Wie niet weg is

oktober 27, 2009

Je staat aan de overkant, het is er stil. Wind en een tikkeltje regen vermengen zich met het zout op je gezicht zodat het haast niet opvalt. Het valt niet op. Twee vingers reiken richting wang. Ze willen voelen, aanraken, begrijpen.

Getroost door de gedachte dat je niet alleen bent – je bent niet alleen, er staat iemand naast je – breng je jouw handen naar je ogen. Eén, twee, drie, vier. Je sluit ze niet, houdt ze op een kier. Stiekem gluur je doorheen gordijnen van vingers.

De vingers dwalen verder, over wang, neus, wenkbrauw. Bij de haarlijn stoppen ze even. Je trillende mondhoek verlangt naar een teken. Een teken dat alles goed komt. Alles komt goed. Opnieuw waait de wind door je haar, in je nek een briesje afkomstig van een troostende ademhaling. Je bent niet alleen, er sust iemand. Hij suist, staat naast je, omarmt je met zijn armen van lucht. Dra zal hij je zoenen, dra komt alles goed.

Vijf, zes, zeven, acht. De nacht valt en valt, maar jij blijft licht, hij verlicht je.

Je zucht om te checken of… Ja, hij voelt het, weet dat je leeft, heeft geen teken nodig.

Bij negen zeg je Het is bijna voorbij. Zo heeft hij tijd. Tijd om nog even, tijd om dan verder.

Tien, wie niet hier is, zal ik zien.

Handen verlaten ogen, een heldere blik. Je voelt zijn laatste aanwezigheid de hoek om verdwijnen.

Je blijft staan en holt hem achterna.

Je holt hem achterna.

oktober 14, 2009

Some late night inspired sketchingPicture0013

what the hell
It’s way to easy to create a non-genetic monster

Relativeren is simpel

Met hamer en aan beeld

oktober 11, 2009

Picture0012

Een beetje late night getimmer
aan de weg naar gezelligheid.

En dan toon ik nog niet eens de giant, strakke bureau waarvoor het kleine smalle schattige tafeltje moest plaatsmaken. Helaas moest ook de snoezigste kotkast eruit.

IMG_1242

Gelukkig blijkt strak zwart en wit aan de muur ook te werken.

Sirène

oktober 5, 2009

Mme evil ligt onder de grond.

Voor zij die zoiets al te letterlijk zouden nemen: figuurlijk dan.

Hoe hersenspinsels onder de aarde verworden tot wortels waar planten aan ontspruiten. Waterlelies in dit geval. Haar grond is een vijver, haar aarde vertroebelend water, een bodem van artificieel plastiek. Af en toe bellenblazende meermin, happend naar adem. Met benen als vinnen vol schrijnende schubben (verlangend naar een schrobbeurt).

Mme evil zwemt, deint. Luistert naar de zee in haar bad van wier en vissen. Ze ziet kleur, praat plopjes water. Plop, plop.

Mevrouwtje lonkt. Blikt haar voorbijzwemmers één voor één in. Conserven bewaren beter, smaken ze ook zo?

Hier rust: Koudbloedige evil, een vos in het lichaam van een waterdier  – correctie: mens.

Geen haai die er naar kraait. Geen vis die er om blaft.

Waf.

Hoge ogen gooien

oktober 4, 2009

Picture0010Ogen vind ik het moeilijkste ooit.
Hoe valt een gewone doordeweekse blik te vangen?
Dan heb ik het nog eens niet over de interpretatie van subtiele ondoordeweekse blikken,
they are a pain in the ass for my eyes, i know why.
Handdoek in de ring? Papier in de ring? Leegte houden in de ring?
Ik weet soms niet waarmee eerst te gooien.

Picture0009Soms zegt een beeld meer dan woorden.
Soms eindigt de avond bijzonder mooi met veel gelach – eigenlijk meisjesachtig gegiechel – en een bijhorende vetzakkerij aan een gemiddelde prijs van €2.25.
Er kwam een compliment voor de attentie met betrekking tot de tafel die we kringvrij wilden houden. Er was ook sprake van ‘ik heb al een vriendinnetje’. En luidop dacht ik dat klinkt té ‘sweetsixteen’, of het betreft iemand die zijn vriendin graag vriendinnetje noemt. Een geluk voor de kringvrije tafel, een ongeluk voor de aanzitters van de tafel die een unieke kans hebben gemist om uitgenodigd te worden voor de culinaire specialiteiten aan onze gastvrije tafel.

Achja, leven is kiezen. En een beetje denken over het leven en aan de hand van die gedachten hilarische theorieën uit de grond stampen en amusante toogpraat verkopen aan kringvrije cafétafels.
Gisteren werd er aan 4 tafels gezeten.
1. Was om op te warmen en wakker te worden met koffie in de namiddag. Om Indiase reisverhalen part 1 aan te horen. Om te plannen wat we nog kunnen gaan doen: kotetentjes, uitgaan en als het lukt en mag naar London trekken, maar dat weten we nog niet. Om een aantal steden te evalueren. Om een aantal mensen te evalueren wat hun oppervlakkigheid en hun looks betreft (zoek de contradictie). Om niet fluisterend het onderwerp seks aan te snijden.

2. Was in afwachting van een film. En om te praten over dromen, letterlijke. Ik kon wel een aantal straffe verhalen uit mijn mouw schudden, wat mijn stelling ondersteunt dat dromen zelfgeregisseerde films zijn die geprojecteerd worden op de binnenkant van je oogleden. Na het uit de doeken doen van mijn absurde en actieheldinverhalen werd het tijd voor de vertoning van: PERSEPOLIS. In elk elk elk opzicht een aanrader. Ik was compleet gecharmeerd door: de inhoud gebaseerd op zo’n straffe (voor)geschiedenis, de uitwerking van beeld naar animatie, de scèneovergangen die altijd vloeiend waren op een zeer creatieve manier, de vormen van elk figuur(tje), de humor, de aangrijpendheid op bepaalde momenten (oh ja, deze film kan meer / evenveel als Bambi), de prachtige zwart-wit eenvoud waarmee gespeeld werd z-w, w-z…
Wat de humor van het omapersonage betreft viel er nog na te kaarten / redetetwisten over: de akkoordheid met haar uitspraak dat het eerste mislukte huwelijk  gerelativeerd kan worden omdat het een goede voorbereiding is op het tweede en de absolute akkoordheid met haar andere straffe uitspraak. En eerlijk waar, ik heb haar woorden al gehoord en gezegd, Persepolisomaatjes zijn talrijker dan één.

The first marriage is practice for the second.


Listen. I don’t like to preach, but here’s some advice. You’ll meet a lot of jerks in life. If they hurt you, remember it’s because they’re stupid. Don’t react to their cruelty. There’s nothing worse than bitterness and revenge. Keep your dignity and be true to yourself.

3. Was om er een andere vriendin bij te betrekken. Een blij weerzien, mooi om zien. Om eens een van mijn niet dagdagelijkse drankjes te drinken, om te beseffen waarom dat niet dagdagelijks is. Om een aanzet te geven voor gesprekken die lang kunnen duren. Om de weg te kunnen afleggen naar 4. langs een Leuvense plaats waar zelfs voor mij en mijn korte leven al een heel klein beetje nostalgie rond hangt.

4. Was om de strafste (zie ook 1.)  gesprekken en uitspraken op de kringvrije tafel te leggen. Om een ander niet dagdagelijks drankje te testen. Om plaatsen op de kaart aan te duiden, bestemmingen en geschiedkundig relevante plaatsen. Om te beseffen hoe moeilijk het is om uit te spreken wie in de top 3 van ‘beste mannen’ zit, waarna je kan nadenken of less more is indien je met een top 1 zit. Om de vluchtigheid van het leven aan te snijden door een wat-als-situatie ‘wat als ons nog zeer weinig tijd rest?’: wat nog te doen, te zien, wie nog lief te hebben en hoe dat te uiten. Om het eens over de politieke toekomst te hebben wat betreft de staatstructuur. Om te speculeren over een scifi toekomst en de ‘wat als je verliefd wordt op een alien?’-situatie. Om argumenten te wikken en wegen wat betreft het initiatief durven nemen voor de benadering van jongens. Om over feminisme te discussiëren. Ten slotte om niet-serieuze “openingszinnen” dan maar eens te testen.

En zo komen we terug aan het begin van dit verhaal… uit één dag gegrepen.