Houten Vogeltjes

april 7, 2010

Via > een opgediepte cd van American Analog Set
Via > de Last.fm pagina van American Analog Set
Via > hun biografie en hun Similar Artists pagina

Kwam ik bij Texaan Andrew Kenny aan.
Hij staat vandaag vooral met zijn voeten in andere muzikale projecten dan Analog Set.

Zoals The Wooden Birds. Niets makkelijker en niets aangenamer dan een muzikale ontdekking…
Via > hun gratis EP Montague Street
Via > InSound.com (zonder Subscription)

Montague Street breekt geen potten. Vooral een zeer goede stem, die Andrew.
Believe in Love is met voorsprong het beste nummer, hoewel de lyrics: I hope you Choke en de intro van The Other One mij meer liggen 🙂
Vooral gewoon gitaar, zang, en intimiteit in plaats van virtuositeit. Mankementen als je het mij vraagt.

Desalniettemin lijkt dit EPtje mij wel genietbaar tijdens een slapeloze nacht. Andrews stem en zijn vlakke, kalme liedjes… een topper voor tijdens het tobben.
Oordeel vooral zelf!

Nog meer gratis lekkers
Via > InSound.com
Van : Shearwater, Holly Miranda, Efterklang, Frightened Rabbit, Local Natives & Field Music, en anderen die ik nog moet ontdekken.

Trippel trippel trip

april 6, 2010

Hijgend hield Henriette halt aan het kruispunt.

“Hup hup. Groen, groen, groen, geen tijd voor rood,” dacht ze. Ze was te laat en erger nog, ze had geen excuus. Of nee, dat was niet helemaal waar. We spoelen even terug.

“Hup hup. Groen, groen, groen, geen tijd voor rood,” dacht ze, want ze was te laat maar ze had een excuus. Al leek het behoorlijk sterk op dat van de voorgaande keren.

Het dagelijks badhalfuurtje was anderhalf uur geworden – zonder al te veel uit te weiden: Henriette had de transformatiemogelijkheden van badolie uitgeprobeerd. Van schuim tot bellen en weer vloeibaar, respectievelijk dankzij golfbewegingen, blaaspraktijken en nog meer water. Hierdoor had ze theoretisch gezien geen tijd meer om haar gezicht tot sympathie en jeugdigheid te verven noch haar steile haardos van enige nonchalance te voorzien. Maar tussen theorie en praktijk…juist.

Ze besloot haar schoenen uit te trekken om iets vlotter te kunnen lopen. Zoals gewoonlijk had ze iets te hoog gemikt, althans voor het parcours. Op haar toekomstig gezelschap was ze perfect afgestemd. Een meter vijfentachtig had de contactadvertentie geïnformeerd. Fabrikant van etherische oliën stond er in kleine letters bij. Alsof er enige schaamte diende te zijn maar tegelijkertijd de noodzaak bestond om dit detail erbij te vermelden. Zoekt. Onderstreept: Sympathieke jonge vrouw. Serieus in de omgang maar met enige nonchalance.

En dan groen en gaan! Als een vuurpijl schoot ze vooruit, bijna haar schoenen vergetend en niet lettend op het feit dat haar haardos een tikkeltje té nonchalant aan het worden was. Het zou haar theoretisch gezien nog vijf minuten kosten alvorens haar eindbestemming bereikt was. Theoretisch inderdaad, want dat was buiten de paasprocessie gerekend. Zucht, dit zou ellebogenwerk worden, wist ze en ze zette haar handen alvast in haar zij: “Excuseer, coming through.”

“Conny wie? Conny Troe? Eerder Conny Troela als je het mij vraagt. Ach die jeugd van dezer dagen, geen respect meer voor tradities, laat staan voor de schoonheid van het leven. Amai, amai juffrouwtje, of moet ik zeggen Madame, nogal moeilijk te zeggen met die laag plamuur op uw gezicht.”

Bijna had ze besloten haar schoenen weer aan te trekken om het mannetje, dat nu even groot was, van fysieke repliek te dienen, maar ze besefte dat er belangrijkere dingen stonden te wachten. Bijgevolg toonde ze haar lelijkste glimlach, kroop op de schouders van de eerste persoon die ze tegenkwam en liet zich al crowdsurfend door de processie voeren.

Aangekomen op haar bestemming was er geen man te bespeuren die aan de beschrijving in de advertentie voldeed. Wel hing er een geur van eucalyptus en lindebloesems. Ze snoof diep en hield haar adem even in, om vervolgens naar huis te rennen, op haar naaldhakken richting het volgende experiment. Iets met badolie in etherische vorm.

Heerlijke Prospectie

maart 29, 2010

Er hangt nog een heel klein vleugje Dior. En dat is het beste wat ik momenteel om handen, of liever om mijn polsen, heb.
Ik ben stiekem begonnen aan een parfumprospectie. Dat kost tijd. Moeite. Hoogstwaarschijnlijk geld.
De shortlist is kort. Gelukkig, want kiezen is moeilijk.
Ralph staat op kop, met 2 plaatsen in de top 3.
Maar Christian entert deze week de top van de kanshebbers.
Qua namedropping kan dat tellen, een Ralph of een Christian. Ze zijn niet van de minsten.

What’s in a name, when it is about a scent?

Welke meesterlijke genie kan het bedenken…
Het is communicatie op het hoogste, meest subtiele, niveau. Welke vrouw wil welke geur en waarom?

Ik wil iets dat balanceert.
Op een lekker slappe koord.

Met:

Een gekke twist. Een gezwinde pirouette. Een seizoen dat lente is.
Een zuchtje frisse wind op de heetste dag. Een half zichtbare glimlach op een frisse roze mond.

&

Een tikkeltje uitdagendheid. Het stoutste uit het braafste.
Subtiliteit, maar toch seks.

Hebben ze dat in een flesje?

Concreet

maart 27, 2010

Die hypothetische wedstrijd werd gewonnen door een concrete winnaar.
Niets is meer stresserend dan koken voor een bloglezer.
Hoe imponeren zonder te pocheren?
Roeien met beschikbare riemen.
Iets à la (Gentse) Kippenzooi
Het was vooral lekker.
En ook wel
leuk.
🙂

Nu draait mijn hoofd op volle toeren om een volgend, hypothetisch wedstrijdreglement* met veel kleine lettertjes te bedenken.
De prijs: een traktatie op een cappuccino of een Duvel.
Locatie: Leuven of Parijs.
Datum: 1 april
Good Luck!



*  De regels van deze wedstrijd blijven onbeslist en volledig subjectief**. Deelnemen is mogelijk 28/03/2010 18uur.

**  Alleen leuke mensen die over een licht imponatietalent*** beschikken, worden weerhouden.

***   Imponeren moet je leren, amateurs niet toegelaten.

Frowned Happiness

maart 14, 2010

Inner Smile

Soms
wordt er
vanbinnen
luidop
wat afgelachen.
Ha ha Ha HA.

Late Night Blog – tijdens het poetsen van de tanden, met een nieuwe borstel.
Niet gespeeld in mijn amateuristische huis-kot-keuken-diner-set zonder playlist. Media Player en VLC weigerden dienst.
Bekentenis: ik zing dit lied graag luidop
Beatles!

METRIC               GIMME   SYMPATHY

Hypothetische wedstrijd

maart 5, 2010

Op 04/03/10 zijn er verdacht veel pisblomposts uit de oude doos gelezen.
Spontaan denk ik dat er sprake is van één nieuwsgierigaard.
Misschien is het zoals bij Flight of the Conchords en heb ik mijn eigenste Mel opgediept uit de fankudde voor derderangspersonalities.
Proficiat voor het doorploeteren van de verhaaltjes.
Geef me een vriendelijke reactie, dan schrijf ik waarschijnlijk de wedstrijd: win een etentje met pisblom uit. 🙂

Droomtelefoon

februari 21, 2010

“Pas op! Achter u!” gilde ik nog, net dat tikkeltje luider dan op gemiddelde fluistertoon.

Maar het was te laat, het monster had zijn klauwen reeds in zijn weerloze slachtoffer gezet. Mijn buurman die daarnet nog smakkend en krakend zijn chips had verorberd, gooide nu een geërgerde blik in mijn richting. Ja het was donker en nee ik kon niet zien of hij effectief zijn wenkbrauwen fronste, maar hij had zijn hoofd naar mij toe gedraaid. In cinemazalen doet men zoiets enkel als de aandacht ongewenst wordt afgeleid van het filmgebeuren. Of indien er een intiem moment dreigt aan te komen. Maar ik kende deze heer niet en er was geen enkele aanleiding geweest om elkaars monden op een andere wijze met elkaar te laten communiceren dan via taal. Uit voorzorgen boog  ik mijn hoofd toch maar een beetje zijwaarts in de richting die niet de zijne was alvorens hem mijn “sorry-komt-wel-vaker-voor”-blik toe te werpen. De hoop dat hij mijn signalen in het duister ontvangen kon, werd meteen beantwoord: Buurmanlief had mijn boodschap begrepen en richtte zijn kijkers al gauw terug even gebiologeerd als tevoren op het scherm. Oef.

Het is meestal pas als de tranen over de wangen rollen of de bulderlach hardop heeft geklonken, dat de tristesse en empathie plaatsruimen voor  het schouderophalende gegniffel. En dan dat schaamtegevoel. Yes you did it again. Talked to the neighbours van Buren, took a dive met Geoff in de zee van Summer Bay (voor de onwetenden: google Home and Away) of ging simpelweg op koffie bij Marianne – zette je Thuis neer in haar sofa.

Of hoe parasociaal interageren je voeten af en toe ook het gras aan die overkant doet voelen. Het gras daar is echter niet altijd groener, immers, miserie troef in tv-wereld. Althans in die van jou, gemiddeld gekenmerkt door situaties die vragen om reacties als “Arm schaap” (denk hierbij aan uit het leven gegrepen scènes als het zoveelste gesnik van Simonneke om het bedrog van haar ‘beejbie’).  

Ben ik alleen wat dat betreft? Bij deze zou ik graag een oproep doen aan ieder die zich hierin herkent. Indien er een zelfhulpgroep bestaat, zou ik deze namelijk graag consulteren. Ik beloof plechtig dat ik niet geheel onvoorbereid aantreden zal (taglines als “Hallo, ik ben Mme evil en heb … – in dit geval: een extreem inlevingsvermogen” “Welkom, Mme evil” zijn mij allesbehalve vreemd). Eventueel vinden we genoeg gegadigden om zelf een clubje op te richten. Who’s in

In afwachting van de gewenste respons, zal  ik het gratis nummer 90210 een keer bellen. Met wat geluk krijg ik mijn goede vrienden Brandon of Dylan aan de lijn.

Valentijnssprookje

februari 20, 2010

“Gelooft gij in valentijn?

Dat bracht een gigantische glimlach bij mij teweeg, terwijl we ter hoogte van de supermarkt afscheid namen.
En wat een geluk dat hij dat aan zijn vriendin had gevraagd en niet aan mij. Anders zou mijn lach luidop geschald hebben.
Haar antwoord had als een voorzichtige “ja, misschien” geklonken.
Pas maar op, want dat betekent een volmondige ja, zei ik alsof ik de omgekeerde logica van elke vrouw kan analyseren.

Geen probleem, een voorbereid man is er twee waard volgens de zegswijze.
Een man met een gevoel voor romantiek. Hij bestaat blijkbaar…
Zijn actieplan was best schattig, maar maakte van hem nog geen actieheld.
Kotsleutel, afwezige vriendin, versieren in elke betekenis van dat woord.
Het deed me terugdenken aan enkele grappige scènes uit Chungking Express.

Zeer appreciabel, zo’n openhartige vriend. Met overduidelijk zijn hart op de juiste plek.
Zijn enige zorg bij zijn openhartigheid was dat ik zijn quotes vertekend zou kunnen parafraseren, op een blog bijvoorbeeld.
Ik glimlach nu dus opnieuw. En we zijn nog niet eens aan de clou.

Valentijn dus,
14 februari volgens de believers.

Hoe is het afgelopen?, vroeg ik, want ik had nog wat inspiratie nodig om vertekende quotes uit mijn duim te zuigen.

Tja, was het woord waar zijn eerlijke antwoord mee begon.

Roet in de romantiek.
In zijn agenda stond niet alleen met een dikke rode stift Valentijn gekaligrafeerd.
13 is vanaf nu ook officieel het ongeluksgetal voor elke vrouw die misschien in valentijn geloofde.
Op zaterdag 13 februari stond ‘doorzakken’ namelijk op het progamma.
…en als de kat van huis is, danst de kater de volgende ochtend nog op de ontbijttafel.
Van elke versiering kwam er dus niets in huis.
Verrassing verpest.
En de non-believers kunnen weer rustig ademhalen,
althans totdat die lieve gekken weer zotte plannen beginnen smeden.

Nice

februari 15, 2010

Zotte mensen en een Zee. Meer moet dat niet zijn!