Tact

november 16, 2009

Het kan altijd erger.

Dat ik mijn angst goed kan verbergen, wist ik onlangs nog bevestigd toen een collega-studente me complimenteerde voor het feit dat ik gezien de omstandigheden “toch zo rustig kon blijven”. Mijn innerlijk wist wel beter, daar gierde het van de zenuwen.

Op dergelijke ogenblikken worden lyrische zinnetjes als “If I could die this very moment” enkel uitgebracht door het stemmetje in mijn hoofd. Pretending is één van mijn sterke kanten. Grote mond, bang hartje.

Dat het af en toe beter is die bibberende mond en klapperende tanden in hun volle glorie te tonen, leerde ik vanmiddag bij het tandartsbezoek. De angst voor boren en allerlei zuigende tools dateert reeds van mijn kindertijd. Het stiekem bekijken van ‘The Dentist’  in de kelder van een vriendin – een film waarin een wraakzuchtige tandarts zijn patiënten zonder verdoving iets te letterlijk aan de tand voelt – zal hier steevast mee te maken hebben.  (Ja, we hebben er beiden nog steeds nachtmerries van)

Terwijl  ik me daarstraks met een (schijnbaar) nonchalante zwier op zijn mechanische stoel neerplofte, bracht de nietsvermoedende en breed glimlachende man volgende ‘bemoedigende’ woorden uit: “Blij  jou te zien want er worden de laatste tijd in het weekend nogal veel jonge meisjes doodgereden.”  

Bam! Meteoriet.

Ik blijf me afvragen of de vergelijking over honden en hun baasjes ook geldt voor dergelijke monddeskundigen en hun gereedschap.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: