godzijdank-want-ideaal-om-dat-tear-jacken-tegen-te-gaan-meer)in-country/banjo-stijl-nummers. Net wat we nodig hadden.
  • En die kleine sprint naar het station was misschien ook wel ongeveer wat we nodig leken te hebben. Aan mijn tempo mocht het tenslotte niet liggen, moesten we de laatste trein richting hometown missen. Het was ook nodig voor het trainen van de conditie. Misschien ook als leuke anekdote voor later…

Het lange verhaaltje stopt hier wel. Vriendschap en muziek in een sausje van wijn, da’s een mooie happy end conclusie. Whatever dacht ik dan maar deze ochtend toen ik wakker werd met het besef dat ik niet had gedroomd over skateboardende vleermuizen, een mens kan niet alles hebben in het leven.

Ik wil eens iets schrijven over de fashionshit. Want tenslotte ben ik een meisje, ook al houd ik van pintjes en rockmuziek, ik heb ook roze pyamaonderdelen, draag lingerie, make-up, kleedjes en soms zelfs hakken. Ok, dit gaat niet van de eerste keer lukken. Ik meen dat er een lichte, spottende ironie aan het overkomen is op dit moment. Nochthans ik meen het serieus. Weekend knack is soms mijn bijbel. Het pavlovje treedt niet alleen op als ik aan zure snoepjes denk of er naar kijk, een beetje gedrewl kan ook volgen op wat heerlijke ads of fantasierijke shoots met heerlijk overstylede modellen. Een van de afgelopen nachten zat ik dan ook gretig te smullen tijdens een sessie webshoppen maar dan in windowshopstyle (klikken & kijken): style.com, Vogue, Vanity Fair, elle, Label Fashion Focus, Belmodotv, Fashionata… en anderen passeerden mijn revue. Gisteren was ik zelfs zo behulpzaam om een thesis-enquête over de verschillende categorieën haute couture, prêt à porter en grote ketens in te vullen. Niet verbazingwekkend dat er in mijn fantasiewereld wel wat plaats was voor de eerste categorie, de realiteit zal hoogstens voor later zijn.

“Met mijn eerste loon ga ik eens bij Dries Van Noten passeren”

In de weekendbijlage van het Nieuwsblad (ook maar toevallig één maand gratis in huis, want niet echt mijn ding qua krant) werd het woord aan drie rasechte fashionista’s gelaten, waarvan twee de bezielers achter Fashionata en Label Focus zijn. Het zou me echter een handvol te veel aan geld ontbreken om ook zo’n rasechte te worden, jammer maar helaas. Mijn toekomstig loon is in fantasie al lang verbrast, maar voor 70 paar schoenen zou ik misschien toch wel nooit durven te gaan. Geef mij dan maar gewoon een Chanel of Delvaux, kwestie van realistisch en onoverdreven te blijven. Besluiten doen we dan maar met wat eyecandy (Marc by Marc Jacobs sunglasses, Sonia Rykiel dress; Marc Jacobs watch & nog een jubelend juweeltje):

marc jacobs 115

SbySoniaRykiel_SFr_21Jan09

marc-jacobs-watch-de-80900656 225dollarthe-limited-ring-fab-0209-de-10540720Zeg maar dat het goed is, of zwijg (?) want over smaken en kleuren valt niet te discussiëren. Wat het voor mij natuurlijk wel aantrekkelijk maakt, gezien mijn af en toe opduikende tegendraadsheid.

mei 14, 2009

Het is thuisblijfweer, die conclusie is wel net getrokken, zo onderweg half lopend half slenterend door de regen. Zo net na het verwijderen van natte buitenshuiskledij in ruil voor een -hoe kan het ook anders- nogal roze pyama.
Thuisblijfweer wilt zeggen dat ik goesting krijg. Goesting in films, in snacks. In iets dat opbeurend is, in iets dat lekker is. Maar wordt het ijs of chips. Wordt het wijn of cola. Wordt het iets opbeurend of toch maar zeemzoete melancholie, verdrinkend in een bed van dekens en kussens en met zo’n indiemuziekje in de oren en misschien wat nachtelijke dagdromen… over van die typische dingen waar meisjes in roze pyama’s over nadenken of fantaseren.
De solitude roept, benieuwd welk lekkers het zal worden, …misschien had ik toch beter een uitgebreidere hunkdvdcollectie aangelegd… we zullen zien wat het brengt. De jacht beperkt zich momenteel tot een gesignaleerde KUTmug!

three o o o

mei 11, 2009

Misschien mag dit niet. Misschien moet ik op de rem… want als ik nu iets schrijf dan komt het regelrecht, met horten en stoten, met alle emoties vandien, uit mijn hart. Maar ik ben een eerlijk meisje, bloedeerlijk en mijn hart ligt op mijn tong en dat maakt het niet des te makkelijker. Het lijkt wel alsof mijn omgeving continu weet hoe het gaat omdat ik continu zeg hoe het zit en hoe het staat en momenteel is dat niet bepaald van een leien dakje dat het loopt.
Het lijkt soms allemaal wel een soap. Met personages die komen en gaan en ik lijk geen vat te krijgen op het scenario, al zou ik willen dat het mooi loopt en gelukkig en klassevol in plaats van clichématig.
Het scenario heeft beslist dat er in aflevering 110509 wat tranen moeten vloeien, dat ik eens een aflevering lang de dramaqueen mag uithangen in plaats van het saaie rationele doch soms impulsieve en vrolijke tienermeisje. Want ja nog zoiets, ik ben een 22-jarige tiener. Net zoals alle oc-ers en one-tree-hillers enzo ook nooit de zeventienjarige zijn die ze moeten spelen.
Bon, waar het allemaal exact om draait valt niet te falsifiëren het is een mix van waarheid, weten, voelen, onuitgesproken zaken, gedane zaken die geen keer nemen, een soep van verleden, heden, onzekere toekomst, van kwade versus blije gevoelens, van twijfels die elkaar afwisselen en me het zicht op de bomen van de zekerheid ontnemen. Het is een kwestie van weten dat het niet gaat of draait of staat, maar valt. Het is een kwestie van me afvragen of het me zoveel moeren zou kunnen schelen moesten de rollen omgekeerd zijn. Gaat het er niet slechts om dat het de moeilijke weg is die we soms willen nemen als de makkelijke ook gaat? En hoe neurotisch begint dit te klinken? 🙂
Indien het zo is dat het zo is dat het me niet zou kunnen schelen als het anders was, dan zou ik er best vrede mee kunnen nemen dat het zo is zoals het nu is, omdat ik me toch maar zo voel door hoe het nu is maar ik me zeker en vast, beslist beter zou voelen moest het dus toch anders zijn. Maar aangezien het anders kan, kan ik me dus ook anders voelen. En anders is beter. En als dat een zekerheid mag zijn dan ga ik daarvoor. Voor beter. Het spijt me als ik onderweg een fout der logica of grammaticale constructie heb begaan. Als ik hier nadien op terugkijk zal ik denken, shit fuck kut, wat zei ik daar. Maar nu, nu blijkt wel dat het me weer even verder helpt. Als je van drama houdt, pik dan vandaag en hier je graantje mee. Want morgen komt er weer iets anders en beters. Hopen we. Hoewel een sequel komt er altijd…

Soms komen er geen woorden aan te pas. Het is een kwestie van de juiste alternatieve middelen vinden om u uit te drukken, hoewel juist? Als ik mij nu eens wil uitdrukken via muziek, film of een andere taal, dan stijgt het risico op miscommunicatie, dat lijkt me zeker.
Stel je dan eens voor welke rampen het kan veroorzaken als ik onderstaand filmpje zou aanwenden. 🙂
Laten we het dus maar gewoon plezant houden en zwijgen in alle talen…