Multa Tuli

mei 15, 2010

Zijn er problems? Vertel maar.

Misschien zei hij ook gewoon problemen, maar mijn vertroebelde memory denkt daar anders over.
Wat ik daarop antwoordde, is ook al onder de grens van vaagheid weggezonken.
Zelfs als ik niets zei, straalde ik affirmiteit uit. Mondhoeken en co zijn zo’n verdomd eerlijke communicators.
Ja, ach ja, helaas wel, er zit nog steeds een vlieg aan de lamp.
Echte duiding wou ik echter niet aan zijn nieuwsgierige neus hangen. Ik zou nog liever het hele BHV-circus op onze discussieschotel gooien.
Hem vertellen dat ik daar ook wel eens van wakker lig, dat er een vlieg aan de politieke lamp hangt.

Ik heb niks te zeggen. Praten over problemen maakt het soms alleen maar erger.

In ware strateegstijl gooide hij er daarom nog wat wijsheid -de appel valt niet ver van de boom- bovenop om het onderwerp af te ronden.

Elk probleem ís een oplossing. Op korte, lange of middellange termijn.

En zijn strategie werkte. Ik zweeg nog meer dan ik van plan was. Materiaal voor stille bedenkingen werd mij aangeleverd: waarom praat hij plots in clichéraadsels, bedoelt hij hier niet ‘heeft’ in plaats van ‘is’, waarom komt middellang na kort en lang als het er temporeel gezien tussenin zit. Mentaal zat ik op hem te vitten.
De stilte werd opgevangen. Boxen opengegooid. Daar was Koen Fillet met enkele weetjes over Eduard Douwes Dekker.

Qui Studet optatem cursu contingere metum,
Multa tulit fecit que, sudavit et alsit
Abstinuit venere et vino.

Wie ernaar streeft iets in de loop van het leven te bereiken,
moet als jongeman veel dragen, veel doen, veel zweten en kou lijden,
en zich onthouden van vrouwen en wijn. (Horatius)

Hoe zou een jongevrouw het best iets bereiken binnen de lange termijn van haar leven? Onthouding van mannen en van wijn? En wat met bier?

Vieze Goesting

april 26, 2010

Het vieruurtje bestaat uit een passievrucht, een koffie en een kiwi. All mixed up. Een uitdaging voor de smaakpapillen in alle hoeken van mijn mond.
Soms heb ik vieze goesting. Ik weet natuurlijk wel beter, maar ik doe ook graag mijn vieze goesting.

Amper drie weken geleden vroeg de huisarts me na haar onderzoek:

– Zijt ge misschien zwanger?

Ik bleef stoïcijns, glimlachte bijzonder hard en antwoordde met een: Neen, natuurlijk niet. De reactie van elke weldenkende jonge vrouw, zou ik onterecht kunnen denken.
Haast verontschuldigend zei ze nog gauw dat ze me niet kende. Ik hoop dat ik daaruit niet moet afleiden dat ik er méér ongedwongen uitzie dan iemand die doordeweeks wel eens een koffie bij een kiwi drinkt.

Moest ik een huisartsenpraktijk leiden dan deed ik  haar onethische proef misschien over.

– Onlangs nog rare goestingskes gehad misschien?

– Soms rond vier uur ’s namiddags.

– Ok, dan kan ik je eender welke medicatie voorschrijven.

Toen ik 22jaar en 3maanden oud was, was ik al even wijs als vandaag:

Als ik in gedachten vaak de term ‘losers’ hanteer, wanneer ik aan een hoop ‘losers’ denk, ben ik dan aan het veranderen in een gefrustreerd wijf? Zoja, gelukkig wel in een persuasief gefrustreerd wijf dat de ene helft van haar entourage ervan kan overtuigen dat een ander aandeel niet deugd.

Wat vaststaat is dat die vermeende ‘losers’ één ding gemeen hebben, ranzige stront in hun ogen.

Ik besluit dat die stront daar voor mijn part gerust mag blijven hangen.

Ik haal geen truuken meer boven om ogen te saneren. Alleen in heldere ogen wil ik nog verdrinken, als en slechts als mijn oranje bandjes hun laatste reddende lucht uitsputteren. Want met verdrinken heb ik het zelfs spreekwoordelijk moeilijk. Of is het ordinaire watervrees. Die koudwatervrees.

Heerlijke Prospectie

maart 29, 2010

Er hangt nog een heel klein vleugje Dior. En dat is het beste wat ik momenteel om handen, of liever om mijn polsen, heb.
Ik ben stiekem begonnen aan een parfumprospectie. Dat kost tijd. Moeite. Hoogstwaarschijnlijk geld.
De shortlist is kort. Gelukkig, want kiezen is moeilijk.
Ralph staat op kop, met 2 plaatsen in de top 3.
Maar Christian entert deze week de top van de kanshebbers.
Qua namedropping kan dat tellen, een Ralph of een Christian. Ze zijn niet van de minsten.

What’s in a name, when it is about a scent?

Welke meesterlijke genie kan het bedenken…
Het is communicatie op het hoogste, meest subtiele, niveau. Welke vrouw wil welke geur en waarom?

Ik wil iets dat balanceert.
Op een lekker slappe koord.

Met:

Een gekke twist. Een gezwinde pirouette. Een seizoen dat lente is.
Een zuchtje frisse wind op de heetste dag. Een half zichtbare glimlach op een frisse roze mond.

&

Een tikkeltje uitdagendheid. Het stoutste uit het braafste.
Subtiliteit, maar toch seks.

Hebben ze dat in een flesje?

Valentijnssprookje

februari 20, 2010

“Gelooft gij in valentijn?

Dat bracht een gigantische glimlach bij mij teweeg, terwijl we ter hoogte van de supermarkt afscheid namen.
En wat een geluk dat hij dat aan zijn vriendin had gevraagd en niet aan mij. Anders zou mijn lach luidop geschald hebben.
Haar antwoord had als een voorzichtige “ja, misschien” geklonken.
Pas maar op, want dat betekent een volmondige ja, zei ik alsof ik de omgekeerde logica van elke vrouw kan analyseren.

Geen probleem, een voorbereid man is er twee waard volgens de zegswijze.
Een man met een gevoel voor romantiek. Hij bestaat blijkbaar…
Zijn actieplan was best schattig, maar maakte van hem nog geen actieheld.
Kotsleutel, afwezige vriendin, versieren in elke betekenis van dat woord.
Het deed me terugdenken aan enkele grappige scènes uit Chungking Express.

Zeer appreciabel, zo’n openhartige vriend. Met overduidelijk zijn hart op de juiste plek.
Zijn enige zorg bij zijn openhartigheid was dat ik zijn quotes vertekend zou kunnen parafraseren, op een blog bijvoorbeeld.
Ik glimlach nu dus opnieuw. En we zijn nog niet eens aan de clou.

Valentijn dus,
14 februari volgens de believers.

Hoe is het afgelopen?, vroeg ik, want ik had nog wat inspiratie nodig om vertekende quotes uit mijn duim te zuigen.

Tja, was het woord waar zijn eerlijke antwoord mee begon.

Roet in de romantiek.
In zijn agenda stond niet alleen met een dikke rode stift Valentijn gekaligrafeerd.
13 is vanaf nu ook officieel het ongeluksgetal voor elke vrouw die misschien in valentijn geloofde.
Op zaterdag 13 februari stond ‘doorzakken’ namelijk op het progamma.
…en als de kat van huis is, danst de kater de volgende ochtend nog op de ontbijttafel.
Van elke versiering kwam er dus niets in huis.
Verrassing verpest.
En de non-believers kunnen weer rustig ademhalen,
althans totdat die lieve gekken weer zotte plannen beginnen smeden.

Bimbo

januari 27, 2010

Van vrienden moet je t hebben meneer.

Ze zijn zo lief

want geven de bizarste complimenten:

dat ik wel een strak voorhoofd heb, in dit post-froufroutijdperk. Niet eens voor getraind!

of ik een nieuwe jeans heb? want dat niet iedereen daar zo goed mee staat. Nochtans een ultieme basic.

Ze zijn zo gekwetst

als je ze verslaat met Hit Me Baby One more Time.

Ze zijn zo vergevingsgezind

nadat het bij die ene nederlaag blijft.

Singstar winnen is een eenmalig wonder. Omdat ik het niet wil, ambieer ik het gelukkig niet.

Het mooiste compliment ooit rolde er pas uit na de korte vriendschapsbreak van laatmenu-singstarwinnen-met-hitmebabyonemoretime-ofdevriendschapisover

en dat ik het voortzeg is zeker ronduit onbescheiden, maar

ik zing schoon

&

“gij zijt een vrouw met veel verborgen talenten”

Daarmee was de toon van 2010 meteen goed gezet.

En was ik zelf vergevingsgezind na de beledigende uitlaat van die ochtend

“normaal valt hij altijd op bimbo’s”

want blond ben ik

af en toe rood

gelipt

maar bimbo?

NO

Anders over het feit dat je niet weet wat te bloggen?

– Maar ik weet het eigenlijk misschien wel.

Zelfs bovenstaande aanzet is er een voorbeeld van: ik durf mensen nogal eens op het foute been te zetten.
(on)bewust.
Bijgevolg heb ik de laatste tijd al heel wat (in)directe vragen over mij heen gekregen.
Het is nochtans niet zo dat ik in eerste instantie (on)eerlijk wou zijn.
Stel mij een vraag en ik  antwoord, desnoods meteen, (on)duidelijk.

De ene vraagt zich via via af wat het wil zeggen om op een maandagavond met mij de bruine vuilniszakken buiten te zetten. Blij dat ik een persoonlijk ‘begrip’ heb kunnen creëren.
Ik antwoord vaag, glimlachend dat dat er niet toe doet. Wat sorteren en weggooien is voor de ene, is samen pizza’s bakken voor de andere, roep ik richting keuken.
Toch?

De volgende vraagt zich af of ik toevallig het liefje van ben. Blijkbaar is die indruk gewekt. En dan is er verbazing wanneer mijn chaperonne vraagt: wat heb je daarop dan geantwoord?
Neen. Natuurlijk.
(want eerlijk duurt het langst)
En spottend voeg ik daar aan toe dat nog elke weg open ligt.

Zijn er nog avonturen waarvan ik moet weten?: vraagt long-time-no-see A.

Entertainment verzekerd met een bende nieuwsgierige vrouwen aan de feesttafel, en met de luidste aan het hoofd.
Enkele betekenisvolle blikken kaatsen haast ongemerkt heen en weer.
Haar blik wendt zich naar mij: ten slotte is er toch altijd iets aan de gang bij jou…
Daar gaan we dan, braaf geef ik een rondje entertainment, uit het hart.
Woordenstroom, glimlachjes, blinkende oogjes. Ze krijgen het allemaal.
Wederom verbazing. ‘Ik val uit de lucht.’ Blij dat ik zo persoonlijk eens een ‘val’ heb kunnen creëren.

Heb je intussen al een minnaar?
Pardon, ‘een minnaar’ denk ik mierenneukend. Alsof ik het zou doen met zo een achterhaald woord. Gelukkig zijn er ook verborgen complimenten wanneer ik verwoed uitweid over (mijn) (on)weerstaanbare charme.

Sommige vragen zijn van een inspecteurachtige aard: waar was je toen rond 00.30uur? De speurtocht was toen blijkbaar al ingezet. Logisch als je twee dierbaren vermist.
Achteloos antwoord ik dat mijn acute verdwijning nochtans zeer onschuldig was. Geen paniek.

Alles is in orde.
Alles gaat zijn gang.
Speculaties, speculaas. Het kan me gestolen worden.
Nogmaals: geen paniek.
Nogmaals: (on)eerlijk duurt het (kortst) langst.

En dat is waar. Zilver is mooier dan goud, tenminste mooier dan geel goud.
Het is al enige tijd stil geweest aan deze zijde.
Langer zwijgen lukt echter niet. Byebye goud.

Vandaag heb ik iets belangrijk uit de biecht geklapt. Door de reële afstand dwong ik een skypesessie af.

Ik moet u iets belangrijk vertellen…

Weg verbinding.
BOYcot!

Maar het vertellen over het belangrijke vertellen maakte het finale vertelsel overbodig.
Er volgde een precieze predictie aan de andere zijde van de onderbroken lijn.
Omdat ik voorspelbaar ben? Of zeer openhartig? Of wij twee handen op een buik? Maakt niet uit.
Gezegd is gezegd. Zelfs ongezegd was gezegd.
Al zal ik waarschijnlijk nog wel eens een onbeholpen poging tot relativatie van het onuitgesproken nieuws ondernemen.
Stellig ontkennen.

Blog er anders over.

Zegt ze, mocking me.
Maar mijn mond loopt er gelukkig nog niet van over tot aan de internetsnelweg.

Een ander verhaaltje dan maar, deels realiteit, deels fictie en eventueel een vervaging tussen beiden in mijn wakkere piekermomenten.
Naargelang interpretatie kan je ’t koppelen aan mijn vage inleiding.

Er was eens een avond.
Na een normaal uur officieel omgedoopt tot nacht.
Maandagnacht. Grillig. Aprillig.
Maandagavonden durven mooi te zijn, en zoet.
Maar die nacht constateerde ik grilligheid door mezelf bewust te maken van wat symboliek.

Je zet de jongen buiten.
Tot daar aan toe. Het is immers nacht.
Nog een blik op de lange straat en hij die me inmiddels ’s nachts verlaat.
Ik constateer met een laatste blik,
beslis nog een nuttige taak te vervullen,
noodzaak op een Leuvense maandagnacht.

De voordeur staat wagenwijd open. Terug naar binnen. Terug naar…
Buiten,
daar waar ik good riddance het vuilnis zet,
haast tegelijk met …
En ‘ah symboliek’ denk ik luidop, glimlachend.
Symboliek, anti-romantiek.

Een half jaar gaat voorbij.
Avonden en nachten. Whatever grillig of zoet.
Dromen en daden blijven bij.
Een zondag, ’s ochtends, veer ik recht.
Met herinnering aan…

Een locatie.
“Ik moet nog iets doen”, zegt hij.
Een bruine zak, een wagenwijd geopende deur en een blik op de straat .
Het lijkt wel maandagnacht.

Een hartslag sneller.
Een angstvallige blik
zoekt naar symbolische voortekens.

Naar buiten.
Niet terug naar binnen.
Maar ergens halfweg, leunend tegen de deurpost.
Daar staat hij dan.

De deur gaat onherroepelijk dicht.
Trash is out.
I am in.

Symboliek, roma…..???

Picture0009Soms zegt een beeld meer dan woorden.
Soms eindigt de avond bijzonder mooi met veel gelach – eigenlijk meisjesachtig gegiechel – en een bijhorende vetzakkerij aan een gemiddelde prijs van €2.25.
Er kwam een compliment voor de attentie met betrekking tot de tafel die we kringvrij wilden houden. Er was ook sprake van ‘ik heb al een vriendinnetje’. En luidop dacht ik dat klinkt té ‘sweetsixteen’, of het betreft iemand die zijn vriendin graag vriendinnetje noemt. Een geluk voor de kringvrije tafel, een ongeluk voor de aanzitters van de tafel die een unieke kans hebben gemist om uitgenodigd te worden voor de culinaire specialiteiten aan onze gastvrije tafel.

Achja, leven is kiezen. En een beetje denken over het leven en aan de hand van die gedachten hilarische theorieën uit de grond stampen en amusante toogpraat verkopen aan kringvrije cafétafels.
Gisteren werd er aan 4 tafels gezeten.
1. Was om op te warmen en wakker te worden met koffie in de namiddag. Om Indiase reisverhalen part 1 aan te horen. Om te plannen wat we nog kunnen gaan doen: kotetentjes, uitgaan en als het lukt en mag naar London trekken, maar dat weten we nog niet. Om een aantal steden te evalueren. Om een aantal mensen te evalueren wat hun oppervlakkigheid en hun looks betreft (zoek de contradictie). Om niet fluisterend het onderwerp seks aan te snijden.

2. Was in afwachting van een film. En om te praten over dromen, letterlijke. Ik kon wel een aantal straffe verhalen uit mijn mouw schudden, wat mijn stelling ondersteunt dat dromen zelfgeregisseerde films zijn die geprojecteerd worden op de binnenkant van je oogleden. Na het uit de doeken doen van mijn absurde en actieheldinverhalen werd het tijd voor de vertoning van: PERSEPOLIS. In elk elk elk opzicht een aanrader. Ik was compleet gecharmeerd door: de inhoud gebaseerd op zo’n straffe (voor)geschiedenis, de uitwerking van beeld naar animatie, de scèneovergangen die altijd vloeiend waren op een zeer creatieve manier, de vormen van elk figuur(tje), de humor, de aangrijpendheid op bepaalde momenten (oh ja, deze film kan meer / evenveel als Bambi), de prachtige zwart-wit eenvoud waarmee gespeeld werd z-w, w-z…
Wat de humor van het omapersonage betreft viel er nog na te kaarten / redetetwisten over: de akkoordheid met haar uitspraak dat het eerste mislukte huwelijk  gerelativeerd kan worden omdat het een goede voorbereiding is op het tweede en de absolute akkoordheid met haar andere straffe uitspraak. En eerlijk waar, ik heb haar woorden al gehoord en gezegd, Persepolisomaatjes zijn talrijker dan één.

The first marriage is practice for the second.


Listen. I don’t like to preach, but here’s some advice. You’ll meet a lot of jerks in life. If they hurt you, remember it’s because they’re stupid. Don’t react to their cruelty. There’s nothing worse than bitterness and revenge. Keep your dignity and be true to yourself.

3. Was om er een andere vriendin bij te betrekken. Een blij weerzien, mooi om zien. Om eens een van mijn niet dagdagelijkse drankjes te drinken, om te beseffen waarom dat niet dagdagelijks is. Om een aanzet te geven voor gesprekken die lang kunnen duren. Om de weg te kunnen afleggen naar 4. langs een Leuvense plaats waar zelfs voor mij en mijn korte leven al een heel klein beetje nostalgie rond hangt.

4. Was om de strafste (zie ook 1.)  gesprekken en uitspraken op de kringvrije tafel te leggen. Om een ander niet dagdagelijks drankje te testen. Om plaatsen op de kaart aan te duiden, bestemmingen en geschiedkundig relevante plaatsen. Om te beseffen hoe moeilijk het is om uit te spreken wie in de top 3 van ‘beste mannen’ zit, waarna je kan nadenken of less more is indien je met een top 1 zit. Om de vluchtigheid van het leven aan te snijden door een wat-als-situatie ‘wat als ons nog zeer weinig tijd rest?’: wat nog te doen, te zien, wie nog lief te hebben en hoe dat te uiten. Om het eens over de politieke toekomst te hebben wat betreft de staatstructuur. Om te speculeren over een scifi toekomst en de ‘wat als je verliefd wordt op een alien?’-situatie. Om argumenten te wikken en wegen wat betreft het initiatief durven nemen voor de benadering van jongens. Om over feminisme te discussiëren. Ten slotte om niet-serieuze “openingszinnen” dan maar eens te testen.

En zo komen we terug aan het begin van dit verhaal… uit één dag gegrepen.

september 26, 2009

Hier zit ik dan. Zeer Carrie B. gewijs.
Met een kleine blonde haarknots. Met een laptop, een roze pyamabroek en een hippe slobbertrui, rook rond mijn hoofd, rook in mijn hoofd.
In een kamer die nog te onpersoonlijk is. In een stad die mijn hart zeer hard heeft gestolen.
Het enige wat ontbreekt zijn my best girlfriends en de problemen met my best boyfriends.
Maar die rook in mijn hoofd maakt die gemissen goed.
Is er immers niet altijd iets…
zoals die problemen, hoofd en hartsgewijs
zoals een klein gemis op het juiste moment,
vriendschapsgewijs.

Volop genieten. Volop leven.
Volop piekeren.
Of ik bepaalde zaken wil en die dan wil delen met een persoon.

Bevestiging van een aantal wijze woorden over dat volop leven. En of volop niet te veel is en slechts een uitweg voor de zoekers van het kleine, onschuldige, oprechte, gedeelde geluk. Zoiets als liefde…
zoeken.
Maar niet volop zoeken. Niet luid zoeken. Niet hard zoeken.
Gewoon rustig vinden.
Dat lijkt me prachtig.
Bij een bevestiging hoort een weerlegging. Te veel water, maakt de wijn immers surrogaatwaterig.
Ik weerleg de woorden die mij in de mond gelegd worden. In verband met het al dan niet een “relatiemens” zijn.
Ik geloof niet in een concept als dé relatiemens. Ik geloof ook niet langer in zoeken om zo iemand te worden, maar gewoon in zo iemand worden, zonder een volop gezoek.
Ten slotte nog een contradictie.
Ik supporter voor de mensen met een eerlijke tong waarop hun hart ligt. Beter zekerheid dan gehoop.
Maar met een te rappe tong en een te kwetsbaar hart kies ik voorlopig om elk kwetsbaar woord nog x keer rond te draaien, nog x keer in te slikken.
Totdat het niet meer smaakt en er uit moet.
Of totdat woorden er even niet meer toe doen.

en nog een liedje, gewoon omdat het goed is: