Advertenties

Nice

februari 15, 2010

Zotte mensen en een Zee. Meer moet dat niet zijn!

Bimbo

januari 27, 2010

Van vrienden moet je t hebben meneer.

Ze zijn zo lief

want geven de bizarste complimenten:

dat ik wel een strak voorhoofd heb, in dit post-froufroutijdperk. Niet eens voor getraind!

of ik een nieuwe jeans heb? want dat niet iedereen daar zo goed mee staat. Nochtans een ultieme basic.

Ze zijn zo gekwetst

als je ze verslaat met Hit Me Baby One more Time.

Ze zijn zo vergevingsgezind

nadat het bij die ene nederlaag blijft.

Singstar winnen is een eenmalig wonder. Omdat ik het niet wil, ambieer ik het gelukkig niet.

Het mooiste compliment ooit rolde er pas uit na de korte vriendschapsbreak van laatmenu-singstarwinnen-met-hitmebabyonemoretime-ofdevriendschapisover

en dat ik het voortzeg is zeker ronduit onbescheiden, maar

ik zing schoon

&

“gij zijt een vrouw met veel verborgen talenten”

Daarmee was de toon van 2010 meteen goed gezet.

En was ik zelf vergevingsgezind na de beledigende uitlaat van die ochtend

“normaal valt hij altijd op bimbo’s”

want blond ben ik

af en toe rood

gelipt

maar bimbo?

NO

They

januari 13, 2010

They DOn't weergegeven

Rock’nroll lammetjes?

januari 4, 2010

Kleine, lokale, wannabe muzikanten. Ook al valt hun talent gemakkelijk dood te relativeren met een tiental adjectieven, ik heb iets met hen. Amusante vriendschapsbanden. De jongens die loeihard op een gitaar rammen of spastische trekjes vertonen tijdens hun ritmische drumshow zijn, eenmaal naast het podium, meestal brave lammetjes. Zonder angst en met veel plezier doorsnuffel ik bijgevolg al eens hun muzikale bagage tijdens een avondje op café.
De definitie van de rock-‘n-roller strookt dus niet met mijn ervaring in het plaatselijke muziekveld. Twee grunge exemplaren slurpen thee aan de toog en knikken lieflijk terwijl een van onze vrienden zijn eigen nummers zingt. Gezelligheid is troef dankzij aanmoedigend geklap. Muzikale vriendschap heerst.
Wanneer het muziekveld daarentegen een slagveld van concurrentie is, wordt vijandigheid troef. Vergeet in dat geval wat ik beweerde over rock-’n-rolllammetjes. Toen een trompettist nogal hoog van zijn toren blies, gingen mijn ogen open: “Oh ja, met dat rockgroepje zouden we inderdaad wel samen een zaal kunnen afhuren en daar dan optreden. Dankzij hun naambekendheid komen dan waarschijnlijk veel mensen kijken. Ze zijn volgens onze frontman helaas te slecht om met ons te mogen touren.” Wablief? De zachte lammetjeswol was weggeschoren. Mijn muzikale vrienden praten soms als bloeddorstige, concurrerende wolven over elkaar. Deze conclusie trek ik rechtlijnig, omdat ik me baseer op meerdere gevallen van openlijke vijandigheid. Spottende blikken, ontmoedigend matig handgeklap, opgehaalde schouders, beledigingen van muziekgroep A naar muziekgroep B en vice versa, ik zag het de revue passeren.
Hoe is dat mogelijk denk ik dan. Ze zitten al hevig te concurreren nu ze nog in de onderste regionen van muzikale professionaliteit vasthangen. De drang om te klimmen is er nochtans al. Misschien vrezen ze niet uit het onderste, gezellige schuitje te raken als ze te lief zijn voor elkaar. Misschien is een spiraal van de andere muzikanten afkraken dan onafwendbaar. Verbaasd en kritisch sta ik daar bij stil. Intussen vliegen demo’s en uitnodigingen voor rockwedstrijden me om de oren. Ik beken dat ik me daardoor graag vriendschappelijk en muzikaal laat verleiden. Mijn hardste, kritische adjectieven leg ik dan graag even neer in naam van muzikale vriendschap. Muziek is ten slotte toch love, and peace and understanding en geen war.


En dat is waar. Zilver is mooier dan goud, tenminste mooier dan geel goud.
Het is al enige tijd stil geweest aan deze zijde.
Langer zwijgen lukt echter niet. Byebye goud.

Vandaag heb ik iets belangrijk uit de biecht geklapt. Door de reële afstand dwong ik een skypesessie af.

Ik moet u iets belangrijk vertellen…

Weg verbinding.
BOYcot!

Maar het vertellen over het belangrijke vertellen maakte het finale vertelsel overbodig.
Er volgde een precieze predictie aan de andere zijde van de onderbroken lijn.
Omdat ik voorspelbaar ben? Of zeer openhartig? Of wij twee handen op een buik? Maakt niet uit.
Gezegd is gezegd. Zelfs ongezegd was gezegd.
Al zal ik waarschijnlijk nog wel eens een onbeholpen poging tot relativatie van het onuitgesproken nieuws ondernemen.
Stellig ontkennen.

Blog er anders over.

Zegt ze, mocking me.
Maar mijn mond loopt er gelukkig nog niet van over tot aan de internetsnelweg.

Een ander verhaaltje dan maar, deels realiteit, deels fictie en eventueel een vervaging tussen beiden in mijn wakkere piekermomenten.
Naargelang interpretatie kan je ’t koppelen aan mijn vage inleiding.

Er was eens een avond.
Na een normaal uur officieel omgedoopt tot nacht.
Maandagnacht. Grillig. Aprillig.
Maandagavonden durven mooi te zijn, en zoet.
Maar die nacht constateerde ik grilligheid door mezelf bewust te maken van wat symboliek.

Je zet de jongen buiten.
Tot daar aan toe. Het is immers nacht.
Nog een blik op de lange straat en hij die me inmiddels ’s nachts verlaat.
Ik constateer met een laatste blik,
beslis nog een nuttige taak te vervullen,
noodzaak op een Leuvense maandagnacht.

De voordeur staat wagenwijd open. Terug naar binnen. Terug naar…
Buiten,
daar waar ik good riddance het vuilnis zet,
haast tegelijk met …
En ‘ah symboliek’ denk ik luidop, glimlachend.
Symboliek, anti-romantiek.

Een half jaar gaat voorbij.
Avonden en nachten. Whatever grillig of zoet.
Dromen en daden blijven bij.
Een zondag, ’s ochtends, veer ik recht.
Met herinnering aan…

Een locatie.
“Ik moet nog iets doen”, zegt hij.
Een bruine zak, een wagenwijd geopende deur en een blik op de straat .
Het lijkt wel maandagnacht.

Een hartslag sneller.
Een angstvallige blik
zoekt naar symbolische voortekens.

Naar buiten.
Niet terug naar binnen.
Maar ergens halfweg, leunend tegen de deurpost.
Daar staat hij dan.

De deur gaat onherroepelijk dicht.
Trash is out.
I am in.

Symboliek, roma…..???

Met hamer en aan beeld

oktober 11, 2009

Picture0012

Een beetje late night getimmer
aan de weg naar gezelligheid.

En dan toon ik nog niet eens de giant, strakke bureau waarvoor het kleine smalle schattige tafeltje moest plaatsmaken. Helaas moest ook de snoezigste kotkast eruit.

IMG_1242

Gelukkig blijkt strak zwart en wit aan de muur ook te werken.

IMG_1085
IMG_1039IMG_1052IMG_1050IMG_1053IMG_1058

IMG_1059IMG_1071IMG_1073IMG_1080

Zo liep het gisteren in Leuven.

Met fouillages.
Met royaltywatchers en nieuwsgierige stadsbewoners.
Met de burgervader.
Met wel zeer kleine schattige prinsesjes.
Met wachtende ceremonieschaardragers.
Met hectische persmensen die trainden voor een tienmeterloop.
Met de eerste glimp van die twee M’en van koninklijke huizen.

Met een korte vergalling van de vreugde omdat België naar het luidde “BARST”.
Met een snelherstellend getraind charme richting wachtende vrouwen.
Met informatie die boeiend lijkt te zijn.

En een M museum dat overeind blijft staan. Klaar om iedereen te onthalen op de Leuvense collectie en Rogier Van Der Weyden. Dat ik ga staat vast.

uil

augustus 1, 2009

Wachten op een uil. Wie doet dat ooit.

Het is nu al even na 1 uur ’s nachts. Binnen dit en anderhalf uur zou hij weleens zichtbaar kunnen worden. Ik zou hem graag nog eens zien en deze keer met bril en een correct afgesteld fotoapparaat ter plaatse. Het is wel eens prachtig om te zien zo’n uil. Machtig, sierlijk. Volledig de moeite. Maar zo’n uil zorgt voor korte ups. En dan vliegt hij weer weg ribbedebie de nacht in op jacht in de velden en daarna zijn nest in. Ik ga nu dus mijn nest in. Wachten op uilen is niet verstandig en misschien verdoet een nieuwsgierig persoon als ik al bij al te veel tijd aan wachten op uilen.
Vanavond zeg ik, vanavond niet.

schimmige uil

schimmige uil

IMG_0572 - kopieIMG_0577 - kopieIMG_0579 - kopieIMG_0580 - kopieIMG_0602 - kopie