september 4, 2009

ik zou eens flagrant fictiegeschut willen bovenhalen en u wijsmaken dat mijn leven nog boeiender is dan het eigenlijk is.

gisteren bedacht ik nog dat het hoog tijd is om er maar voor uit te komen dat ik een onmiskenbare doch onderdrukbare liefde voel voor buschauffeurs. niets zo hartverwarrend- en verwarmend tegelijkertijd als een man in een strakke lijn in een strak lijnuniform. en zo’n busrijbewijs, da’s iets voor een echt straffe man, die met bussen rijden kan. de onderdrukking maakt dat ik slechts ‘bedankt’ zeg. geen hoogdravende, diepgaande gesprekken. slechts een oprecht woord. en een extra blik bij het openen van de portieren, onder de vermomming van de doe-die-deuren-eens-voor-mij-open-blik, maar onder die koele laag zit meer. meer dan dankbaarheid voor het kaartje en voor het openen van deuren. ook dankbaarheid voor het aan de praat houden van de zatlap voorin, dat maakt het wegdromen voor mij achterin alleen maar makkelijker.

en misschien is dit alles een illussie en misschien maak ik het alle buschauffeurs van de marginaalste buslijn wel te gemakkelijk.

Advertenties

Eén reactie to “”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: