how bizar, how bizar

juni 14, 2009

Ik leed nogal stevig onder een aanhoudende buikpijn. Een afspraak in het ziekenhuis dan maar.
Afspraak is afspraak, ik ga zelfs als ik op dezelfde dag toch al in staat blijk te zijn om een giant ijsje op te smullen. Maar er is geen vervoer voorzien. Bijgevolg krijg ik een bewuste toestemming, in primeur, om maar eens met mijn mama haar voiture op stap te gaan. Ondanks het feit dat ik nog niet over een rijbewijs beschik. Maar afpraak is afpraak.
In de inkomhal staat wat printwerk van een aantal studenten geëtaleerd. Het ziet er fris, kleurrijk en boeiend uit, dus ik neem wat stapeltjes papier mee voor in de wachtkamer. Ze komen me halen, het is aan mij.
Het ziekenhuis blijkt echter helemaal geen ziekenhuis te zijn, maar een academie. Ik word niet aan fysische gezondheidstesten onderworpen, maar moet zwoegen op een fysica-achtige test… iets met lichtbundels. Ik zit achteraan en terwijl ik mijn kop breek op de breking van het licht bespeur ik twee van mijn vrienden voor me. Het is allemaal wat nieuw voor me, nog nooit heb ik zo lang moeten werken aan een test. Om 1AM ben ik pas buiten.
De twee vrienden wachten me op. We gaan nog iets drinken en belanden in een rokerige bar met groezelige hoekjes en achterkamertjes. We kiezen een veilig, zichtbaar centraal plekje.
Alles wordt klassiek oldskool zwart-wit voor mijn ogen. De vriendin gaat drankjes halen aan de bar. Intussen waren er al signalen gevallen via semi-verstrengelde benen, dus ik grijp mijn kans. Neen, ik grijp hem en kus hem. In een eerlijke evaluatievlaag zeg ik verwonderd wow, dat is nooit zó goed bij de eerste kus.

Voor een klassieke film stopt het daar. Maar ik besef dat ik toch nog wat nood heb aan een nachtelijke actiescène en er nog een soort van bewijsmateriaal is achtergebleven bij een exvriend. Gezien het feit dat niemand iets over ons mocht weten en we beslist hebben elkaar nooit meer te zien, ben ik verplicht dit op inbrekerswijze te gaan uitwissen. Ongegeneerd ren ik doorheen kamers met mensen naar zijn kamer. In de verte zie ik hem en zijn vrienden al naderen. Time-pressure!! Na aankomst grijp ik wat ik moet hebben, maar mijn oog valt op een -naar mijn smaak lelijk- meisjestshirt en een alcoholstift. Vliegensvlug krabbel ik er de volgende woorden op ‘Yeah, yeah right, you keep going!’. Ik spring uit het raam naar beneden. Het regent dat het giet. Kletsnat en zonder schoenen ren ik ervandoor, opgelucht en blij.

Advertenties

4 Reacties to “how bizar, how bizar”

  1. nasty-jo said

    Knap geschreven pisblom, één van je betere entries ! “You keep going !”

  2. lolo said

    Heeft Sammy dat Flair’ke nog over dromen? Kwil wel weten wat dat hier allemaal over u zegt! Maar dat moet beroepsmisvorming zijn!

  3. Mme evil said

    Heerlijk!

  4. sammy said

    daar heb ik geen boekskes voor nodig hoor!!
    maar nee ik heb dat onlangs bij een grote opkuisactie verwijderd uit mijn nachtkastje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: