Eindgoed

mei 25, 2010

Ik neem afscheid van WordPress. Althans op de voorgrond, achter de admin-schermen herken ik nog steeds mijn eigen blog.
Ik heb er werk van gemaakt om van Pisblom.wordpress.com iets te maken. Liefst zoiets als een eclectische verhalenbundel waarin feit en fictie evenwaardig zijn, een koekentrommel met leuke foto’s, een jukebox met muziek die me beroert.
Mme Evil houd ik. Ze is te absurd en te lief voor woorden. Ze is een blogbuddy en een boezemvriendin met een mooie decolleté. Om die en om vele andere redenen neem ik haar mee.
Vanaf nu vindt u ons op:

Pisblom.be

Dus kom eens langs om te lezen, te kijken, te commentariëren met lieve of met straffe woorden.
De deur staat wagenwijd open!

Aan die enkelingen die een Pisblomkoppeling maakten in hun blogroll vraag ik zeer lief om up to date te blijven, want hier gaan onze ogen dicht.

Advertenties

Hoesjesdans

mei 21, 2010

Ik heb weinig slechte gewoontes.
Doch, niemand is perfect.

Net merkte ik een imperfectie die ik regelmatig pleeg.

Ken je dat nog, zo van die cd’s met muziek op?
Cd’s met muziek die je niet zelf illegaal hebt zitten branden.
Het zijn zo van die dingen, zeer onhandig, want zeer tastbaar.
Ze stapelen, ze vallen, ze breken, ze raken zoek.
Zeer leuk, want zeer tastbaar.

Artwork, zeer belangrijk.
Liefst zeer mooi.
Verpakt in van die lelijke plastic doosjes, dat vind ik prachtig.
Niets is zo leuk als een  boekje onhandig lospulken uit zo’n plastic kutdoosje.
Zo kom ik na ettelijke keren te weten wat Eels zoal zingt.
Niet dat hij niet kan articuleren. Hij doet dat perfect.
Ik ben niet perfect. Niet als het er op aankomt om mijn cd’s terug op te bergen waar ze thuishoren.
Ik laat ze aan hoesjesdansen doen. Er heerst polygamie tussen mijn cd’s en hun huisjes.

Ik moest al haast niet meer in dat onhandige, mooie boekje gaan opzoeken waarom Eels zo mooi motherfucker zingt.
Een blik op een verloren gelopen cd zegt soms genoeg.

Multa Tuli

mei 15, 2010

Zijn er problems? Vertel maar.

Misschien zei hij ook gewoon problemen, maar mijn vertroebelde memory denkt daar anders over.
Wat ik daarop antwoordde, is ook al onder de grens van vaagheid weggezonken.
Zelfs als ik niets zei, straalde ik affirmiteit uit. Mondhoeken en co zijn zo’n verdomd eerlijke communicators.
Ja, ach ja, helaas wel, er zit nog steeds een vlieg aan de lamp.
Echte duiding wou ik echter niet aan zijn nieuwsgierige neus hangen. Ik zou nog liever het hele BHV-circus op onze discussieschotel gooien.
Hem vertellen dat ik daar ook wel eens van wakker lig, dat er een vlieg aan de politieke lamp hangt.

Ik heb niks te zeggen. Praten over problemen maakt het soms alleen maar erger.

In ware strateegstijl gooide hij er daarom nog wat wijsheid -de appel valt niet ver van de boom- bovenop om het onderwerp af te ronden.

Elk probleem ís een oplossing. Op korte, lange of middellange termijn.

En zijn strategie werkte. Ik zweeg nog meer dan ik van plan was. Materiaal voor stille bedenkingen werd mij aangeleverd: waarom praat hij plots in clichéraadsels, bedoelt hij hier niet ‘heeft’ in plaats van ‘is’, waarom komt middellang na kort en lang als het er temporeel gezien tussenin zit. Mentaal zat ik op hem te vitten.
De stilte werd opgevangen. Boxen opengegooid. Daar was Koen Fillet met enkele weetjes over Eduard Douwes Dekker.

Qui Studet optatem cursu contingere metum,
Multa tulit fecit que, sudavit et alsit
Abstinuit venere et vino.

Wie ernaar streeft iets in de loop van het leven te bereiken,
moet als jongeman veel dragen, veel doen, veel zweten en kou lijden,
en zich onthouden van vrouwen en wijn. (Horatius)

Hoe zou een jongevrouw het best iets bereiken binnen de lange termijn van haar leven? Onthouding van mannen en van wijn? En wat met bier?

Sommige stakkers discussiëren graag op café.
Op een terras of aan een toog. Ze zitten. Ze zwanzen.
Dan gaat het bijvoorbeeld over de -al dan niet grote- bijdrage van goede lyrics aan goede muziek, naar het schijnt.
Ik zwans hier.

Het ligt niet aan i’m on tonight, you know my hips don’t lie dat heupen de waarheid beginnen te vertellen in rokerige, ranzige rumbazaaltjes. Lichaamstaal is puur ritmisch. Shakira’s gekermde woorden verdwijnen hoogstens naar een subliminaal niveau eenmaal je toe bent aan dansen of “de verticale expressie van een horizontale wens” -zoals een sociologieprofessor ooit prachtig verwoordde.
Het ligt wel aan i like big butts and i can not lie dat ik spontaan glimlach. Glimlachen, maakt een nummer weliswaar bijlange nog niet de moeite. Zoals een enkele zwaluw de lente nog niet maakt, naar het schijnt.

Jamais je n’aurais pensé …”Tant besoin de lui” kon ik al meezingen voordat ik wist hoe ik een conditionnel passé moest samenstellen. Nevermind dat ik als twaalfjarige niet wist wat sensualiteit is, ik vond dat Axelle rockte.

Sommige ‘tekstanalyses’ van sublieme nummers stellen mij bovendien echt teleur.
Stel dat één nummer er recent nog in is geslaagd om je te doen huilen. Het deed je veel oogwater verspillen, nota bene op een zeer idiote plek. In bad, reeds in een overvloed aan water -dubbele verspilling.
Hetzelfde nummer speelt ook wanneer je zit, op een toilet, in een café. Het doet je niets, behalve dan door die herinnering aan dat voorgaande verscheurende moment. Het doet je niets, want de uitvoering is anders. Andere zanger, andere band. Zelfde lyrics. De getormenteerde gevoelslaag die Buckley er dik oplegt in elk (onzinnig) woord is weg. Love is not a victory march is de enige tekstlijn die overeind blijft.

Vanavond botste ik op DAWES.
Luister even via Hypem. Volledig mijn stijl. Maar ik word met mijn neus wel keihard op die lyrics gedrukt. Ze zijn helaas echt schoon verwoord. Serieus. Qua emotionele poëzie scoren ze een pluspunt. Daaraan verspil ik graag lovende woorden. Eventueel een traan, afhankelijk van de timing.

Wat draagt jouw voorkeur?

Een sfeervol Blair Witch-huisje en wat boomstronken waarop je perfect je hout zou kunnen klieven? (via Daytrotter.com) Of een meisje in bikini, een offerritueel en wat bondage?

De muziek blijft, de tekst blijft.

I’ve locked up these words, in fear that I’d say them wrong.
Is it love as a mountain, or love as a simple song?
And the moment that the two meet
has now laid itself at your feet.

And love is not convenient; it does not cease at your command.
You might take and leave it, but love is all I am.
Love is all I am.

Boy & Bear

mei 1, 2010

Als er een constante passie in mijn leven is, mogen we die helderklaar muziek noemen. Passie moet gevoed worden. De vruchten van online ontdekkingsreizen moeten gedeeld worden.

Een drietal weken geleden kwam ik terecht bij Boy and Bear. De vier muzikanten van Down Under, Sydney/Australië, schudden geweldig frisse folk(rock)tunes uit hun MySpace. Ze zouden echt niet misstaan op het Chateaupodium van PP10/11/12…

Mexican Mavis opent in ware Fleet Foxes stijl met zachte samenzang. Toch wordt B&B na 48 seconden zelf een referentie. Toevoeging van meer rock, toch nog veel FFoxes ge-oohoo, en dán een fijn gitaarriedeltje in combinatie met een zeer ritmische drum. GOED GOED BEST!

The Storm. Meer oooh en openen met piano. Iets om lichtjes op af te knappen als je niet van soft houdt. Stem klinkt ook té Jack Johnson (in achting gedaald sinds ik hem lichtjes adoreerde aan het einde van mijn tienerjaren). OK, SLECHTER. Open het hoofdstuk Boy and Bear liefst niet met dit lied.

Rabbit Song. Indianenkreetjes, zeer opbouwend vanaf 1min23, doch geen geniale climax. Bekijk de kersverse clip (gereleased sinds 29 april), want die indianenkreetjes blijken een schitterende kapstok om inspiratie aan op te hangen. Over kapstokken gesproken, ze krijgen een géniale multifunctie waaraan ik zelf nog nooit had gedacht. Niets zo appreciabel als video’s van volwassen mensen die helemaal opgaan in een jeugdige fantasiewereld. Zo geloofwaardig dat ik het niet arty kan noemen. Zo leuk dat ik zin krijg om een kostuum te ontwerpen met oude boeken en veel bling bling… tenzij ik dan te arty overkom.

EP With Emperor Antartica wordt gereleased op 7 mei.