Als zwijgen goud is, houd ik van zilver

november 23, 2009

En dat is waar. Zilver is mooier dan goud, tenminste mooier dan geel goud.
Het is al enige tijd stil geweest aan deze zijde.
Langer zwijgen lukt echter niet. Byebye goud.

Vandaag heb ik iets belangrijk uit de biecht geklapt. Door de reële afstand dwong ik een skypesessie af.

Ik moet u iets belangrijk vertellen…

Weg verbinding.
BOYcot!

Maar het vertellen over het belangrijke vertellen maakte het finale vertelsel overbodig.
Er volgde een precieze predictie aan de andere zijde van de onderbroken lijn.
Omdat ik voorspelbaar ben? Of zeer openhartig? Of wij twee handen op een buik? Maakt niet uit.
Gezegd is gezegd. Zelfs ongezegd was gezegd.
Al zal ik waarschijnlijk nog wel eens een onbeholpen poging tot relativatie van het onuitgesproken nieuws ondernemen.
Stellig ontkennen.

Blog er anders over.

Zegt ze, mocking me.
Maar mijn mond loopt er gelukkig nog niet van over tot aan de internetsnelweg.

Een ander verhaaltje dan maar, deels realiteit, deels fictie en eventueel een vervaging tussen beiden in mijn wakkere piekermomenten.
Naargelang interpretatie kan je ’t koppelen aan mijn vage inleiding.

Er was eens een avond.
Na een normaal uur officieel omgedoopt tot nacht.
Maandagnacht. Grillig. Aprillig.
Maandagavonden durven mooi te zijn, en zoet.
Maar die nacht constateerde ik grilligheid door mezelf bewust te maken van wat symboliek.

Je zet de jongen buiten.
Tot daar aan toe. Het is immers nacht.
Nog een blik op de lange straat en hij die me inmiddels ’s nachts verlaat.
Ik constateer met een laatste blik,
beslis nog een nuttige taak te vervullen,
noodzaak op een Leuvense maandagnacht.

De voordeur staat wagenwijd open. Terug naar binnen. Terug naar…
Buiten,
daar waar ik good riddance het vuilnis zet,
haast tegelijk met …
En ‘ah symboliek’ denk ik luidop, glimlachend.
Symboliek, anti-romantiek.

Een half jaar gaat voorbij.
Avonden en nachten. Whatever grillig of zoet.
Dromen en daden blijven bij.
Een zondag, ’s ochtends, veer ik recht.
Met herinnering aan…

Een locatie.
“Ik moet nog iets doen”, zegt hij.
Een bruine zak, een wagenwijd geopende deur en een blik op de straat .
Het lijkt wel maandagnacht.

Een hartslag sneller.
Een angstvallige blik
zoekt naar symbolische voortekens.

Naar buiten.
Niet terug naar binnen.
Maar ergens halfweg, leunend tegen de deurpost.
Daar staat hij dan.

De deur gaat onherroepelijk dicht.
Trash is out.
I am in.

Symboliek, roma…..???

Advertenties

Eén reactie to “Als zwijgen goud is, houd ik van zilver”

  1. […] het wil zeggen om op een maandagavond met mij de bruine vuilniszakken buiten te zetten. Blij dat ik een persoonlijk ‘begrip’ heb kunnen creëren. Ik antwoord vaag, glimlachend dat dat er niet toe doet. Wat sorteren en […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: