Pukkelpop vorig jaar.

Pisblom regelde onze eerste ontmoeting en het was meteen raak.

Vorige vrijdag, op de Dijlefeesten te Mechelen zag ik hen opnieuw en diezelfde ‘coup de foudre’ dook weer op. Al was het ditmaal liefde op het tweede gezicht, in een andere, sfeervolle omgeving en met een even gezellige bende.

Qua sfeer past het bij iets dat ik terug vond in de oude doos:

Hopla, we zijn weer in de wereld gesprongen. En hoe! Beentjes in de lucht, beentjes op de grond, beentjes in het rond. Hopla hopla, hé!

Ziggie ziggie, woewoewoe, boemtsjaktsjak!

Plakkerige jurken, plakkerige lijven, zwierig in het rond, omhoog omlaag niet op de grond. Eén twee drie vier en draai en zwaai en hup en hop, hope this drive will never stop.

Hopla, we zijn weer in de wereld gesprongen. En óf! Gimme gimme, hup hup hup.

Dancing queens verstopten zich in meisjeslichamen,

Voldaan zingen we: Aaamen

Ondertussen ben ik al lang niet meer hun enige minnares. Menig ander hart werd reeds gestolen. Maar ik deel mijn idolatrie graag met anderen dus bij deze…

Kijk, luister en oordeel zelf…Ik koos ‘Jenny again’, omdat ik toch iets moet kiezen.

Niet dansbaar denk je? Wacht tot je hun optredens meemaakt, wedden dat – al is het maar een tinteling in dat linkerbeen – er iets bewogen wordt?

glastonmerry

juni 27, 2009

Waarom moeten de belastingsambtenaren mij kennen als ‘ongehuwd’ maar is er nergens sprake van ‘student’ of iets dergelijks op de belastingsbrief die zo onzinnig lijkt. Ben ik misschien meer ongehuwd dan student? (En nu de vreemdste associatie). Moest het er vandaag op aankomen om te trouwen, gans absurd gezien mijn leeftijd en status, dan zou ik wel ‘i do’ zeggen indien het verzoek en of de ceremonie zich afspeelde in Glastonbury. Op of rond het Glastonburyfestival dus, telkens waanzinnig heerlijke groepen, maar wat wil je op Britse bodem. En tijdens surfen leg en volg ik net zo’n vreemde linken als bij vreemde associaties. Dus ik kijk wat op nme.com en ik kijk wat op bbc.co.uk/glastonbury en ik check wat weetjes (zo stroomde er blijkbaar veel publiek naar het podium waarop verrassingsact Supergrass optrad, omdat men Artic Monkeys verwachtte) en wat foto’s en de line-up. En ik vestig mijn aandacht willekeurig (of misschien ook niet) op de namen van BBC Introduction Stage. En de namen zeggen me niets, op Rogues na, eenmaal gezien in BBC Sound (op BBC2), denk ik toch. Ongekende namen zijn onbeminde namen, ontdekken staat vrij.

Life in Film dan maar, dat vind ik een betrekkelijk leuke bandnaam op het eerste zicht. En het eerste zicht op hun myspace is hun music in film, oftwel hun videoclip van de single Sorry. Ik denk een beetje aan Kings of Leon, door de stem. Het bevalt me wel en het is een mooie clip, die het beste haalt uit wat er in zo’n doordeweekse mannen met gitaren kan zitten. En als je deze link beklikt, dan kan je mits een zeer kleine moeite -van je e-mailadres opgeven- hun twee nummers (Sorry en Suitcase) GRATIS verkrijgen. En dat vind ik leuk en sympathiek.

Sorry:

Two Door Cinema Club: Een tweede groep die geïntroduced wordt. Energiek, springerig, jong, tof, maar echte superlatieven plak ik er niet meteen op:

En als dit een dilemma was, zegt u dan 1(.) leven in de film of 2(.) deuren naar de cinema??

figure 8 4 ever

juni 27, 2009

Ik heb een verstoteling geadopteerd. Uit de bibliotheek. Elliott Smith for gods sake. Zijn figure 8 uit 2000 meer bepaald. Eén eurootje voor de administratieve adoptiepapieren ofzo. Maar waarom geef je nu zoiets moois weg voor een symbolische euro denk ik dan. Is hij te onpopulair bij de locals? Minstens één keer was hij al verhuurd geweest, gehuurd door mezelf. Als hij nog door twee anderen uitgeleend zou worden, was het zeker een win-situatie voor de bibliotheek geworden in tegenstelling tot zo’n lousy dumpactie. Maar die symbolische euro valt en ik check de online-catalogus er eens op na. Een tweede exemplaar, momenteel beschikbaar. En toch, als je een identieke tweeling bezit, schenk je er dan ook zomaar eentje weg? Misschien om plaats te maken voor een ander, want niet elk huis heeft voldoende kamers en niet elke bib voldoende rekken. Aanvaardbaar dus, zo van die adoptietoestanden, want misschien komt er wel een nieuw muzikaal pareltje in de plaats. En intussen bezit ik Elliott, niet wetend hoe vaak hij al door anderen bezeten is. Maar dat was slechts tijdelijk, niets serieus, misschien maximum voor een maand. Ik ga hem nooit meer laten gaan, dit is menens, dit is forever. I love him ❤

Hold me

juni 21, 2009

She & Him, of Zij en Hij. Dit zijn respectievelijk Zooey Deschanel en M.Ward. Het is klein en ingetogen, maar groots qua schattigheid. Love it!

(Rebel)Leren

juni 19, 2009

Rebel zonder doel, maar dat “zonder doel” is inherent aan rebellie. Hoewel “inherentie” niet inherent is, want afwijken van de regel is ook de norm van rebellie.

Kortom schotel mij een puur hypothetisch dilemma voor van:

A) een avondje iets gaan drinken met een beste vriendin en het gezellig maken alsof we in vakantiestemming zijn

OF

B) een avondje rustig verder studeren in het volle besef dat er na een nachtelijke tijdsspanne -van even korte tijd als in hypothesesituatie 1- een examen gaat volgen.

Als rebel kies ik voor 1, ik kies voor de semi-onredelijkheid van optie 1, voor de echte vriendschapsmanifestatie inclusief boezemvriendelijke afscheidshugs.
Maar ik moet bekennen, ik ben niet zo’n rebel. Ik ben braaf. Tenzij ik mijn vriendinnen plaag door ze puur hypothetische dilemma’s voor te schotelen waarop ze mogen antwoorden met antwoord

A) “JA ik wil”, als respons op het aanzoek van een puur hypothetische dreamboy om een avontuurlijk avondje flink op zwier te gaan, dankzij de logica wetende dat dat fataal wordt ten opzichte van het examen van de daaropvolgende dag.

OF

B) “NEEN”, ik zou braaf naar huis gaan, zoals het een serieus meisje betaamt.
Dankzij mijn bravoure van braviteit, zit ik dus maar gewoon rustig lekker thuis, zinloze gehypothiseerde gedachten neer te pennen, uit verveling voor het slapengaan. En reeds in een volledige roes van slaperigheid.

juni 19, 2009

Even heel snel. Want ik zit in een grote blokrushrushrush vandaag. Desondanks heb ik gedurende de (bijna) afgelopen blok hier en daar voldoende tijd genomen om een heel pak nieuwe muziek te beluisteren. Florence and the Machine (en ja, off course ze komt naar het beste festival van Kiewit) is een van die ontdekkingen. Vooral te appreciëren omdat ze mij de juiste mix geeft van enerzijds optimisme (een constante tijdens de blok) en anderzijds pure, lekkere agressie (een constant gevolg van de blok) vandaar:

myspace Florence & the Machine

Miss Communicatie

juni 17, 2009

Ik vroeg hem of het lekker was. Zich half verslikkende in zijn soep met krokante croûtons, kermde hij: “Wat bedoel je juist?”

Vreemd dat hij het niet goed begrepen had. Mijn dictieverleden maakte dat ik mijn vragen telkens duidelijk ar-ti-cu-leer-de. Maar de ongemakkelijke blik in mijn richting dwong me om mijn stemvolume een streepje te doen stijgen. Met dezelfde intonatie, zij het ditmaal in stereo, herhaalde ik: “Of het lekker was!?” Een enkeling keek om.

Terwijl het schaamrood op zijn wangen haast de paarse kleur van mijn grootmoeders gordijnen had aangenomen, wrong hij zijn mond in allerlei bochten en bracht uiteindelijk uit: “Bbb,bwa, ja, eum, kon ermee door weet je.”

Nu wist ik dat hij niet van het enthousiaste type was. Niet de macho die van de daken schreeuwt dat hij kan feesten tot hij erbij neervalt. Laat staan dat hij om zo’n onbenulligheid enig vuur aan de dag zou leggen. Maar een dergelijk abnormale reactie op een doodsimpele vraag deed me voor het eerst afvragen wat ik in godsnaam ooit in die man heb gezien. Toegegeven, zijn lijf was niet mis en qua hygiëne moest hij niet onder doen voor pakweg Mister Proper. Een positief punt dat me steeds op het rechte pad zette als ik weer de drang voelde hem te bedriegen.

Mijn “wat hebben we hier”-blik was hem blijkbaar niet ontgaan aangezien hij vervolgens van wal stak: “Vind je het zelf niet, eum, wat ongepast om zulke vragen te stellen? Überhaupt hier?” Krijg nou wat! Wat is er meer gepast dan in een restaurant aan je partner te vragen of de soep die hij naar binnen speelt, hem smaakt? Natuurlijk interesseert het me geen moer of hij de soep van Knor of zijn moeder liever lust. Maar dat is etiquette, elementaire beleefdheid. Een nietszeggende conversatie aan de gang houden heet dat.

“Met alle respect, maar ik zie het probleem niet,” zei ik met enige nonchalance.

Als zijn hoofd nu kon ontploffen, moest dat een ongeziene explosie geven. Stukjes hersenen zouden op de ramen spatten, één oogbal in het bord van de man met de toupet naast ons. Die zou van het verschieten zijn hoofd te stevig bewegen waardoor het toefje haar van zijn schedel zou vliegen, recht in het bord van zijn blind date. Zij zou gedegouteerd weglopen, daarbij aanbotsen tegen de kelner met een volle plateau. Drankjes, rietjes en ijs all over the place. BANG! Mijn spiraal van stoute gedachten werd bruusk verstoord toen hij zijn vuist iets te enthousiast op tafel sloeg. (voor het eerst bemerkte ik dat de man die ik jarenlang had liefgehad een innerlijke kracht bezat die ik nooit had mogen opmerken, waren dat zíjn spieren?)

Enkele ondertussen week geworden croûtons besmeurden zijn crèmekleurige kostuum. “Ah zo, mevrouw ziet het probleem niet! Misschien wordt het eens tijd om het probleem wel te zien. Jarenlang heb ik die grote mond van je verdragen, maar nee, nu is het genoeg geweest, de maat is vol! Ik zwijg niet langer bij de zoveelste ongepaste reactie, nee, dat tijdperk is voorbij, jij bepaalt mij niet langer!”

Schijnbaar kalm maar door adrenaline gedreven, vroeg ik: “Vertel me een keer, Antoine, waar ben je eigenlijk mee bezig?” Hij kalmeerde wat, haalde rustig adem en zei ietwat verlegen maar met een twinkeling in zijn ogen: “Ze, ze heet Jessy, ik wist niet…” Jessy? Waar heeft die pummel het over? Wat had de windhond van de buren hier in godsnaam mee te maken? Denkt hij me even te kunnen beledigen om vervolgens doodleuk het gesprek verder te zetten? Maar ik liet me niet kennen en zette gezwind de conversatie verder. “Ah, ahaaa, Jessy…dat langbenige gedrocht dat je van op kilometersafstand ruikt aankomen…”

Dit was het moment waarop zijn kookpunt definitief bereikt was, als ik niet beter wist, zou ik geloven dat er rook uit zijn neusgaten kwam: “Ik wist dat er niet met je te praten valt, waarom doe ik nog moeite.” Hij stond op om het etablissement te verlaten. Net voor hij zich omdraaide, riep hij druk met zijn armen zwaaiend: “En ja, het was lekker! Veel lekkerder dan ik ooit bij jou heb gekregen!” (bij de ‘jou’ wees hij met zijn pink net boven mijn neus).

Bij het aanschijn van zijn uittocht, nam ik voor mijn toekomstige partners niet langer soep van de Delhaize te schenken. Wist ik veel dat liefde van de man écht door de maag gaat.

Rwd

juni 15, 2009

Soms herken ik mezelf nog duidelijk als ik terugkijk in een spiegel van het verleden. Al herkende ik even niet meer juist over wat met wie het ook al weer ging. Moet ik concluderen dat ik niet leer uit mijn fouten? Ik weet het niet (meer). Ik glimlach er dan maar eens om, want zelfrelativering is het begin van alle wijsheid.

how bizar, how bizar

juni 14, 2009

Ik leed nogal stevig onder een aanhoudende buikpijn. Een afspraak in het ziekenhuis dan maar.
Afspraak is afspraak, ik ga zelfs als ik op dezelfde dag toch al in staat blijk te zijn om een giant ijsje op te smullen. Maar er is geen vervoer voorzien. Bijgevolg krijg ik een bewuste toestemming, in primeur, om maar eens met mijn mama haar voiture op stap te gaan. Ondanks het feit dat ik nog niet over een rijbewijs beschik. Maar afpraak is afpraak.
In de inkomhal staat wat printwerk van een aantal studenten geëtaleerd. Het ziet er fris, kleurrijk en boeiend uit, dus ik neem wat stapeltjes papier mee voor in de wachtkamer. Ze komen me halen, het is aan mij.
Het ziekenhuis blijkt echter helemaal geen ziekenhuis te zijn, maar een academie. Ik word niet aan fysische gezondheidstesten onderworpen, maar moet zwoegen op een fysica-achtige test… iets met lichtbundels. Ik zit achteraan en terwijl ik mijn kop breek op de breking van het licht bespeur ik twee van mijn vrienden voor me. Het is allemaal wat nieuw voor me, nog nooit heb ik zo lang moeten werken aan een test. Om 1AM ben ik pas buiten.
De twee vrienden wachten me op. We gaan nog iets drinken en belanden in een rokerige bar met groezelige hoekjes en achterkamertjes. We kiezen een veilig, zichtbaar centraal plekje.
Alles wordt klassiek oldskool zwart-wit voor mijn ogen. De vriendin gaat drankjes halen aan de bar. Intussen waren er al signalen gevallen via semi-verstrengelde benen, dus ik grijp mijn kans. Neen, ik grijp hem en kus hem. In een eerlijke evaluatievlaag zeg ik verwonderd wow, dat is nooit zó goed bij de eerste kus.

Voor een klassieke film stopt het daar. Maar ik besef dat ik toch nog wat nood heb aan een nachtelijke actiescène en er nog een soort van bewijsmateriaal is achtergebleven bij een exvriend. Gezien het feit dat niemand iets over ons mocht weten en we beslist hebben elkaar nooit meer te zien, ben ik verplicht dit op inbrekerswijze te gaan uitwissen. Ongegeneerd ren ik doorheen kamers met mensen naar zijn kamer. In de verte zie ik hem en zijn vrienden al naderen. Time-pressure!! Na aankomst grijp ik wat ik moet hebben, maar mijn oog valt op een -naar mijn smaak lelijk- meisjestshirt en een alcoholstift. Vliegensvlug krabbel ik er de volgende woorden op ‘Yeah, yeah right, you keep going!’. Ik spring uit het raam naar beneden. Het regent dat het giet. Kletsnat en zonder schoenen ren ik ervandoor, opgelucht en blij.

Achja

juni 11, 2009

“Achja, de liefde hé.”

En daarop tekent zich een flauw lachje om haar mond. Even elementair glimlachen ter bevestiging. Maar inwendig lichtjes rollen met de ogen.
Of had deze man echt verstand van zaken. Hoeveel levenservaring moest er wel al niet via zijn sofa gepasseerd zijn.
Misschien was hij al zodanig afgesteld op het opsporen van emoties als een bloedhond op bloed.
Hij herkende ‘de liefde he’ waarschijnlijk altijd als hij ze zag.

Een oprechtere glimlach dan maar, er is immers liefde in het spel. Dat is toch duidelijk.
Een buitenstaander als deze derde bloedhond in het kegelspel mag zelfs een andere taal spreken. Hij zingt een beetje. Maar toch hij verstaat haar zelfs zonder woorden. Ze is een open boek vol romantiek. En hij herkent een stationsromannetje als hij het ziet.

Menigmaal moeten hij en collega’s al getuigen geweest zijn van ‘die liefde he’.
Die speelt zich waarschijnlijk meestal tussen twee mensen af op de achterbank.
Taxichauffeurs, het zijn de nieuwe psychologen. Niet gelogen.
Gelukkig had dit exemplaar een rijbewijs, want met zijn alwetendheid qua emoties had hij haar volledig op het foute spoor gezet.
Hoewel… hij zei: “Achja” én “he”. Dat is hetzelfde als een zucht, zelfs in Vlaams-Brabant. Volgende keer neemt ze wel de bus.