Picture0009Soms zegt een beeld meer dan woorden.
Soms eindigt de avond bijzonder mooi met veel gelach – eigenlijk meisjesachtig gegiechel – en een bijhorende vetzakkerij aan een gemiddelde prijs van €2.25.
Er kwam een compliment voor de attentie met betrekking tot de tafel die we kringvrij wilden houden. Er was ook sprake van ‘ik heb al een vriendinnetje’. En luidop dacht ik dat klinkt té ‘sweetsixteen’, of het betreft iemand die zijn vriendin graag vriendinnetje noemt. Een geluk voor de kringvrije tafel, een ongeluk voor de aanzitters van de tafel die een unieke kans hebben gemist om uitgenodigd te worden voor de culinaire specialiteiten aan onze gastvrije tafel.

Achja, leven is kiezen. En een beetje denken over het leven en aan de hand van die gedachten hilarische theorieën uit de grond stampen en amusante toogpraat verkopen aan kringvrije cafétafels.
Gisteren werd er aan 4 tafels gezeten.
1. Was om op te warmen en wakker te worden met koffie in de namiddag. Om Indiase reisverhalen part 1 aan te horen. Om te plannen wat we nog kunnen gaan doen: kotetentjes, uitgaan en als het lukt en mag naar London trekken, maar dat weten we nog niet. Om een aantal steden te evalueren. Om een aantal mensen te evalueren wat hun oppervlakkigheid en hun looks betreft (zoek de contradictie). Om niet fluisterend het onderwerp seks aan te snijden.

2. Was in afwachting van een film. En om te praten over dromen, letterlijke. Ik kon wel een aantal straffe verhalen uit mijn mouw schudden, wat mijn stelling ondersteunt dat dromen zelfgeregisseerde films zijn die geprojecteerd worden op de binnenkant van je oogleden. Na het uit de doeken doen van mijn absurde en actieheldinverhalen werd het tijd voor de vertoning van: PERSEPOLIS. In elk elk elk opzicht een aanrader. Ik was compleet gecharmeerd door: de inhoud gebaseerd op zo’n straffe (voor)geschiedenis, de uitwerking van beeld naar animatie, de scèneovergangen die altijd vloeiend waren op een zeer creatieve manier, de vormen van elk figuur(tje), de humor, de aangrijpendheid op bepaalde momenten (oh ja, deze film kan meer / evenveel als Bambi), de prachtige zwart-wit eenvoud waarmee gespeeld werd z-w, w-z…
Wat de humor van het omapersonage betreft viel er nog na te kaarten / redetetwisten over: de akkoordheid met haar uitspraak dat het eerste mislukte huwelijk  gerelativeerd kan worden omdat het een goede voorbereiding is op het tweede en de absolute akkoordheid met haar andere straffe uitspraak. En eerlijk waar, ik heb haar woorden al gehoord en gezegd, Persepolisomaatjes zijn talrijker dan één.

The first marriage is practice for the second.


Listen. I don’t like to preach, but here’s some advice. You’ll meet a lot of jerks in life. If they hurt you, remember it’s because they’re stupid. Don’t react to their cruelty. There’s nothing worse than bitterness and revenge. Keep your dignity and be true to yourself.

3. Was om er een andere vriendin bij te betrekken. Een blij weerzien, mooi om zien. Om eens een van mijn niet dagdagelijkse drankjes te drinken, om te beseffen waarom dat niet dagdagelijks is. Om een aanzet te geven voor gesprekken die lang kunnen duren. Om de weg te kunnen afleggen naar 4. langs een Leuvense plaats waar zelfs voor mij en mijn korte leven al een heel klein beetje nostalgie rond hangt.

4. Was om de strafste (zie ook 1.)  gesprekken en uitspraken op de kringvrije tafel te leggen. Om een ander niet dagdagelijks drankje te testen. Om plaatsen op de kaart aan te duiden, bestemmingen en geschiedkundig relevante plaatsen. Om te beseffen hoe moeilijk het is om uit te spreken wie in de top 3 van ‘beste mannen’ zit, waarna je kan nadenken of less more is indien je met een top 1 zit. Om de vluchtigheid van het leven aan te snijden door een wat-als-situatie ‘wat als ons nog zeer weinig tijd rest?’: wat nog te doen, te zien, wie nog lief te hebben en hoe dat te uiten. Om het eens over de politieke toekomst te hebben wat betreft de staatstructuur. Om te speculeren over een scifi toekomst en de ‘wat als je verliefd wordt op een alien?’-situatie. Om argumenten te wikken en wegen wat betreft het initiatief durven nemen voor de benadering van jongens. Om over feminisme te discussiëren. Ten slotte om niet-serieuze “openingszinnen” dan maar eens te testen.

En zo komen we terug aan het begin van dit verhaal… uit één dag gegrepen.

Advertenties

Links rechts L R

juli 9, 2009

Gisteren  Salvador. Hij stond al bitter lang op mijn lijstje. Niet alleen omdat Daniel Brühl mij zodanig in de war wist te brengen met zijn looks, want geef toe weet enige vrouw straightforward hoe daarover rechtlijnig te oordelen? (zeg het me dan). Maar dus ook omdat zo van die rebels, revolutionaire films, met een achtergrondelijke focus op de recente geschiedenis mij wel vaker kunnen boeien, aan deze beschrijving lijkt misschien niet geheel toevallig ook Edukators (wederom Brühl) te voldoen of Motorcycle Diaries of  pakweg een rooskleurige, muzikale Across the Universe
Mijn bedoeling was niet te zeggen welk exhaustief lijstje van films met revolutionaire hoekjes ik kan opsommen, dan zou de kous trouwens rap af zijn en dat ‘exhaustieve’ ver te zoeken.
Salvador Puig Antich hield ergens halverwege de film een debat, misschien lichtjes gebaseerd op een of andere psycho-analyticus, pro linkshandigen. “Linkshandigheid moet niet worden afgeleerd”, zei hij ter advies aan een vader met een zoontje. Later, of voordien zag ik hem schrijven en jawel, linkshandig (of het moest zijn dat ik verblind was door mijn onwetende tweestrijd ivm Brühls looks). Of het dan Salvador of Daniel is, fictie of werkelijkheid, het springt in mijn oog, het kweekt mijn sympathie.
In mijn werkelijkheid ken ik een lijstje van 10 lefties: K, J, A, B, A, tante P, S, W, mme E, B (en correctie nog een elfde: J.). In fictie of op beeldscherm (al dan niet geacteerd): Filip Dewinter, Carrie Bradshaw of Sarah Jessica Parker (SATC), Russell Crowe (de man waar de SATCvrouwen stevig op geilen), Jessica Alba, Brühl…

Vandaag das experiment aan de TEW faculteit. Een test met schrijfspullen en scharen (bij opmerkingen vul ik aan: ik knip rechtshandig, dit kan geen invloed gehad hebben, want het leken me allemaal “normale” scharen). Een test met keuzes tussen totaal gelijke producten; maar het ene al wat mooier dan het andere of groter of minder praktisch lijkend of eens iets van een merk… en ik maar kiezen en kiezen en kiezen ten dienste van de wetenschap. En volledig veilig voor mezelf, want er was geen sprake van verliezen. En ik moest alles inladen met mijn linkerhand in een mandje dat links van mij stond. En ik dacht, jammer maar ik denk dat mijn frank valt en dat ik weet hoe de vork aan de steel zit, of het moest zijn dat alles afleiding is voor een verborgen andere onderzoeksopzet, of dat men wat omgekeerde psychologie toepast en mijn focus bewust aanwakkert.
Dan volgde de vraag of ik dacht te weten waarover dit onderzoek misschien wel zou kunnen gaan: ik doe iets mbt positionering op de tafel links of rechts uit de doeken… Stiekem hoop ik dan dat ik er heel hard naastzit, want dat ik anders misschien iemands tijd heb verspild en ook die van mezelf. Of hoop ik dat anderen dat dan niet kunnen ontcijferen als ik juist zat, want dat zou ook zonde van de tijd zijn en ikzelf zou slimmer zijn…  Bovendien denk ik dat “de rechtsen” daar minder op letten, want ze zijn de ‘norm’.
En toen nog wat vragen mbt acties: links of rechts. Ik weet dat ik soms maar een halve ben, zoals met scharen of tennisraketten waarmee ik al eens een rechtertenniselleboog probeer aan te kweken. Maar ik weet evengoed als ze vragen ‘scheren of schminken’ (in geval van man of vrouw, al moet een vrouw de twee doen) dat ik wat dat betreft een leftie ben. Mijn mascara houd ik vast met mijn linkerhand, maar vegen komen nooit voor op mijn rechterneusvleugel. En ‘hameren’, bon ik hamer soms nogal stevig door op zaken, maar hoe ik het letterlijk doe, moet ik misschien nog eens in de praktijk uittesten en misschien is dat rechts en met bijlen hakken is misschien links, maar met een lepel eten is zeker link en met een mes snijd en smeer ik alleen in geval van boterhammen links, want voor de vork+mes-combi hanteer ik wél de etiquetteregels (vergeet aan het einde van de maaltijd niet te denken “dit zijn geen roeispanen”).

Conclusie: mijn focus glijdt vaak ergens tussen geschiedkundige achtergronden, de “handigheid” van celebs en vrienden, mijn eigen multifunctionele handigheid, het ontcijferen van onderzoeksopzetten, de etiquette enzoverder.

Paniek in het dorp

juli 1, 2009

Sinds 17 juni in de zalen, al zijn “de zalen” ongetwijfeld niet alle zalen, maar bijvoorbeeld wel De Studios. Sinds 23 juni gezien. En zeer goedgekeurd. Om even in te leiden vertel ik u:

– dat deze film een product van de handen van Stéphane Aubier en Vincent Patar is, Waalse regisseurs, voor alle duidelijkheid. Ze staan ook bekend onder hun pseudoniem Pic Pic.

werd gedraaid (buiten competitie) op het Filmfestival van Cannes en werd vervolgens zelfs gerecenseerd op de webstek van Variety. (maar ik ga er even van uit dat u te lui bent om verder in het Engels te lezen over A Town called panic).

Paniek in het Dorp is hun eerste langspeler, gebaseerd op de gelijknamige 20-delige serie die verzameld is op een cultdvd, zo lees ik. Hebben(!!), denk ik dan volledig terecht. Ik herinner u daaraan als ik verjaar. Deze serie kreeg bovendien airtime op CanalPlus (Be en Fr) wat zeker niet min is. De Engelstalige dubversie werd, en dit verbaasd mij in zijn geheel niet, geproduceerd door Aardman. Aardman ligt me, dankzij hun Wallace & Gromit producties, al ettelijke tijd na aan het hart.

– Inhoudelijk zijn er de geweldige personages Paard, Cowboy en Indiaan in de leading roles. En ze doen dat voortreffelijk, al beschikken ze misschien niet over de flexibiliteit van een echt mensenlichaam (groot vraagteken), toch krijgen ze de kans je ten volle te overtuigen. Onmenselijke, ja vaak zelfs dierlijke figuren slepen je gedurende amper 1 uur en 15 minuten mee doorheen knotsknotsknotsgekke avonturen.
Het key event waaraan de opeenvolgende heisawendingen worden vastgekoppeld, is Paards verjaardag. Vergeten, aanvankelijk. Maar al snel onvergetelijk gemaakt, door een aan-huis-levering van de foutief bestelde 5 biljoen terracotta bakstenen. Een verhinderde romance, onderzeese avonturen, actiescènes waarin boer Stevie ten veldslage trekt met zijn varkens, kippen en koeien als munitie, de bad guys en tenslotte een happy ending. Hier zou ik al zeggen, wat wil een cinemagangermens nog meer. Maar die vraag is niet relevant, want je krijgt meer. De Vlaamse stemmencast is zo verdomd veelbelovend, je kan al voortijdse positieve conclusies maken als ik je slechts een aantal namen noem:
° Frank Focketyn: de favo-pappie van elk kind, ongeacht of het een eigen vader heeft. Zo springerig heb je hem nog nooit meegemaakt, laat staan gehoord. Verwacht je aan snelle, opgefokte oneliners, ne “ja, voor watist!!” heb je van zijn personage boer Stevie al gauw gekregen, of een rake “is de deur kapot misschien!” volgt steevast op een klop aan de deur van zijn boerderij. Nog, en daarmee bedoel ik minstens duizendmaal, humoristischer dan die oudvertrouwde “je moet kloppen, want de bel doet het niet”- so-90tiessomething en totaal afgedaan sinds nu. Mijn favoriete personage en stem, een lachtrigger elke keer als ik voelde aankomen dat Stevie nog eens aan het woord zou komen. Schitterend.

° Bruno Vanden Broecke als Paard, het  steevast betrouwbare personage met de diepe stem. In harmonie met Cowboys falset en Indiaans gemompel, zo zegt Vanden Broucke zelf in dit filmpje van TvBrussel. Aandacht voor Tania Vander Sanden als de koe die opdraagt het licht uit te doen.

Steek eender welk vooroordeel als oh dat is maar(!) animatie, dat is te simpel voor mij of dat is voor kinderen(!) in de kast. Het enige wat je nodig hebt voor deze film is stevig getrainde lachspieren en een dosis inlevingsvermogen. Indien deze persoonlijke lofzang, de aantrekkelijke cast, de tot op CanalPlus gebombardeerde voorgeschiedenis en de internationale persaandacht u nog steeds niet overtuigd hebben van deze cinemaparel rest mij nog maar een plicht, u te dwingen volgende trailer volledig uit te kijken en u te verzekeren dat “het in het echt nog beter is”. Geniet ervan:

Een groene mediageilheid.

Vandaag, 5 juni 2009 tevens wereldmilieudag, gaat de eco-documentaire Home wereldwijd in première via verschillende media tegelijk. Op internet is de docu gratis te bekijken, op dvd heb je hem vanaf 5 euro, op 2BE wordt hij vanavond uitgezonden om 22.40u, op France 2 om 20.35u… kortom dit betreft een grootschalig, haast onontkoombaar project van de hand van Yann Arthus-Bertrand.
De Franse fotograaf staat reeds bekend om zijn landschapsportretten vanuit de lucht. In 1994 publiceerde hij het fotoboek La Terre vue du ciel. Elke regelmatige boekhandelbezoeker zal dit boek wel kennen by its cover:

De docu wil sensibiliseren, dat staat vast. Of de aanpak vanuit een letterlijk ander perspectief ook het noodzakelijk geachte effect zal opleveren is wat ik me afvraag. Gaat er een Al Gore effect optreden? Qua omvang lijkt dit zodanig grootschalig dat ik alleen maar effecten kan vermoeden. Zo ja, gaat het dan om een korte aandachtshype en verbale reacties van politici die in deze tijden van gezwoeg aan image-management veel katten in zakken verkopen. Of komt er een reactie van actie? Is zo’n reactie verkoopbaar genoeg in crisistijden waarin alle economische veiligheidsriemen strak worden aangehaald. Heeft een Fransman even veel gewicht in de schaal als een voormalige presidentskandidaat uit de Verenigde Staten.
Ik stel mij veel vragen. Mijn cinefiele verwachtingen en vragen los ik allicht vanavond in en de beschikbare stills beloven alvast veel moois. De mediahype/politieke kwestie valt nog stilletjes af te wachten…

homestill

En nog een voorsmaakje via Youtube waar er een volledig meertalig HOME-kanaal is opgericht:

Het meest blij word ik door drie kleine, lieve bloemen die voor mijn deur staan (waarvoor dank!), door kleine, lieve smsjes en zo van die vriendschappelijke toestanden die je niet zomaar voor banaal mag aanzien. Komt daar nog eens een van mijn lievelingsliedjes bij deze ochtend op Stubru, de veel te weinig gedraaide Arcade fire met Rebellion Lies… steeds een grijnzend glimlachje als ik die tekst

come on hide your lovers underneath the covers

hoor. De rest van de lyrics kan me, net zoals meestal alle andere teksten, gestolen worden, want dit nummer swingt. Vandaar ook het bijgevoegde Utubefilmpje, heb ik sowieso al eerder gepost, maar niet NU, niet HIER. Rechtvaardiging genoeg dus.


Verder heb ik nog het vooruitzicht van het illegaal zwemmen vandaag. Neen, geen skinnydip in een public domain, maar stiekem baantjes gaan trekken ergens… het lowprofile dat ik daarbij zal moeten -willen- aannemen legt mij wel de belangrijke vraag op of ik wel kan gaan voor een roze of fluogele badmuts of een standaardblauwe zal moeten nemen?!
Moest ik mijn leven nog een tikkeltje gewaagder leiden, naast dat zwemmen en houden van obscure lyrics, dan zou ik misschien nog wel iemand weten te overhalen om een aantal extra tickets uit de mouw te schudden voor een van dé komende uitverkochte events. Verder blijf ik vaag, je weet nooit welk plan er nog op het voorplan zal treden.
Gisteren ben ik trouwens ook een aan te raden film moeten gaan aanschouwen op het Afrika Filmfestival in Leuven en meer bijzonder in de Kinepolis. The Band’s Visit uit 2008: een komisch, maar ook lichtjes tragisch, traag slepend maar toch prettig en lichtjes gestoord verhaal over een Egyptische militaire fanfare die belandt in Israël, weliswaar op een foutieve locatie. Dan kan ik je ook zeker deze scène, ronduit bijna de beste, niet onthouden! Zo’n grappige toestanden, ik zie het alleen maar in mijn fantasie in het echt gebeuren. Ik stel u voor aan vlnr.: het wenende nichtje aka de blind-date, Papi aka de onbeholpen, onervaren man als het op vrouwen aankomt, Khaled aka the player who wants to take a touristic view at the town. (geen ondertitels maar de beelden spreken voor zich).

En dan tenslotte nog één youtubeje, ik wou oorspronkelijk het nummer stop van I am kloot weten te traceren, maar vond het niet en na een lange overweging koos ik dan maar voor Proof. Zeer eenvoudig, maar let vooral op dat rechteroog (linker wanneer je er recht op kijkt) en wat daarin begint aan te zwellen, let vervolgens zeker ook op de linkermondhoek (of rechter vanuit eigen perspectief). Heerlijk. Of zijn daarover andere meningen?

i almost love you

april 12, 2009

Heerlijk vuilbekkende-kate winSLET in een leuke, grappige film, ik kan hem slechts aanraden aan iedereen die hem nog niet gezien heeft: Romance & Cigarettes. Fragment met het nummer Little Waters van Nick Cave en wat een heerlijk fel kleurenpalet: