Shoesing

augustus 1, 2009

Ken je dat?

Je denkt nee en je zegt ja.

Je wil een jurk aan en je draagt de broek.

Je hebt zin in ijs en je kiest tiramisu.

Je wil graag naar huis en je blijft nog een halfuurtje langer.

Je moet werken en je ontspant.

Je wil huilen en je lacht.

Je hebt geen honger en je eet.

Je wil wandelen en je loopt.

Je houdt van die schoenen en kiest een ander paar.

Je vindt de één perfect en valt op de ander.

Je wil slapen en je blijft wakker.

Tegenstrijdigheid vindt in jou geen fan. Bijgevolg kies je bij zich aandienende antithesen steevast het andere dan het voor de hand liggende. Vaak is het niet eens een keuze en wordt het ingefluisterd door dat duiveltje waar je niet eens in gelooft. Het ligt klaar om uitgebracht te worden, je lippen hebben zich zodanig gevormd om “Ik wil broccoli!” te roepen. Toch antwoord je met schijnbaar grote overtuiging: “Sla? Natuurlijk, vind ik wel lekker!” De daaropvolgende denkbeeldige klap voor je kop is dan weer niet overtuigend genoeg om opgemerkt te worden door de nietsvermoedende vraagsteller. Bijgevolg staat hij of zij reeds in de keuken je ‘lievelingsgroente’ te wassen.

Een drang om altijd dat andere te kiezen dan datgene waar je echt naar verlangt, lijkt voort te komen uit de vervelende eigenschap gewoonweg niet te kúnnen kiezen. Hoewel het vaak effectief voor jou niet uitmaakt, lijkt het toch gepaster om maar iets te ‘kiezen’ in plaats van op elke vraag “Ik weet het niet” of “Maakt niet uit” te antwoorden. Op die manier tracht je jezelf te oefenen in dilemma’s zodat je voorbereid bent op ‘later’. Want wat als straks simpele vragen als “Ketchup of mayonaise?” plaats maken voor “Carrière of 9 to 5 job?”, “Appartement of huis?”, “Trouwen of samenwonen?”

Wat als je als het moment daar is, kiest voor een man met gladgeschoren kin, een torso om u tegen te zeggen en een gebit dat stralender is dan je diamanten verlovingsring terwijl je een moord zou begaan voor een door bakkebaarden en een beetje buikvet gesierde kettingroker?

Een gewaarschuwd vrouw is er twee waard, een in contradicties geoefende minstens het kwadraat daarvan. Dat maakt 4. Tel daar één man bij en je hebt? Juist, polygamie. Trek er drie af, blijft over: monogamie. Voeg hier enkele mannen aan toe en het wordt polyginie – of waar een cursus antropologie al niet goed voor is.

Of dergelijke praktijken spek voor jouw bek zijn, zal je moeten ondervinden, maar één ding is zeker: een harem mannelijke creaturen zal je nooit voor een verscheurende keuze zetten. Je hebt ze allemaal of je hebt er geen.

Dat ze zich dus maar beginnen aandienen, die mannen. Kwestie van één dilemma al achter de rug te hebben: wil je er 3 of 10?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: