Kerkelijke viriliteit

juli 15, 2009

Weer zo’n dag van eerlijke oprechtheid. Dat leidt al eens tot aangename, echte gesprekken. Zelfs met tegenspelers die ik niet spontaan gecast zou hebben. Nieuw gesprekspartnermateriaal of een occasionele voltreffer?
Ik heb spontaan een van mijn dromen uit de doeken gedaan. Deze ging als volgt:
We zitten in een kerk, aan de rechterkant van het gangpad.
Er is een begrafenis volop aan de gang.
Een pastoor spreekt wat woorden, maar ze dringen niet tot me door.
Ik word immers afgeleid.
Door een stel handen.
Ze maken nogal iets te handige aanstalten.
Waarop ik al fluisterend, maar geïrriteerd, repliceer: “Is dit niet nogal ongepast? Hier temidden van de begrafenis van mijn man zaliger.”
Uitstel leek noodzakelijk, gezien de vrome katholieke setting en het gegeven van mijn prille weduwe zijn.

De nieuweling onder mijn gesprekspartners neemt het in zich op, laat het even bezinken en komt met zijn conclusies. Hij stelt dat de afwijzing centraal staat, want ik was geïrriteerd en had volgens hem nog een verwerkingsproces voor de boeg.
Rooskleurige interpretatie, dacht de cynische psycho-analist in mij. Misschien was ik immers op de begrafenis van mijn man, een oude man, je weet wel de leeftijdscategorie die er logischerwijs nogal eens dood bij neervalt. Misschien was ik in de toekomst wel ergens gefaald op het succesvolle pad dat van mij een liefdevolle vrouw of (als dat niet ging) een steenharde succesvolle zakenvrouw had moeten maken. Misschien was ik dan maar uit opportunistische overwegingen een blonde stoeipoes aan de arm van een grijsaard geworden. Dan zou een afwijzing zeker niet centraal staan, maar zouden mijn blauwe oogjes beginnen blinken dankzij de aandacht van een knappe, jonge, passionele, viriele man.
Droomsgewijs en droomverklaringsgewijs slaat mijn fantasie op hol. In de realiteit weet ik goed wat ik wil en dat is zeker geen grijsaard of het geld van zo’n impotente man. Maar ik zeg niet wat ik wil. Dat “wat” zijn zaken voor op termijn. Mijn heden steekt vol met fantasie en verhaaltjes, niet met vastgeroeste patronen of mensen waaraan ik wettelijk, infrastructureel of fysiek gebonden ben. En ik neem dat zoals het is, af en toe met een cynische, scheve blik, af en toe met een stralend dromerige glimlach.

En gisteren zag ik prachtige wolken in de vorm van: een half gelaat, een vleermuis, een draak en een schommelpaardje dat ook veel weghad van een poedel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: