take a chance on me

juli 31, 2009

Wat is de kans dat…

ik herinner mij nog een voorbeeldje uit de les statistiek. En die houterig onbenullige assistent gaf zo’n triviaal geval uit de cursus. Mijn antwoord was jammer genoeg 1 en niet 0,nulnulnulnul…
het is maar om te zeggen dat er wel al eens iets bij toeval gebeurt. Ook met mij of met 1 op de x anderen.

en wat zou de kans zijn dat…

je eens live of althans op een zeer relatief korte afstand een aanslag van dichtbij mag meemaken. Gisteren meldden mijn ouders me dat er een terroristische aanslag was gepleegd op Mallorca. Twee doden. Boeiende informatie. Want actualiteit heeft altijd wel iets boeiends in mijn ogen. Stil in mijn hoofd dacht ik, Mallorca > Spanje > ETA, dat bleek correct gedacht. Over doemscenario’s en ongerustheid wat de vakantienemende broer betreft dacht ik eigenlijk niet na. Ik twijfel niet aan de veiligheidsmaatregelen en de lopende onderzoeken naar zo’n laffe daad leveren hopelijk resultaat. En intussen hangt die broer daar ongetwijfeld weer statistisch gezien veilig in de lucht tussen daar en hier.

Waar ik de laatste tijd nogal eens over durf te piekeren is het toeval. Of hoe dingen gebeuren. Of dat toevallig is.
Of alles des te trivialer is omdat het toch maar toevallig is, of eerder optimistisch bekeken moet worden omdat het prachtig (en soms ongelukkig) is dat het toch maar kan, bij toeval.
En wat de kans is op een gemiste kans, een verpeste kans of een kans die zich misschien maar beter toch nooit had voorgedaan.
Er zijn kansuitbuiters en er zijn kanstrivialiseerders. Als ik moet kiezen, dan maar de tweede.
Zijn mijn bepiekerde kansen ook statistisch uitrekenbaar. Het zou misschien niet slecht zijn. Een 0 is een njet, een 1 is duidelijkheid en weten.
Maar gaat dat ooit tussen mensen die geen computers zijn.

01000111 – 01000101 – 01011010 – 0100010 – 01010110 – 0100010 – 01010010

Advertenties

Ik ga wel degelijk akkoord met wat al wel eens gezongen wordt, zijnde “Doesn’t matter if you’re black or white“.
En ze beweren dan wel dat “Once you go black, you never go back“.
Maar ik zie hier en nu de kans om het tegendeel te bewijzen, om mijn oude, zwarte vriend vaarwel te zeggen en stoute, cliché woorden te gebruiken tegen een nieuwe, witte vriend.
Vermoedelijk zeg ik dan verleidelijk: “Hé, gij zijt wit, exact de kleur die bij mijn tweede hoofdkussen past!”

Het is niet alleen goed dat ik weet dat hij past waar hij ’s nachts thuishoort, veilig dicht bij mij.
Hij heeft meer in huis:

  • Hij heeft ook meer buitenshuis. Hij leidt me de weg. Tenslotte ben ik vrouw genoeg om deze al eens te verliezen in een plaatselijke stad. ‘Navigerende leiding’ is welkom.
  • In de wereldwijde ‘web’omtrek raak ik waarschijnlijk niet verloren, maar ook daar mag hij mij naar hoge golftoppen leiden.
  • Hij is stoer, voorzien van de juiste ‘toetsen’. Toch ook als goed afgerichte was in mijn handen, wanneer ik hem aanpak met mijn ‘feminine touch’. En die ‘touch’ kan leiden tot veel, en tot ‘spel’ en plezierrr.
  • Hij is sociaal. Zal volop in de smaak vallen bij mijn ‘contacten’, mijn vrienden en familie.
  • Hij moet mee naar alle feestjes, die ‘agenda’gewijs genoteerd staan. Alwaar hij altijd paraat zal staan om leuke snapshots te shooten met zijn ‘5megapixellens’ die hij toevalligerwijs altijd bij de hand heeft.
  • Hij is een ‘muziek’fanaat. En gedeelde interesses zijn een must! Ik zal hem bekoren door zijn schijf liefdevol vol te laden met de crème de la crème uit mijn collectie. Hij zal mij nadien bekoren door die liedjes zachtjes in mijn oor te zingen. Verleiding gegarandeerd.
  • Hij is ideaal om altijd en overal mee naartoe te nemen. En ik las wel eens dat een verliefde vrouw gemiddeld twee kilo verliest, want vlinders wegen niets en liefde kost energie. Bij mij zou het gerust omgekeerd mogen zijn, ik zou er een extra lichtgewicht van exact 150gram bij willen hebben op de weegschaal, voor altijd.

Ik kan niet dieper op de mogelijke details intreden, de rest zou te privé zijn. Hoewel. Wanneer ik hem zal (lief)hebben en koesteren, geschiedt gegarandeerd het fenomeen dat waar mijn hart van vol is, mijn mond van overloopt.

Amateurfilmpjes met de recht-uit-het-hart-verklaring  ‘I think I like you’ staan reeds op mijn vimeo-palmares. Nu kan ik echter onnaief meer beweren dan dat ik denk dat ik hem leuk vind. Ik weet het zeker. Dit zou wel eens meer kunnen zijn. Dit is innovatie, dit biedt zekerheid, dit is mijn toekomstige, dit is het angstwekkende L-word: liefde.
Op 1 augustus zal ik weten of het wederzijds kan zijn. Geen wraakgevoelens of bitchfights indien hij voor een ander kiest die hem goed zal behandelen, maar één ding staat vast:

Ik wil hem

en dat zet ik ook ditmaal nog eens extra in de verf met een kort, naief, hoopvol filmpje, waarin ik mijn liefde aan mijn schatje (zijnde de Nokia N97, of was dat u al duidelijk geworden intussen?) verklaar:

The Good (N97) vs. The Old from Pisblom on Vimeo. (insluiten lukt niet: de tweede Pisblomproductie blijft slechts één enkele klik verwijderd, check het!)

Rest mij nog een extended creditsversie neer te pennen:
Met dank aan:
Brussels Girl Geek Dinner & Nokia
Music by Tiga: Beep Beep Beep, zeer toepasselijk nummer!

PROUD to become a Girl Geek
zeker indien dat met een Nokia N97 in de hand zou kunnen zijn, hoe wandel je anders geloofwaardig door Girl Geek Land?

Marina & the Diamonds

juli 21, 2009

Marina and the Diamonds. Ze bestaan al vier jaar en speelden deze zomer reeds op Glastonbury. En ‘ze’ draait vermoedelijk wel voornamelijk om een ‘ze’ in het enkelvoud, met name Maria. Haar diamonds zouden haar publiek zijn. Toch best nederig om zo’n mooi compliment te geven aan the ordinary unfamous. Ongetwijfeld dat ze op blogs en in de media terecht komt in het lijstje van nieuwe of doorbrekende, jonge, muzikale nimfen zoals La Roux, VV Brown, Little Boots, Florence and the Machine en Ellie Goulding (die grote bewondering oproept bij Marina) of die nieuwe generatie die al even geleden doorbrak zoals Kate Nash of Lilly Allen. Qua bekendheid gok ik dat ze echter nog een stukje achterligt. Ik lijk alvast overtuigd, al dacht ik het hier aanvankelijk gewoon bij een youtubefilmpostje te laten.
Marina is duidelijk een lid van onze generatie en ze twittert en ze blogt: marinaandthediamonds.com een etalage van inspiratie en alledaagse bezigheden en de mogelijkheid om een akoestische versie van haar single I’m not a Robot te downloaden indien je intekent op haar mailinglist. Intussen zijn er al drie versies in circulatie: de gewone single (terug te vinden op haar EP the Crown Jewels sinds juni 2009), akoestisch en de Starsmith 24 Carat Remix (EP). Maar drie kan nog net niet tippen aan Sufjan Stevens met zijn pakweg honderd heerlijke versies van Chicago.
Na deze woordelijke opwarming voor Marina and the Diamonds laat ik u nu de keuze om:
– haar live te beoordelen op London Calling: via 3voor12
– haar akoestische versie te downloaden: in de rechterbalk moet je zijn

– haar voorgeschotelde clip eens te bekijken:

IMG_0572 - kopieIMG_0577 - kopieIMG_0579 - kopieIMG_0580 - kopieIMG_0602 - kopie

What’s in an eye?

juli 18, 2009

Pisblom

wat zeggen beelden meer dan woorden.

doodeenvoudig, rustig, schattig animatieclipje:

De Duif op n°1

juli 16, 2009

meneer duif

Ik heb een top drie van minst favoriete vogels:

mijn numero uno is meneer de duif, met zijn geroekedekoe. En zijn geschijt. Wat moet ik vasthouden als ik weer eens claim dat ik “nog nooit de oneer heb gehad dat een van zijn stronten op mijn hoofd landde”. Hout? Ik daag de duif bij deze uit. Net zoals ik hem onlangs uitdaagde met straffe beloften indien hij het binnen de vijf minuten zou wagen eens goed op mij te mikken. Hij waagde het niet, de seut. Bovendien vind ik duiven zeer ongemanierd, ze kakken immers tussen het poepen door, maar met een cloaca gok ik dat ze geen andere keuze hebben, de vetzakken. En mijn koffie mocht het bijna geweten hebben. Ik drink hem black, neen dank u voor suiker of witte substanties.
En hun gepoep doen ze te pas en te onpas, niet alleen boven koffiedrinkende hoofden, maar zelfs op kerkhoven. Heiligschennis. Onbeschaamd ten opzichte van getuigende voyeurs als ik.

En dan denken die vederige hummeltjes hun arrogantie te kunnen uitspelen door wat te beginnen tortelen en met takjes af en aan te vliegen, want dat poepen zou blijkbaar moeten dienen tot de kweek van nog meer rotte duiven. Ze planden hun arrogante, dikke duivenkonten zomaar even te gaan nestelen in onze dakgoot nota bene.
duiven nest bouwen dakgoot

Maar hun snode plannetje werd blijkbaar verhinderd. Misschien vonden ze elders en beter. Misschien gedroeg de dakgoot zich even haatdragend als ik tegen die duiven of vonden ze het uitzicht op mijn nest irritant. Hoewel ik plechtig zweer nooit lelijk te zingen, naar beneden te poepen of ongehoorde handelingen te vertonen. Wie zal het zeggen. Misschien vliegen, poepen en kakken ze nog lang en gelukkig samen met hun kleine vederige mormeltjes.

Nummer twee en drie houd ik nog even in beraad. Wachtend op een paar haatversterkende anekdotes.

Kerkelijke viriliteit

juli 15, 2009

Weer zo’n dag van eerlijke oprechtheid. Dat leidt al eens tot aangename, echte gesprekken. Zelfs met tegenspelers die ik niet spontaan gecast zou hebben. Nieuw gesprekspartnermateriaal of een occasionele voltreffer?
Ik heb spontaan een van mijn dromen uit de doeken gedaan. Deze ging als volgt:
We zitten in een kerk, aan de rechterkant van het gangpad.
Er is een begrafenis volop aan de gang.
Een pastoor spreekt wat woorden, maar ze dringen niet tot me door.
Ik word immers afgeleid.
Door een stel handen.
Ze maken nogal iets te handige aanstalten.
Waarop ik al fluisterend, maar geïrriteerd, repliceer: “Is dit niet nogal ongepast? Hier temidden van de begrafenis van mijn man zaliger.”
Uitstel leek noodzakelijk, gezien de vrome katholieke setting en het gegeven van mijn prille weduwe zijn.

De nieuweling onder mijn gesprekspartners neemt het in zich op, laat het even bezinken en komt met zijn conclusies. Hij stelt dat de afwijzing centraal staat, want ik was geïrriteerd en had volgens hem nog een verwerkingsproces voor de boeg.
Rooskleurige interpretatie, dacht de cynische psycho-analist in mij. Misschien was ik immers op de begrafenis van mijn man, een oude man, je weet wel de leeftijdscategorie die er logischerwijs nogal eens dood bij neervalt. Misschien was ik in de toekomst wel ergens gefaald op het succesvolle pad dat van mij een liefdevolle vrouw of (als dat niet ging) een steenharde succesvolle zakenvrouw had moeten maken. Misschien was ik dan maar uit opportunistische overwegingen een blonde stoeipoes aan de arm van een grijsaard geworden. Dan zou een afwijzing zeker niet centraal staan, maar zouden mijn blauwe oogjes beginnen blinken dankzij de aandacht van een knappe, jonge, passionele, viriele man.
Droomsgewijs en droomverklaringsgewijs slaat mijn fantasie op hol. In de realiteit weet ik goed wat ik wil en dat is zeker geen grijsaard of het geld van zo’n impotente man. Maar ik zeg niet wat ik wil. Dat “wat” zijn zaken voor op termijn. Mijn heden steekt vol met fantasie en verhaaltjes, niet met vastgeroeste patronen of mensen waaraan ik wettelijk, infrastructureel of fysiek gebonden ben. En ik neem dat zoals het is, af en toe met een cynische, scheve blik, af en toe met een stralend dromerige glimlach.

En gisteren zag ik prachtige wolken in de vorm van: een half gelaat, een vleermuis, een draak en een schommelpaardje dat ook veel weghad van een poedel.

Het is nooit genoeg

juli 14, 2009

Waar ligt de grens


ik feest, ik wil meer feesten, ligt de grens aan vermoeide benen?

ik weet, ik wil meer weten, ligt de grens in het oneindige?

ik lees,ik wil meer lezen, ligt de grens aan vermoeide ogen?

ik wil lezers, ik wil meer lezers, ligt de grens op het mediageile af?

ik wil bescheidenheid, net genoeg, ligt de grens ver van arrogantie?

ik wil geld, ik wil meer geld, ligt de grens op een maniakale miljonair worden?

ik luister, ik wil meer luisteren, ligt de grens aan de portefeuilledikte of de downloadlimiet?

ik luister, ik wil meer luisteren, ligt de grens aan de onstuitbare drang om te spreken?

ik slaap, ik wil meer slapen, ligt de grens aan de dood?

ik stress, ik wil meer stress, ligt de grens aan kwaliteitsvolle resultaten of aan een zenuwinzinking?

ik ontspan, ik wil meer ontspannen, ligt de grens over de grens?

ik eet, ik wil meer eten, ligt de grens aan de 120kg-bovengrens van de weegschaal?

ik loop, ik wil meer lopen, ligt de grens aan (een marathon) weglopen?

ik wil geluk, ik wil meer geluk, ligt de grens in de lucht op een zwevend wolkje?

ik wil liefde, ik wil meer liefde, ligt de grens bijna buiten vriendschap?

ik date, ik wil meer daten, ligt de grens aan de demografische omvang van de mannelijke 20-25 jarigen cohorte?

ik wil kinderen, ik wil meer kinderen, ligt de grens op een subjectief vastgestelde minimumleeftijd?

Wat ik wil? ik weet het niet exact, maar ik wil veel en meer. En grenzen laten nog veel mogelijkheden en kansen op tegenstrijdigheden, botsingen, avontuur. Grenzen geven geen glazen-bol-uitzicht. Misschien minimaal inzicht.
Als er nog grensgevalvragen optreden, vragen staat vrij. Als iemand antwoorden vindt binnen of buiten de grenzen, spreken staat vrij.

Links rechts L R

juli 9, 2009

Gisteren  Salvador. Hij stond al bitter lang op mijn lijstje. Niet alleen omdat Daniel Brühl mij zodanig in de war wist te brengen met zijn looks, want geef toe weet enige vrouw straightforward hoe daarover rechtlijnig te oordelen? (zeg het me dan). Maar dus ook omdat zo van die rebels, revolutionaire films, met een achtergrondelijke focus op de recente geschiedenis mij wel vaker kunnen boeien, aan deze beschrijving lijkt misschien niet geheel toevallig ook Edukators (wederom Brühl) te voldoen of Motorcycle Diaries of  pakweg een rooskleurige, muzikale Across the Universe
Mijn bedoeling was niet te zeggen welk exhaustief lijstje van films met revolutionaire hoekjes ik kan opsommen, dan zou de kous trouwens rap af zijn en dat ‘exhaustieve’ ver te zoeken.
Salvador Puig Antich hield ergens halverwege de film een debat, misschien lichtjes gebaseerd op een of andere psycho-analyticus, pro linkshandigen. “Linkshandigheid moet niet worden afgeleerd”, zei hij ter advies aan een vader met een zoontje. Later, of voordien zag ik hem schrijven en jawel, linkshandig (of het moest zijn dat ik verblind was door mijn onwetende tweestrijd ivm Brühls looks). Of het dan Salvador of Daniel is, fictie of werkelijkheid, het springt in mijn oog, het kweekt mijn sympathie.
In mijn werkelijkheid ken ik een lijstje van 10 lefties: K, J, A, B, A, tante P, S, W, mme E, B (en correctie nog een elfde: J.). In fictie of op beeldscherm (al dan niet geacteerd): Filip Dewinter, Carrie Bradshaw of Sarah Jessica Parker (SATC), Russell Crowe (de man waar de SATCvrouwen stevig op geilen), Jessica Alba, Brühl…

Vandaag das experiment aan de TEW faculteit. Een test met schrijfspullen en scharen (bij opmerkingen vul ik aan: ik knip rechtshandig, dit kan geen invloed gehad hebben, want het leken me allemaal “normale” scharen). Een test met keuzes tussen totaal gelijke producten; maar het ene al wat mooier dan het andere of groter of minder praktisch lijkend of eens iets van een merk… en ik maar kiezen en kiezen en kiezen ten dienste van de wetenschap. En volledig veilig voor mezelf, want er was geen sprake van verliezen. En ik moest alles inladen met mijn linkerhand in een mandje dat links van mij stond. En ik dacht, jammer maar ik denk dat mijn frank valt en dat ik weet hoe de vork aan de steel zit, of het moest zijn dat alles afleiding is voor een verborgen andere onderzoeksopzet, of dat men wat omgekeerde psychologie toepast en mijn focus bewust aanwakkert.
Dan volgde de vraag of ik dacht te weten waarover dit onderzoek misschien wel zou kunnen gaan: ik doe iets mbt positionering op de tafel links of rechts uit de doeken… Stiekem hoop ik dan dat ik er heel hard naastzit, want dat ik anders misschien iemands tijd heb verspild en ook die van mezelf. Of hoop ik dat anderen dat dan niet kunnen ontcijferen als ik juist zat, want dat zou ook zonde van de tijd zijn en ikzelf zou slimmer zijn…  Bovendien denk ik dat “de rechtsen” daar minder op letten, want ze zijn de ‘norm’.
En toen nog wat vragen mbt acties: links of rechts. Ik weet dat ik soms maar een halve ben, zoals met scharen of tennisraketten waarmee ik al eens een rechtertenniselleboog probeer aan te kweken. Maar ik weet evengoed als ze vragen ‘scheren of schminken’ (in geval van man of vrouw, al moet een vrouw de twee doen) dat ik wat dat betreft een leftie ben. Mijn mascara houd ik vast met mijn linkerhand, maar vegen komen nooit voor op mijn rechterneusvleugel. En ‘hameren’, bon ik hamer soms nogal stevig door op zaken, maar hoe ik het letterlijk doe, moet ik misschien nog eens in de praktijk uittesten en misschien is dat rechts en met bijlen hakken is misschien links, maar met een lepel eten is zeker link en met een mes snijd en smeer ik alleen in geval van boterhammen links, want voor de vork+mes-combi hanteer ik wél de etiquetteregels (vergeet aan het einde van de maaltijd niet te denken “dit zijn geen roeispanen”).

Conclusie: mijn focus glijdt vaak ergens tussen geschiedkundige achtergronden, de “handigheid” van celebs en vrienden, mijn eigen multifunctionele handigheid, het ontcijferen van onderzoeksopzetten, de etiquette enzoverder.