Droomtelefoon

februari 21, 2010

“Pas op! Achter u!” gilde ik nog, net dat tikkeltje luider dan op gemiddelde fluistertoon.

Maar het was te laat, het monster had zijn klauwen reeds in zijn weerloze slachtoffer gezet. Mijn buurman die daarnet nog smakkend en krakend zijn chips had verorberd, gooide nu een geërgerde blik in mijn richting. Ja het was donker en nee ik kon niet zien of hij effectief zijn wenkbrauwen fronste, maar hij had zijn hoofd naar mij toe gedraaid. In cinemazalen doet men zoiets enkel als de aandacht ongewenst wordt afgeleid van het filmgebeuren. Of indien er een intiem moment dreigt aan te komen. Maar ik kende deze heer niet en er was geen enkele aanleiding geweest om elkaars monden op een andere wijze met elkaar te laten communiceren dan via taal. Uit voorzorgen boog  ik mijn hoofd toch maar een beetje zijwaarts in de richting die niet de zijne was alvorens hem mijn “sorry-komt-wel-vaker-voor”-blik toe te werpen. De hoop dat hij mijn signalen in het duister ontvangen kon, werd meteen beantwoord: Buurmanlief had mijn boodschap begrepen en richtte zijn kijkers al gauw terug even gebiologeerd als tevoren op het scherm. Oef.

Het is meestal pas als de tranen over de wangen rollen of de bulderlach hardop heeft geklonken, dat de tristesse en empathie plaatsruimen voor  het schouderophalende gegniffel. En dan dat schaamtegevoel. Yes you did it again. Talked to the neighbours van Buren, took a dive met Geoff in de zee van Summer Bay (voor de onwetenden: google Home and Away) of ging simpelweg op koffie bij Marianne – zette je Thuis neer in haar sofa.

Of hoe parasociaal interageren je voeten af en toe ook het gras aan die overkant doet voelen. Het gras daar is echter niet altijd groener, immers, miserie troef in tv-wereld. Althans in die van jou, gemiddeld gekenmerkt door situaties die vragen om reacties als “Arm schaap” (denk hierbij aan uit het leven gegrepen scènes als het zoveelste gesnik van Simonneke om het bedrog van haar ‘beejbie’).  

Ben ik alleen wat dat betreft? Bij deze zou ik graag een oproep doen aan ieder die zich hierin herkent. Indien er een zelfhulpgroep bestaat, zou ik deze namelijk graag consulteren. Ik beloof plechtig dat ik niet geheel onvoorbereid aantreden zal (taglines als “Hallo, ik ben Mme evil en heb … – in dit geval: een extreem inlevingsvermogen” “Welkom, Mme evil” zijn mij allesbehalve vreemd). Eventueel vinden we genoeg gegadigden om zelf een clubje op te richten. Who’s in

In afwachting van de gewenste respons, zal  ik het gratis nummer 90210 een keer bellen. Met wat geluk krijg ik mijn goede vrienden Brandon of Dylan aan de lijn.

Valentijnssprookje

februari 20, 2010

“Gelooft gij in valentijn?

Dat bracht een gigantische glimlach bij mij teweeg, terwijl we ter hoogte van de supermarkt afscheid namen.
En wat een geluk dat hij dat aan zijn vriendin had gevraagd en niet aan mij. Anders zou mijn lach luidop geschald hebben.
Haar antwoord had als een voorzichtige “ja, misschien” geklonken.
Pas maar op, want dat betekent een volmondige ja, zei ik alsof ik de omgekeerde logica van elke vrouw kan analyseren.

Geen probleem, een voorbereid man is er twee waard volgens de zegswijze.
Een man met een gevoel voor romantiek. Hij bestaat blijkbaar…
Zijn actieplan was best schattig, maar maakte van hem nog geen actieheld.
Kotsleutel, afwezige vriendin, versieren in elke betekenis van dat woord.
Het deed me terugdenken aan enkele grappige scènes uit Chungking Express.

Zeer appreciabel, zo’n openhartige vriend. Met overduidelijk zijn hart op de juiste plek.
Zijn enige zorg bij zijn openhartigheid was dat ik zijn quotes vertekend zou kunnen parafraseren, op een blog bijvoorbeeld.
Ik glimlach nu dus opnieuw. En we zijn nog niet eens aan de clou.

Valentijn dus,
14 februari volgens de believers.

Hoe is het afgelopen?, vroeg ik, want ik had nog wat inspiratie nodig om vertekende quotes uit mijn duim te zuigen.

Tja, was het woord waar zijn eerlijke antwoord mee begon.

Roet in de romantiek.
In zijn agenda stond niet alleen met een dikke rode stift Valentijn gekaligrafeerd.
13 is vanaf nu ook officieel het ongeluksgetal voor elke vrouw die misschien in valentijn geloofde.
Op zaterdag 13 februari stond ‘doorzakken’ namelijk op het progamma.
…en als de kat van huis is, danst de kater de volgende ochtend nog op de ontbijttafel.
Van elke versiering kwam er dus niets in huis.
Verrassing verpest.
En de non-believers kunnen weer rustig ademhalen,
althans totdat die lieve gekken weer zotte plannen beginnen smeden.

Nice

februari 15, 2010

Zotte mensen en een Zee. Meer moet dat niet zijn!

Size

februari 5, 2010

ik heb iets tegen mensen
die (on)subtiel vragen hoe het staat
met punten…
en dat is geen kwestie van schaamte

vanuit interesse
dat lijkt mij nog een toelaatbare voorwaarde
om zo’n domme “hoeveel hebt gij” te stellen
maar altijd draait het toch stiekem om:
ik wil meer hebben,
ik maak u in, want ben een competitieve bitch

al valt er zelf ook wel een portie te genieten met een repliek die zorgt voor
een mond vol tanden
als ze niet het verhoopte antwoord krijgen

als je het toch over beter, maar vooral over méér wil hebben
vraag dan gewoon:

hé hoe groot is die van jouw?

of

wat is je cup?

dan krijg je tenminste een meetbaar antwoord
en de optie om daaraan een subjectieve interpretatie te koppelen
(om jezelf te troosten)
want:

pfoee
is that all you got!