Sommige stakkers discussiëren graag op café.
Op een terras of aan een toog. Ze zitten. Ze zwanzen.
Dan gaat het bijvoorbeeld over de -al dan niet grote- bijdrage van goede lyrics aan goede muziek, naar het schijnt.
Ik zwans hier.

Het ligt niet aan i’m on tonight, you know my hips don’t lie dat heupen de waarheid beginnen te vertellen in rokerige, ranzige rumbazaaltjes. Lichaamstaal is puur ritmisch. Shakira’s gekermde woorden verdwijnen hoogstens naar een subliminaal niveau eenmaal je toe bent aan dansen of “de verticale expressie van een horizontale wens” -zoals een sociologieprofessor ooit prachtig verwoordde.
Het ligt wel aan i like big butts and i can not lie dat ik spontaan glimlach. Glimlachen, maakt een nummer weliswaar bijlange nog niet de moeite. Zoals een enkele zwaluw de lente nog niet maakt, naar het schijnt.

Jamais je n’aurais pensé …”Tant besoin de lui” kon ik al meezingen voordat ik wist hoe ik een conditionnel passé moest samenstellen. Nevermind dat ik als twaalfjarige niet wist wat sensualiteit is, ik vond dat Axelle rockte.

Sommige ‘tekstanalyses’ van sublieme nummers stellen mij bovendien echt teleur.
Stel dat één nummer er recent nog in is geslaagd om je te doen huilen. Het deed je veel oogwater verspillen, nota bene op een zeer idiote plek. In bad, reeds in een overvloed aan water -dubbele verspilling.
Hetzelfde nummer speelt ook wanneer je zit, op een toilet, in een café. Het doet je niets, behalve dan door die herinnering aan dat voorgaande verscheurende moment. Het doet je niets, want de uitvoering is anders. Andere zanger, andere band. Zelfde lyrics. De getormenteerde gevoelslaag die Buckley er dik oplegt in elk (onzinnig) woord is weg. Love is not a victory march is de enige tekstlijn die overeind blijft.

Vanavond botste ik op DAWES.
Luister even via Hypem. Volledig mijn stijl. Maar ik word met mijn neus wel keihard op die lyrics gedrukt. Ze zijn helaas echt schoon verwoord. Serieus. Qua emotionele poëzie scoren ze een pluspunt. Daaraan verspil ik graag lovende woorden. Eventueel een traan, afhankelijk van de timing.

Wat draagt jouw voorkeur?

Een sfeervol Blair Witch-huisje en wat boomstronken waarop je perfect je hout zou kunnen klieven? (via Daytrotter.com) Of een meisje in bikini, een offerritueel en wat bondage?

De muziek blijft, de tekst blijft.

I’ve locked up these words, in fear that I’d say them wrong.
Is it love as a mountain, or love as a simple song?
And the moment that the two meet
has now laid itself at your feet.

And love is not convenient; it does not cease at your command.
You might take and leave it, but love is all I am.
Love is all I am.

Advertenties

Het meest blij word ik door drie kleine, lieve bloemen die voor mijn deur staan (waarvoor dank!), door kleine, lieve smsjes en zo van die vriendschappelijke toestanden die je niet zomaar voor banaal mag aanzien. Komt daar nog eens een van mijn lievelingsliedjes bij deze ochtend op Stubru, de veel te weinig gedraaide Arcade fire met Rebellion Lies… steeds een grijnzend glimlachje als ik die tekst

come on hide your lovers underneath the covers

hoor. De rest van de lyrics kan me, net zoals meestal alle andere teksten, gestolen worden, want dit nummer swingt. Vandaar ook het bijgevoegde Utubefilmpje, heb ik sowieso al eerder gepost, maar niet NU, niet HIER. Rechtvaardiging genoeg dus.


Verder heb ik nog het vooruitzicht van het illegaal zwemmen vandaag. Neen, geen skinnydip in een public domain, maar stiekem baantjes gaan trekken ergens… het lowprofile dat ik daarbij zal moeten -willen- aannemen legt mij wel de belangrijke vraag op of ik wel kan gaan voor een roze of fluogele badmuts of een standaardblauwe zal moeten nemen?!
Moest ik mijn leven nog een tikkeltje gewaagder leiden, naast dat zwemmen en houden van obscure lyrics, dan zou ik misschien nog wel iemand weten te overhalen om een aantal extra tickets uit de mouw te schudden voor een van dé komende uitverkochte events. Verder blijf ik vaag, je weet nooit welk plan er nog op het voorplan zal treden.
Gisteren ben ik trouwens ook een aan te raden film moeten gaan aanschouwen op het Afrika Filmfestival in Leuven en meer bijzonder in de Kinepolis. The Band’s Visit uit 2008: een komisch, maar ook lichtjes tragisch, traag slepend maar toch prettig en lichtjes gestoord verhaal over een Egyptische militaire fanfare die belandt in Israël, weliswaar op een foutieve locatie. Dan kan ik je ook zeker deze scène, ronduit bijna de beste, niet onthouden! Zo’n grappige toestanden, ik zie het alleen maar in mijn fantasie in het echt gebeuren. Ik stel u voor aan vlnr.: het wenende nichtje aka de blind-date, Papi aka de onbeholpen, onervaren man als het op vrouwen aankomt, Khaled aka the player who wants to take a touristic view at the town. (geen ondertitels maar de beelden spreken voor zich).

En dan tenslotte nog één youtubeje, ik wou oorspronkelijk het nummer stop van I am kloot weten te traceren, maar vond het niet en na een lange overweging koos ik dan maar voor Proof. Zeer eenvoudig, maar let vooral op dat rechteroog (linker wanneer je er recht op kijkt) en wat daarin begint aan te zwellen, let vervolgens zeker ook op de linkermondhoek (of rechter vanuit eigen perspectief). Heerlijk. Of zijn daarover andere meningen?