Gisteren heb ik vaarwel gezegd aan mijn residentie in de Schapenstraat. Prachtige straat en het leuke uitzicht op de Zwartezusterkapel zoek ik nog eens op zodra de stellingen verdwijnen.
Het vaarwel ging gepaard met een overhaast opruimen en kuisen.

Tussendoor was er gelukkig nog tijd voor een terrasje dat tot rust was gekomen na de middagdrukte en de bezetting door de mannen in kostuums inclusief nonkel jan. Bar del Sol in diezelfde prachtige straat bood wat rust en cola en zon en een goede babbel met naamgenote die andere A. En we zijn zo’n wereld van verschil.

Ze licht me in over gezondheidssituaties, een nieuw geïnstalleerd kot, haar goesting in de start van het nieuwe academiejaar, een koersfiets en een of andere echte koers doorheen Leuven met Schleck en anderen.
Ik licht haar in over hoe ik de thesisfinish chaotisch haalde, hoe mijn hele oude kot die dag nog in orde gezet moet worden, mijn goesting in het nieuwe jaar op het vlak van (hopelijk) gezellig pendelen en socializen met nieuwe mensen, de last-minute-kot-zoektocht die ik nog moet aanvatten en een bizar Leuvens toeval dat me aan het lachen maakte.
We besluiten dat alles in orde komt. Toch blijft een opmerking tot vandaag bij me hangen “Waarom valt gij toch altijd op de foute mannen?”
Ze bedoelt het goed en bezorgd en ze hoopt op beter voor mij. En ik kan dat waarom verklaren door een samenloop van kennissenkringen, bizarre toevalligheden, slechte timings, impulsieve goesting en een naïef optimisme. Maar ik moet mezelf niet verklaren, want ik zie niets echt als fout of zeer dom of hartverscheurend. Er valt voor niets iemand iets te verwijten en liever een ondiep dal door een foute flirt dan een diep dal door iemand die zeer juist leek. Gevolg is dat ik niet verander, noch twee keer tegen dezelfde steen zal stoten, doch andere stenen misschien wel zal… oprapen. Ik vrees dat ik niet blijf stilzitten want stilzitten is wiebelen. Geef me maar een sprong in ’t veld. Zo behoud ik mijn inhoudelijk inlichtingsmateriaal voor de volgende gezellige terrasjesbabbels.

’s Avonds kreeg ik trouwens nog telefonische felicitaties van de ex-kotbazin “voor de propere kamer”.

exit,

Housewife 😉

+ dizzie heeft me niet dizzy gemaakt

+ ! ik lach te hard met mijn eigen moppen consequentie een (zwoele?) hese stem, intussen al 3 dagen

+ een snuifje muziek van Vampire Weekend brengt mij naar een rockend tropisch woud, test ook eens wat ze met u doen via MySpace.

+ beste oneliners -althans in hun context gerelateerd- uit kiewit: amaai das ook ne frisse, ik heb ne naakte man gezien!! en proper komde gij mijn tent ni in

+ heeft u the whitest boy alive gezien (eender waar) om verschillende redenen en zeker op pukkelpop een topper: goede, aanstekelijke muziek, een mooie herinnering aan de strafste groupie-ervaring ooit ergens na een ABoptreden, het publiek voor ons was halfnaakt en shakend, wijzelf schoon aangekleed maar eveneens heupwiegend, het publiek achter ons bestempelde ons als echte fans misschien konden ze dat afleiden uit een grondige studie van onze heupen en konten (waarom bestaat er nog zoiets als handenlezers), zanger Erlend had een bekend tshirt aan gemaakt door isa speciaal voor dat fameuze ABoptreden maanden eerder en ten slotte voldeed de toetsenist ook aan mijn nieuwe oppervlakkige oordeel dat mannen met snorren wel iets hebben….

+ ik heb mijn zeer waarschijnlijk toekomstig uurrooster al eens gecheckt en ik zag dat het goed was

+ ik heb ook nog eens een retour vliegtuigticket gebookt wat betekent dat er nog eens een grensoverschrijdende periode aanbreekt.

+ verder veel rommel en weinig zin om die te verplaatsen

+ ik hoop op nog meer schoon weer en eindelijk ook weer eens wat gewildebras avontuur, want op pukkelpop heb ik me zeer braaf gehouden op wat stoerheid ten tijde van the Get up Kids in the Shelter (steevast de skate genoemd) na en t feit dat ik blood red shoes verkoos boven dag 1 van dEUS.

+ …

orde zit er vandaag niet in, ook niet in zinnen en uitgebreide verhalen ophangen lukt me niet. de rest spaar ik op. OP = nooit OP, als het op mijn woorden aankomt.

Later!

Kleur Bekennen

augustus 16, 2009

Picture0072

Als ik niet mag bloggen, denk ik aan bloggen.
En ik denk momenteel aan een nieuw kleurenschema.
De inspiratie zit in mijn smaak. Lievelingspull. Misschien in combi met mijn huidige onderbroekenkleur. Kleren kleuren mijn dag, VTM mag beweren wat het wil.

Het ligt hier een beetje op zijn gat. Gelukkig is er ook Mme Evil die leuke dingen neerpent.
Ik moet helaas nog een stuk thesis neerkladden, al lijkt dat niet echt bevredigend qua creativiteit.
LAATSTE LOODJES! En dan Pukkelpop, voor daarna beloof ik een verslag(je).

Hello, stranger

augustus 5, 2009

Anita gaat vreemd.

Haar minnaar woont om de hoek. Het is de buurman die zo nu en dan een bezoekje brengt aan haar echtgenoot. Dan kijken de mannen samen voetbal en lachen ze met vrouwen. Ook met haar. Maar als de kat van huis is, danst Anita rond hem heen. In catsuit trekt ze van leer. Ze weet van wanten dat vrouwmens.

Anita’s loverboy heet Willy, een naam die klinkt als een klepel van een te traag tikkende klok. Niettegenstaande is hij een snelle kerel, een turbo die niet stilvallen kan. Tja, goed geoliede machines, daar houdt zij van. Willy is de match die haar licht ontvlambare lijf doet branden. Hij stilt haar honger naar passie. Bovendien kent hij plekjes waar haar halve trouwboek nog nooit is geweest. Grommend als een wilde beer stort buurmanlief zich op haar. In ruil zet Anita af en toe haar tanden in zijn behaarde torso.

Zo nu en dan echter overvalt haar de drang eens goed door te bijten. Hem pijn te doen, hem genadeloos af te maken. Naast zijn zweet en zoutig vel ook zijn bloed te proeven. Zijn ribben te doorboren met een stomp maar krachtig voorwerp. Zijn ogen dicht te schroeien met vuur of één of ander bijtend zuur.

Het is het plots opduikende schuldgevoel dat haar tot zulke waanzinnige gedachten drijft. Het maakt haar een ander mens. Hij maakt haar een ander mens, brengt haar tot uitersten van een gevoelscontinuüm. Ze wordt boosaardig en tegelijk zo teder, zo lief dat ze niet weet of ze moet roepen, tieren of heel hevig moet lachen. Het doet haar lijf daveren, haar poriën openen, haar stem grommen. Zo grommen ze samen, hij van opwinding, zij van verwarring, kwaadaardigheid.

Hij weet niet wat het is, bedriegen, hij staat met zijn alleenstaande-status aan de andere kant. Daar waar het niet pijn doet, daar waar het schone leven heerst van cadeaus en saunabeurten. Ze wil het hem inpeperen, kerven in zijn rode, door haar doodgebeten vlees. Tegelijk voelt ze het verlangen hem te waarschuwen. Scheer je weg, vlucht voor ik je genotbezorgende lichaam in stukken snijd en in een fondue van chocolade en vruchten dompel. Ach Willy, ga weg!

Maar Willy blijft, leest enkel liefde op haar schuldbewuste gelaat. Hij voelt geen haat. Hoopt dat ze haar man voorgoed verlaat. Dat hij plots in de deuropening staat, hen betrapt tijdens de daad. Anita wil dat hij gaat. Maar hij blijft en zegt grrr. Zij gromt “grrr”.

J. Tillman heeft te weinig of geen videoclips. Vandaar voelde ik me wel verplicht Above All Men hieronder te delen.


Eigenlijk wou ik Laborless Land even onder de aandacht brengen, maar daarvoor moet je wel langs deze barrière klikken:
LaborLess Land – J. Tillman

Prachtig album toch wel zijn Vacilando Territory Blues.
Het ligt al lang in mijn rek.
Het is wat te gevoelig, chance dat die man een baard draagt.
Of overschat ik daarmee de mansheid die uitgaat van baarden.
Of  het pussygehalte van J.

En voor een verklaring van die hoopvolle titel moet je maar eens in K. Roe’s reader uit 2e bach communicatiewetenschappen in een passage over idolatrie duiken.

Those Mice are Nice

augustus 3, 2009

Vorige week droomde ik dat we een nieuw beestje in huis hadden rondlopen en dat was een witte muis.
Het leek heel evident dat die in huis rondliep, dat mijn moeder zo gezwind was om deze te vangen wanneer ze uit haar kooitje sprong en tenslotte dat ze het beste maatje was van onze zwarte hond.
In de wakkere wereld leek het minder evident om een moeder grapjesgewijs eens te overtuigen van dit nieuwe huisdier. Het dichtsbijzijnde compromis dat hypothetisch te sluiten viel, was een konijn.
Afgelopen nacht was ik in Frankrijk. ’s Nachts vond daar in een pittoresk kerkje een akoestisch optreden plaats van Santogold onder begeleiding van een stel hiphopdansers. Ik was in gezelschap van scoutsvrienden en we zongen uit de bijbel Santo’s lyrics mee. Daarna was er nog een discussie over al dan niet gaan zwemmen met het risico op het missen van de laatste bus. Maar dat was voor alle duidelijkheid dus ook een droom.
Intussen is er toch een nieuwe muis in huis gehaald. Waarschuw me als ik te zeer lijk te transformeren in Barbie (roze + blond > vooroordelen). Het zou een nachtmerrie zijn en dan zwijgen we nog over dat jarenlange timmeren aan het image-management.
Picture0067

uil

augustus 1, 2009

Wachten op een uil. Wie doet dat ooit.

Het is nu al even na 1 uur ’s nachts. Binnen dit en anderhalf uur zou hij weleens zichtbaar kunnen worden. Ik zou hem graag nog eens zien en deze keer met bril en een correct afgesteld fotoapparaat ter plaatse. Het is wel eens prachtig om te zien zo’n uil. Machtig, sierlijk. Volledig de moeite. Maar zo’n uil zorgt voor korte ups. En dan vliegt hij weer weg ribbedebie de nacht in op jacht in de velden en daarna zijn nest in. Ik ga nu dus mijn nest in. Wachten op uilen is niet verstandig en misschien verdoet een nieuwsgierig persoon als ik al bij al te veel tijd aan wachten op uilen.
Vanavond zeg ik, vanavond niet.

schimmige uil

schimmige uil

Shoesing

augustus 1, 2009

Ken je dat?

Je denkt nee en je zegt ja.

Je wil een jurk aan en je draagt de broek.

Je hebt zin in ijs en je kiest tiramisu.

Je wil graag naar huis en je blijft nog een halfuurtje langer.

Je moet werken en je ontspant.

Je wil huilen en je lacht.

Je hebt geen honger en je eet.

Je wil wandelen en je loopt.

Je houdt van die schoenen en kiest een ander paar.

Je vindt de één perfect en valt op de ander.

Je wil slapen en je blijft wakker.

Tegenstrijdigheid vindt in jou geen fan. Bijgevolg kies je bij zich aandienende antithesen steevast het andere dan het voor de hand liggende. Vaak is het niet eens een keuze en wordt het ingefluisterd door dat duiveltje waar je niet eens in gelooft. Het ligt klaar om uitgebracht te worden, je lippen hebben zich zodanig gevormd om “Ik wil broccoli!” te roepen. Toch antwoord je met schijnbaar grote overtuiging: “Sla? Natuurlijk, vind ik wel lekker!” De daaropvolgende denkbeeldige klap voor je kop is dan weer niet overtuigend genoeg om opgemerkt te worden door de nietsvermoedende vraagsteller. Bijgevolg staat hij of zij reeds in de keuken je ‘lievelingsgroente’ te wassen.

Een drang om altijd dat andere te kiezen dan datgene waar je echt naar verlangt, lijkt voort te komen uit de vervelende eigenschap gewoonweg niet te kúnnen kiezen. Hoewel het vaak effectief voor jou niet uitmaakt, lijkt het toch gepaster om maar iets te ‘kiezen’ in plaats van op elke vraag “Ik weet het niet” of “Maakt niet uit” te antwoorden. Op die manier tracht je jezelf te oefenen in dilemma’s zodat je voorbereid bent op ‘later’. Want wat als straks simpele vragen als “Ketchup of mayonaise?” plaats maken voor “Carrière of 9 to 5 job?”, “Appartement of huis?”, “Trouwen of samenwonen?”

Wat als je als het moment daar is, kiest voor een man met gladgeschoren kin, een torso om u tegen te zeggen en een gebit dat stralender is dan je diamanten verlovingsring terwijl je een moord zou begaan voor een door bakkebaarden en een beetje buikvet gesierde kettingroker?

Een gewaarschuwd vrouw is er twee waard, een in contradicties geoefende minstens het kwadraat daarvan. Dat maakt 4. Tel daar één man bij en je hebt? Juist, polygamie. Trek er drie af, blijft over: monogamie. Voeg hier enkele mannen aan toe en het wordt polyginie – of waar een cursus antropologie al niet goed voor is.

Of dergelijke praktijken spek voor jouw bek zijn, zal je moeten ondervinden, maar één ding is zeker: een harem mannelijke creaturen zal je nooit voor een verscheurende keuze zetten. Je hebt ze allemaal of je hebt er geen.

Dat ze zich dus maar beginnen aandienen, die mannen. Kwestie van één dilemma al achter de rug te hebben: wil je er 3 of 10?