Hoesjesdans

mei 21, 2010

Ik heb weinig slechte gewoontes.
Doch, niemand is perfect.

Net merkte ik een imperfectie die ik regelmatig pleeg.

Ken je dat nog, zo van die cd’s met muziek op?
Cd’s met muziek die je niet zelf illegaal hebt zitten branden.
Het zijn zo van die dingen, zeer onhandig, want zeer tastbaar.
Ze stapelen, ze vallen, ze breken, ze raken zoek.
Zeer leuk, want zeer tastbaar.

Artwork, zeer belangrijk.
Liefst zeer mooi.
Verpakt in van die lelijke plastic doosjes, dat vind ik prachtig.
Niets is zo leuk als eenĀ  boekje onhandig lospulken uit zo’n plastic kutdoosje.
Zo kom ik na ettelijke keren te weten wat Eels zoal zingt.
Niet dat hij niet kan articuleren. Hij doet dat perfect.
Ik ben niet perfect. Niet als het er op aankomt om mijn cd’s terug op te bergen waar ze thuishoren.
Ik laat ze aan hoesjesdansen doen. Er heerst polygamie tussen mijn cd’s en hun huisjes.

Ik moest al haast niet meer in dat onhandige, mooie boekje gaan opzoeken waarom Eels zo mooi motherfucker zingt.
Een blik op een verloren gelopen cd zegt soms genoeg.

Advertenties