september 26, 2009

Hier zit ik dan. Zeer Carrie B. gewijs.
Met een kleine blonde haarknots. Met een laptop, een roze pyamabroek en een hippe slobbertrui, rook rond mijn hoofd, rook in mijn hoofd.
In een kamer die nog te onpersoonlijk is. In een stad die mijn hart zeer hard heeft gestolen.
Het enige wat ontbreekt zijn my best girlfriends en de problemen met my best boyfriends.
Maar die rook in mijn hoofd maakt die gemissen goed.
Is er immers niet altijd iets…
zoals die problemen, hoofd en hartsgewijs
zoals een klein gemis op het juiste moment,
vriendschapsgewijs.

Volop genieten. Volop leven.
Volop piekeren.
Of ik bepaalde zaken wil en die dan wil delen met een persoon.

Bevestiging van een aantal wijze woorden over dat volop leven. En of volop niet te veel is en slechts een uitweg voor de zoekers van het kleine, onschuldige, oprechte, gedeelde geluk. Zoiets als liefde…
zoeken.
Maar niet volop zoeken. Niet luid zoeken. Niet hard zoeken.
Gewoon rustig vinden.
Dat lijkt me prachtig.
Bij een bevestiging hoort een weerlegging. Te veel water, maakt de wijn immers surrogaatwaterig.
Ik weerleg de woorden die mij in de mond gelegd worden. In verband met het al dan niet een “relatiemens” zijn.
Ik geloof niet in een concept als dé relatiemens. Ik geloof ook niet langer in zoeken om zo iemand te worden, maar gewoon in zo iemand worden, zonder een volop gezoek.
Ten slotte nog een contradictie.
Ik supporter voor de mensen met een eerlijke tong waarop hun hart ligt. Beter zekerheid dan gehoop.
Maar met een te rappe tong en een te kwetsbaar hart kies ik voorlopig om elk kwetsbaar woord nog x keer rond te draaien, nog x keer in te slikken.
Totdat het niet meer smaakt en er uit moet.
Of totdat woorden er even niet meer toe doen.

en nog een liedje, gewoon omdat het goed is:

IMG_1085
IMG_1039IMG_1052IMG_1050IMG_1053IMG_1058

IMG_1059IMG_1071IMG_1073IMG_1080

Zo liep het gisteren in Leuven.

Met fouillages.
Met royaltywatchers en nieuwsgierige stadsbewoners.
Met de burgervader.
Met wel zeer kleine schattige prinsesjes.
Met wachtende ceremonieschaardragers.
Met hectische persmensen die trainden voor een tienmeterloop.
Met de eerste glimp van die twee M’en van koninklijke huizen.

Met een korte vergalling van de vreugde omdat België naar het luidde “BARST”.
Met een snelherstellend getraind charme richting wachtende vrouwen.
Met informatie die boeiend lijkt te zijn.

En een M museum dat overeind blijft staan. Klaar om iedereen te onthalen op de Leuvense collectie en Rogier Van Der Weyden. Dat ik ga staat vast.

september 4, 2009

ik zou eens flagrant fictiegeschut willen bovenhalen en u wijsmaken dat mijn leven nog boeiender is dan het eigenlijk is.

gisteren bedacht ik nog dat het hoog tijd is om er maar voor uit te komen dat ik een onmiskenbare doch onderdrukbare liefde voel voor buschauffeurs. niets zo hartverwarrend- en verwarmend tegelijkertijd als een man in een strakke lijn in een strak lijnuniform. en zo’n busrijbewijs, da’s iets voor een echt straffe man, die met bussen rijden kan. de onderdrukking maakt dat ik slechts ‘bedankt’ zeg. geen hoogdravende, diepgaande gesprekken. slechts een oprecht woord. en een extra blik bij het openen van de portieren, onder de vermomming van de doe-die-deuren-eens-voor-mij-open-blik, maar onder die koele laag zit meer. meer dan dankbaarheid voor het kaartje en voor het openen van deuren. ook dankbaarheid voor het aan de praat houden van de zatlap voorin, dat maakt het wegdromen voor mij achterin alleen maar makkelijker.

en misschien is dit alles een illussie en misschien maak ik het alle buschauffeurs van de marginaalste buslijn wel te gemakkelijk.

Peek(aboo)

september 2, 2009

IMG_0825IMG_0851 IMG_0840IMG_0866 IMG_0862