Castagnette

juni 8, 2009

Ruw.

Of hoe een banaal woord plots zo vreemd klinken kan. Reeds duizend keer lag het in mijn mond maar ineens – het zijn tijden van afwijkende hersenkronkels – besef ik de betekenis ervan niet te vatten.

Bij mij roept het associaties op met dingen die pijn doen: blote knieën die over stenen scharen, winterhanden ontdaan van hun zachtheid. Maar tegelijk ook mannelijkheid in de zin van ruig, dat tuig, gespuis, hard.

Ruwe bolster, blanke pit. Blank niet als in wit maar onschuldig, braaf. Aangezien ik vaak in beelden denk, verschijnt er bij deze uitdrukking telkens een bolster rond een kastanje voor mijn ogen. Groen en stekelig. ’t Verwart me wat: witte pit. Kastanjes zijn bruin, hebben geen pit. Eens ontdaan van hun pel zie je hun bleke huid, maar dat is beige, niet wit.

Soit.

Iemand kan dus ruw lijken maar onruw zijn. Dat carnaval van vermommingen is dagelijkse kost, al zijn er individuele verschillen. De één bedekt enkel een deel van zijn gelaat en spreekt uit met zijn ogen wat een mond niet uitbrengen kan. De ander verhult zich in anonimiteit, onthult met wat geluk een ooghoek of neus.

Bollige bolster in wollige stoffen.

Rechtuit zeggen waar het op staat, kunnen die bolsters niet. En ik denk: Zeg het dan, zwart of wit, naar buiten met die pit.

Maar al moet ik bijten doorheen die stekelige huid,

tot het rood van mijn lippen uitloopt, mijn tanden de vlezige kern raken. Ik zal het tevoorschijn halen.

Eens het zover is, spreek ik het uit: r(rrr) (de) uw(e).

Advertenties

Eén reactie to “Castagnette”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: