About

april 28, 2010

Hoog Hoog tijd om te broeden op een nieuwe ‘About’ pagina. Hoeveel percentagepunten ik sinds vorige publicatie veranderd ben, weet ik niet. Maar, mag ik wel liegen over mijn leeftijd?

Wat moet er in een goede bio? Feit en fictie? Scherp cynisme en wat poëtische verbloemingen van mijn prozaïsche leventje? Enkele rake oneliners die jongstleden uit eigen mouw -en niet uit een of andere succesvolle serie voor puberjongens- zijn gerold? Enkel woorden of ook anonieme beelden? Elke suggestie is welkom, ja, ik hoop al hopend op een drietal zotte reacties met briljante ideeën.

HELP mij uit deze virtuele identiteitscrisis.

Advertenties

Vieze Goesting

april 26, 2010

Het vieruurtje bestaat uit een passievrucht, een koffie en een kiwi. All mixed up. Een uitdaging voor de smaakpapillen in alle hoeken van mijn mond.
Soms heb ik vieze goesting. Ik weet natuurlijk wel beter, maar ik doe ook graag mijn vieze goesting.

Amper drie weken geleden vroeg de huisarts me na haar onderzoek:

– Zijt ge misschien zwanger?

Ik bleef stoïcijns, glimlachte bijzonder hard en antwoordde met een: Neen, natuurlijk niet. De reactie van elke weldenkende jonge vrouw, zou ik onterecht kunnen denken.
Haast verontschuldigend zei ze nog gauw dat ze me niet kende. Ik hoop dat ik daaruit niet moet afleiden dat ik er méér ongedwongen uitzie dan iemand die doordeweeks wel eens een koffie bij een kiwi drinkt.

Moest ik een huisartsenpraktijk leiden dan deed ik  haar onethische proef misschien over.

– Onlangs nog rare goestingskes gehad misschien?

– Soms rond vier uur ’s namiddags.

– Ok, dan kan ik je eender welke medicatie voorschrijven.

Toen ik 22jaar en 3maanden oud was, was ik al even wijs als vandaag:

Als ik in gedachten vaak de term ‘losers’ hanteer, wanneer ik aan een hoop ‘losers’ denk, ben ik dan aan het veranderen in een gefrustreerd wijf? Zoja, gelukkig wel in een persuasief gefrustreerd wijf dat de ene helft van haar entourage ervan kan overtuigen dat een ander aandeel niet deugd.

Wat vaststaat is dat die vermeende ‘losers’ één ding gemeen hebben, ranzige stront in hun ogen.

Ik besluit dat die stront daar voor mijn part gerust mag blijven hangen.

Ik haal geen truuken meer boven om ogen te saneren. Alleen in heldere ogen wil ik nog verdrinken, als en slechts als mijn oranje bandjes hun laatste reddende lucht uitsputteren. Want met verdrinken heb ik het zelfs spreekwoordelijk moeilijk. Of is het ordinaire watervrees. Die koudwatervrees.

Cheese

april 16, 2010

Wie de zoektermen: voortplanting duif

intikt in google

hoeft slechts drie pagina’s geduld te hebben

om hier te belanden

dit gezegd zijnde stijgen we misschien op de ranking

onze virtuele armen openen voor duivenliefhebbers

daar hebben wij wel kaas van gegeten

tenzij ze echt lezen wat hier geschreven staat

van kaas daarentegen

ben ik

wél

fan

Houten Vogeltjes

april 7, 2010

Via > een opgediepte cd van American Analog Set
Via > de Last.fm pagina van American Analog Set
Via > hun biografie en hun Similar Artists pagina

Kwam ik bij Texaan Andrew Kenny aan.
Hij staat vandaag vooral met zijn voeten in andere muzikale projecten dan Analog Set.

Zoals The Wooden Birds. Niets makkelijker en niets aangenamer dan een muzikale ontdekking…
Via > hun gratis EP Montague Street
Via > InSound.com (zonder Subscription)

Montague Street breekt geen potten. Vooral een zeer goede stem, die Andrew.
Believe in Love is met voorsprong het beste nummer, hoewel de lyrics: I hope you Choke en de intro van The Other One mij meer liggen 🙂
Vooral gewoon gitaar, zang, en intimiteit in plaats van virtuositeit. Mankementen als je het mij vraagt.

Desalniettemin lijkt dit EPtje mij wel genietbaar tijdens een slapeloze nacht. Andrews stem en zijn vlakke, kalme liedjes… een topper voor tijdens het tobben.
Oordeel vooral zelf!

Nog meer gratis lekkers
Via > InSound.com
Van : Shearwater, Holly Miranda, Efterklang, Frightened Rabbit, Local Natives & Field Music, en anderen die ik nog moet ontdekken.

Trippel trippel trip

april 6, 2010

Hijgend hield Henriette halt aan het kruispunt.

“Hup hup. Groen, groen, groen, geen tijd voor rood,” dacht ze. Ze was te laat en erger nog, ze had geen excuus. Of nee, dat was niet helemaal waar. We spoelen even terug.

“Hup hup. Groen, groen, groen, geen tijd voor rood,” dacht ze, want ze was te laat maar ze had een excuus. Al leek het behoorlijk sterk op dat van de voorgaande keren.

Het dagelijks badhalfuurtje was anderhalf uur geworden – zonder al te veel uit te weiden: Henriette had de transformatiemogelijkheden van badolie uitgeprobeerd. Van schuim tot bellen en weer vloeibaar, respectievelijk dankzij golfbewegingen, blaaspraktijken en nog meer water. Hierdoor had ze theoretisch gezien geen tijd meer om haar gezicht tot sympathie en jeugdigheid te verven noch haar steile haardos van enige nonchalance te voorzien. Maar tussen theorie en praktijk…juist.

Ze besloot haar schoenen uit te trekken om iets vlotter te kunnen lopen. Zoals gewoonlijk had ze iets te hoog gemikt, althans voor het parcours. Op haar toekomstig gezelschap was ze perfect afgestemd. Een meter vijfentachtig had de contactadvertentie geïnformeerd. Fabrikant van etherische oliën stond er in kleine letters bij. Alsof er enige schaamte diende te zijn maar tegelijkertijd de noodzaak bestond om dit detail erbij te vermelden. Zoekt. Onderstreept: Sympathieke jonge vrouw. Serieus in de omgang maar met enige nonchalance.

En dan groen en gaan! Als een vuurpijl schoot ze vooruit, bijna haar schoenen vergetend en niet lettend op het feit dat haar haardos een tikkeltje té nonchalant aan het worden was. Het zou haar theoretisch gezien nog vijf minuten kosten alvorens haar eindbestemming bereikt was. Theoretisch inderdaad, want dat was buiten de paasprocessie gerekend. Zucht, dit zou ellebogenwerk worden, wist ze en ze zette haar handen alvast in haar zij: “Excuseer, coming through.”

“Conny wie? Conny Troe? Eerder Conny Troela als je het mij vraagt. Ach die jeugd van dezer dagen, geen respect meer voor tradities, laat staan voor de schoonheid van het leven. Amai, amai juffrouwtje, of moet ik zeggen Madame, nogal moeilijk te zeggen met die laag plamuur op uw gezicht.”

Bijna had ze besloten haar schoenen weer aan te trekken om het mannetje, dat nu even groot was, van fysieke repliek te dienen, maar ze besefte dat er belangrijkere dingen stonden te wachten. Bijgevolg toonde ze haar lelijkste glimlach, kroop op de schouders van de eerste persoon die ze tegenkwam en liet zich al crowdsurfend door de processie voeren.

Aangekomen op haar bestemming was er geen man te bespeuren die aan de beschrijving in de advertentie voldeed. Wel hing er een geur van eucalyptus en lindebloesems. Ze snoof diep en hield haar adem even in, om vervolgens naar huis te rennen, op haar naaldhakken richting het volgende experiment. Iets met badolie in etherische vorm.